Σε μια από αυτές της περιοχές της Αθήνας, όπου οι γειτονιές δεν είναι γειτονιές αλλά οικοδομικά τετράγωνα με τεράστια κτήρια, αποθήκες και εργοτάξια, κάνοντας μια στάση με το αμάξι για μερικά λεπτά ίσα για να κοιτάξεις το gps μήπως και έχεις χαθεί, αφού άνθρωπος δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, μια Κυριακή απόγευμα, μέσα από ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο εμφανίζεται αυτός.
Βγαίνει από μέσα σαν φάντασμα, πλησιάζει το αμάξι λες και σε περίμενε, και σε κοιτάει στα μάτια σαν να σου λέει «ήρθες επιτέλους; Γιατί άργησες; Πάμε». Του περνάς λουρί, τον παίρνεις και φεύγετε, γιατί άλλη επιλογή δεν έχεις και το να τον αφήσεις εκεί, σου είναι αδύνατον. Δεν μπορείς να τον προδώσεις και ας τον γνώρισες μόλις πριν ένα λεπτό.
Το αγόρι είχε την τύχη να πέσει πάνω σε εθελόντριά μας. Ήταν πάρα πολύ αδύνατος, πολύ μπερδεμένος, δεν είχε μικροτσίπ και, ρωτώντας την επόμενη μέρα στην περιοχή τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί, δεν τον αναγνώρισε κάνεις.
Οι εξετάσεις του έδειξαν πως είναι υγιέστατος. Το μόνο που του έλειπε ήταν καλό φαγητό, και με που άρχισε να τρώει σωστά, τα πλευρά του σταμάτησαν να διαγράφονται και άρχισε να παίρνει βάρος. Ο Κούπερ είναι ένα σκυλί πανέμορφο και πολύ ανθρωποκεντρικό. Είναι δυνατός, με ενέργεια και διάθεση να συνεργαστεί. Με τα μεγάλα μελιά του μάτια σε κοιτάει κατάματα και προσπαθεί να σε καταλάβει και να διεκδικήσει την προσοχή σου. Αυτό που πρέπει να μάθει είναι να συνεργάζεται με τους ανθρώπους αρμονικά, και αυτό θα γίνει με τον καιρό, όταν δει πως με σωστή επικοινωνία θα έχει αυτό ακριβώς που έχει ανάγκη από τους ανθρώπους του.
Είναι πολύ καθαρός, ακολουθεί με το λουρί και σε εμπιστεύεται. Θέλει πάρα πολύ να επικοινωνήσει και να κάνει πράγματα με τον άνθρωπό του. Είναι κάποιες φορές σαν ώριμος άντρας και κάποιες σαν μπέμπης που μόλις βγήκε από το αυγό, κι αυτός ο συνδυασμός τον κάνει ιδιαίτερο.
