Ο Αλέκος μας είναι ένας πολύ καλός σκύλος. Τόσο απλά! Μερικά σκυλιά, δεν έχουν κάτι που θα σου τραβήξει ιδιαίτερα την προσοχή. Δεν έχουν εντυπωσιακά χρώματα, δεν είναι πολύ μεγάλα, δεν είναι πολύ μικρά, δεν κάνουν κάτι μοναδικό. Κι εδώ είναι το λάθος μας, γιατί κάθε σκυλί είναι μοναδικό.
Κάθε σκυλί έχει μια προσωπικότητα, που την ανακαλύπτεις σιγά σιγά, όταν αρχίσετε να δένεστε, όταν αρχίσετε να γνωρίζεστε. Και κάπως έτσι, ο σκύλος που αγαπάς γίνεται μοναδικός. Ο Αλεκάκος, που λέτε, είναι ένας ήρεμος τσοπάνης – μιας κάποιας ηλικίας – που βρέθηκε δεμένος στο κυνοκομείο των Κρεστένων. Τον πήραμε στο καταφύγιο και, από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως θα έχουμε μια σχέση χωρίς εκπλήξεις – μια σχέση από αυτές που ξέρεις ότι ο άλλος θα είναι εκεί, πλάι σου, χωρίς εξάρσεις και εντάσεις.
Θα βγει τη βόλτα του, θα μυρίσει τα χορταράκια, θα θελήσει να γνωρίσει τα άλλα σκυλιά αν τα συναντήσει στον δρόμο του, θα γαβγίσει με το βαθύ, μπάσο και βραχνό του γάβγισμα στα κατσίκια στο κτήμα, αλλά δε θα τρελαθεί κιόλας αν δε γίνει και τίποτα από όλα αυτά. Γιατί ο Αλέκος μπορεί να ευχαριστηθεί με το ελάχιστο: με ένα χάδι, μια ξάπλα στο χορτάρι. Το μόνο για το οποίο μπορεί να τρέξει, είναι το φαγητό. Όταν ανοίγουμε σε εκείνον και στα γειτονάκια του τις πόρτες για να προαυλιστούν, πριν βγει στον κήπο με τα άλλα σκυλιά, περνάει πρώτα από τα κλουβιά τους και ψάχνει έστω και μια τόση δα κροκετούλα που ίσως να ξέμεινε στα μπολ τους.
Και κάπως έτσι κυλά η ζωή του Αλέκου, χωρίς εκπλήξεις, χωρίς εντάσεις – και εμείς αναρωτιόμαστε πότε θα γίνει η μεγάλη έκπληξη και ο Αλέκος θα βρεθεί σε ένα σπίτι όπου θα τον αγαπήσουν γι' αυτό που είναι: ένας πολύ καλός σκύλος.
