Happy endings

Από την εγκατάλειψη στην ευτυχία! Ζωάκια που βρήκαν οικογένεια και έδωσαν όλη τους την αγάπη

Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.

Happy endings
ΜΠΑΡΊΛΑ

ΜΠΑΡΊΛΑ

Τα κουτάβια γίγαντες, παρότι κουτάβια, έχουν, έχουν κάτι που σε κάνει να βλέπεις τον σκύλο που πρόκειται να γίνουν όταν μεγαλώσουν.

Ακόμα και όταν παίζουν σαν κουτάβια, και όταν χαίρονται σαν κουτάβια, μέσα στην ατσουμπαλότητα και τα παραπατήματα και την κουταβίλα που δεν χορταίνεται, μέσα τους έχει ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται αυτός ο τεράστιος σκύλος που θα γίνουν, με τα χοντρά πόδια και το μεγάλο σώμα και την συμπεριφορά αυτή που κάνει τα μεγαλόσωμα σκυλιά να μοιάζουν κάπως με ανθρώπους.

Η Barilla είναι κουτάβι, και σαν κουτάβι παίζει, αλλά σαν κλασικό κουτάβι γίγαντας, είναι πιο ήσυχη από αυτό που περιμένεις για ένα μωρό στην ηλικία της. Και σαν να μην έφταναν αυτά, είναι και τρυφερή, και σαν να μην έφτανε ούτε αυτό είναι και πανέμορφη.

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ
ΜΟΝΊΚ

ΜΟΝΊΚ

Αν σας αρέσουν τα αυτιά, αλλά σας αρέσουν και τα μουστάκια, και έχετε φανταστεί το ιδανικό σκυλί να έχει ένα συνδυασμό και των δύο αλλά νομίζετε πως δεν υπάρχει, ε υπάρχει.

Η Μονίκ (γαλλιστι Monique) δεν είναι Γαλλίδα, αλλά Σπαρτιάτισσα, και ό,τι και να της συνέβη στο δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης δεν πέρασε από πάνω της καθόλου, δεν την άγγιξε, δεν την βρώμισε.

Είναι μια σκυλίτσα νεότατη και απίστευτα γλυκιά, που την χαϊδεύεις και σε κοιταει στα μάτια ενώ τα άτσαλα μουστάκια και τα φρύδια της λαμπυρίζουν διαφορετικά, ανάλογα με το φως.

Έχει μια φρεσκάδα δική της, είναι καλό, γλυκό σκυλάκι, χαρούμενο και τρυφερό. Είναι το σκυλάκι που θέλεις να είναι δίπλα σου, που θέλεις να του ανακατεύεις τα μουστάκια και να του λες συνέχεια "τι όμορφη που είσαι Μονίκ. Και τι καλή. Και πόσο σε αγαπάω"

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ
ΝΤΙΟΥΙ

ΝΤΙΟΥΙ

Γύρω στον Φεβρουάριο είχε έρθει σε μας μια μικροσκοπική σκυλίτσα, η Νταίζη, μαζί με τα τρία μωρά της, τον Χιούη, τον Λιούη και τον Ντιούη.

Και τα τρία ήταν σαν ψεύτικα, πραγματικά σαν ψεύτικα, και μεγαλώνοντας συνέχισαν να μοιάζουν ψεύτικα, και πάνω στην ηλικία που άρχισαν να μοιάζουν με σκυλάκια και όχι με κούκλες, τα δύο από αυτά υιοθετήθηκαν.

Έμεινε πίσω ο ένας από τους τρεις, Ντιούη (και η μαμά). Από τους τρεις ήταν πάντα αυτός που έμοιαζε πιο πολύ με παπάκι, με την μύτη του λίγο πιο ανασηκωμένη να σχηματίζει μια ανάποδη καμπύλη ανάμεσα στην άκρη της μουσούδας και το μέτωπο.

Και από τους τρεις, ήταν αυτός που πάντα κοιτούσε τον φακό, από μωρό. Κοιτούσε με προσήλωση, λες και ήξερε πως αυτό έπρεπε να κάνει.

Ο Ντιούη σήμερα είναι ένα γλυκύτατο κουτάβι, που τρέχει να σε προϋπαντήσει με το που εμφανίζεσαι στο καταφύγιο, που χαίρεται και που παίζει και που όταν κρατάς λιχουδιά, κάθεται σούζα, σαν καλό παιδί, και κοιτάει, με αυτό το βλέμμα που κοίταγε πάντα, του καλού παιδιού.

Είναι τόσο φρέσκος και τόσο δροσερός, που δεν ταιριάζει στο καταφύγιο, και θα θέλαμε πολύ να πάει και αυτός στο σπίτι του. Το παπάκι μας ψάχνει σπίτι

ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ