Χρόνια είναι στο καταφύγιο η Μαρίλη, χρόνια. Και για κάποιον λόγο, δεν έχει ενδιαφερθεί κανείς ποτέ για αυτήν. Κανένας. Ποτέ!
Από τη μία δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί, από την άλλη, μετά από τόσα χρόνια αδιαφορίας, ξέμεινε κι εμάς στο μυαλό μας ως το σκυλί που απλά ζει στο καταφύγιο, στο τάδε κλουβί. Ίσως να φταίμε κι εμείς, που τόσα χρόνια, αφού αυτή είναι σταθερή σ' αυτό που είναι και σ' αυτό που κάνει, την παρουσιάζουμε ως αυτό ακριβώς: ένα σκυλί σταθερό στο καταφύγιο. Και αυτό προφανώς δεν είναι αρκετό.
Τα άσπρα φρύδια της δεν είναι επειδή είναι ηλικιωμένη. Άσπρισαν ξαφνικά, με την ενηλικίωση. Ήρθε σ' εμάς πολύ νεαρή, και μεγάλωσε μαζί μας. Εν τω μεταξύ, όσο περνάνε τα χρόνια, τα φρύδια της γίνονται όλο και πιο άσπρα και τις προάλλες που την είχαμε βγάλει μια βόλτα, ήταν σαν να την βλέπαμε για πρώτη φορά, και η αντίδρασή μας ήταν "Πωπωω, πόσο εντυπωσιακή είναι η Μαρίλη!". Η Μαρίλη λοιπόν, είναι ένα καλό σκυλί, πολύ καλό σκυλί. Είναι κοινωνική – για σκυλί που έχει ζήσει τόσο καιρό σε καταφύγιο, είναι πάρα πολύ κοινωνική – λατρεύει τη βόλτα μέσα στο κτήμα, και όταν αρχίσει να γνωρίζει τον έξω κόσμο, θα λατρέψει και τις βόλτες εκτός κτήματος. Είναι λίγο πεισματάρα όταν είναι στο λουρί, έχει ένα πείσμα που κρατάει δευτερόλεπτα, αλλά με σωστό χειρισμό το ξεχνάει και περπατάει κανονικά σαν να μην συνέβη τίποτα. Αγαπάει τις λιχουδιές, συγκεντρώνεται, κάθεται, και μετά ξανασηκώνεται.
Αν περάσεις χρόνο μαζί της καταλαβαίνεις πως της έχουν λείψει πολλά πράγματα που αγαπάει, και διψάει μέσα με μια βόλτα να τα κάνει όλα, λες και δεν προλαβαίνει. Αυτό την κάνει να φαίνεται δύσκολη μερικές φορές, αλλά δεν είναι τόσο δύσκολη, είναι που έχει στερηθεί τόσα στη ζωή της από αυτά που κάνουν τα σκυλιά ευτυχισμένα. Είμαστε σίγουροι πως, όταν έρθει η μέρα που κάποιος θα δει στη Μαρίλη τον σκύλο που ονειρεύεται, και τη βάλει στο σπίτι του και στην καρδιά του, εκείνη θα του ανταποδώσει στο μέγιστο όλη της την αγάπη και την αφοσίωση.
