Χρόνια είναι στο καταφύγιο η Μαρίλη, χρόνια. Και για κάποιον λόγο, δεν έχει ενδιαφερθεί κανείς ποτέ για αυτήν. Κανένας. Ποτέ!
Από τη μία δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί, από την άλλη, μετά από τόσα χρόνια αδιαφορίας, ξέμεινε κι εμάς στο μυαλό μας ως το σκυλί που απλά ζει στο καταφύγιο, στο τάδε κλουβί. Ίσως να φταίμε κι εμείς, που τόσα χρόνια, αφού αυτή είναι σταθερή σ' αυτό που είναι και σ' αυτό που κάνει, την παρουσιάζουμε ως αυτό ακριβώς: ένα σκυλί σταθερό στο καταφύγιο. Και αυτό προφανώς δεν είναι αρκετό.
Τα άσπρα φρύδια της δεν είναι επειδή είναι ηλικιωμένη. Άσπρισαν ξαφνικά, με την ενηλικίωση. Ήρθε σ' εμάς πολύ νεαρή, και μεγάλωσε μαζί μας. Εν τω μεταξύ, όσο περνάνε τα χρόνια, τα φρύδια της γίνονται όλο και πιο άσπρα και τις προάλλες που την είχαμε βγάλει μια βόλτα, ήταν σαν να την βλέπαμε για πρώτη φορά, και η αντίδρασή μας ήταν "Πωπωω, πόσο εντυπωσιακή είναι η Μαρίλη!".
Η Μαρίλη λοιπόν, είναι ένα καλό σκυλί, πολύ καλό σκυλί. Είναι κοινωνική – για σκυλί που έχει ζήσει τόσο καιρό σε καταφύγιο, είναι πάρα πολύ κοινωνική – λατρεύει τη βόλτα μέσα στο κτήμα, και όταν αρχίσει να γνωρίζει τον έξω κόσμο, θα λατρέψει και τις βόλτες εκτός κτήματος. Κάποτε ήταν λίγο πεισματάρα στο λουρί, αλλά με σωστό χειρισμό το ξεχνούσε και συνέχιζε κανονικά σαν να μην συνέβη τίποτα. Αγαπάει τις λιχουδιές, συγκεντρώνεται, κάθεται, είναι παρούσα.
Αν περάσεις χρόνο μαζί της καταλαβαίνεις πως της έχουν λείψει πολλά πράγματα που αγαπάει, και μάλιστα κάποτε, μέσα σε μια βόλτα προσπαθούσε να τα κάνει όλα. Όμως τα χρόνια πέρασαν και η Μαρίλη μας, άρχισε να μαλακώνει. Της έφυγε το πολύ πείσμα και η δίψα να τα προλάβει όλα. Σαν να έμαθε μόνη της πως όλα μπορούν να γίνουν, με υπομονή. Η Μαρίλη πλέον συνεργάζεται τέλεια με τον άνθρωπο που τη βγάζει βόλτα. Τον κοιτά, τον παρακολουθεί και στο κάλεσμά του γυρνά για ένα χάδι.
Είμαστε σίγουροι πως, όταν έρθει η μέρα που κάποιος θα δει στη Μαρίλη τον σκύλο που ονειρεύεται, και τη βάλει στο σπίτι του και στην καρδιά του, εκείνη θα του ανταποδώσει στο μέγιστο όλη της την αγάπη και την αφοσίωση.
