Όταν πρωτοείδαμε τον Γουίλι, ήταν σε ένα κλουβί στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, μια σταλιά μωρό, νηστικό και απίστευτα φοβισμένο. Τον έβλεπες και τον λυπόσουν, και όταν τον ταΐσαμε πρώτη φορά, τον λυπηθήκαμε ακόμα περισσότερο, γιατί έπεσε πάνω στο φαγητό ολόκληρος, μέσα σε ένα μπωλ ίσα με το μέγεθός του, τρέμοντας τον άλλο ενήλικο σκύλο που ήταν μαζί του στο κλουβί, και γαβγίζοντάς του για να προστατεύσει το φαγητό που τόσο είχε στερηθεί.
Ήρθε σ' εμάς, μεγάλωσε, πέρασε μια φάση που έγινε παχουλός, μπουνταλάς κούταβος, και ήταν και σαν να ασχήμυνε λίγο, γιατί τα υπέροχα μάτια του σαν να μίκρυναν, και σαν να έχασε την γλυκύτητα και την τρυφερότητά του. Όμως μετά πάλι άλλαξε, και τώρα μοιάζει πιο πολύ με το μωρό που ήταν όταν ήρθε. Τα γλυκά του μάτια θυμίζουν πάλι εκείνα που είχε όταν ήταν μωρό, και το πρόσωπό του λάμπει, και είναι πανέμορφος.
Στο καταφύγιο βγαίνει, παίζει με τα άλλα σκυλιά, έχει ενέργεια και κέφι. Ίσως είναι λίγο διστακτικός στην αρχή με τους ανθρώπους που δε γνωρίζει, αλλά καταλαβαίνει τις καλές προθέσεις και σύντομα επικοινωνεί και συνεργάζεται. Ο Γουίλι μας, σήμερα είναι ένας γλυκός, τρυφερός, χαρούμενος, και καλός σκύλος. Είναι ψηλός, λυγερόκορμος, όμορφος και πολύ νεαρός. Έχει όλη τη ζωή μπροστά του να ζήσει και να χαρεί όσα δεν έζησε. Είναι εμβολιασμένος, στειρωμένος και υγιής, και ψάχνει το παντοτινό του σπίτι.
