"Καληθπέρα κι από μένα
είμαι ο Λόρενθ και είμαι για θένα
αν θτο κεφάλι με φιλήθειθ
κουταβίλα θα μυρίθεις"

Αυτό ήταν το πρώπο ποιήμα του Λόρενς. Το έγραψε μόλις είχε πρωτοέρθει, όταν ακόμα ήταν ένα μωρό που μύριζε γάλα και ήταν απαλό σαν βαμβάκι. 

Το μωρό λοιπόν μεγάλωσε, έμαθε να λέει και το σίγμα, έκανε εμβόλια, και άρχισε να πηγαίνει τις πρώτες του βόλτες με λουρί, να παίζει και να χαίρεται. 

Είναι ένα πανέμορφο κουτάβι, με δύο καταπληκτικά μάτια, και όταν τον κοιτάς, έτσι όπως είναι άσπρος (off white συγκεκριμένα), νιώθεις πως μυρίζεις ακόμα το γάλα που μύριζε όταν ήταν μωρό. Είναι ένα πολύ κοινωνικό και χαρούμενο κουτάβι, που ψάχνει το παντιτινό του σπίτι.