Ο Μενέλαος ήταν από τα πρώτα σκυλιά που είδαμε στο δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης το '22, δεμένος στην πίσω μεριά, εκεί που ήλιος δεν καταδέχεται να ρίξει ποτέ ούτε μια αχτίδα. Μεγάλες περιφράξεις, με χώμα και περιττώματα παντού, μερικά σκυλόσπιτα και σκυλιά αλυσοδεμένα. Τόση μοναξιά δεν ξέρουμε πώς αντέχεται από ένα σκυλί. Ούτε τόσος περιορισμός 24 ώρες το 24ωρο.
Πλέον, ο Μενέλαος βγαίνει ελεύθερος και δε χορταίνει να γυρνάει πέρα δώθε, να τρέχει, να μυρίζει, να κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, σαν κυνηγόσκυλο που είναι. Όταν δεν κάνει αυτό, έρχεται για χάδια, αλλάζει εντελώς, κι από εκεί που δεν το περιμένεις, σε αφήνει να τον πασπατέψεις, να τον ζουλήξεις και να τον ευχαριστηθείς.
Έχει πάει μαζί με τους εθελοντές στο κέντρο εκπαίδευσης με το οποίο συνεργαζόμαστε, πιθανότατα για πρώτη φορά στη ζωή του, και έχει ανταποκριθεί πάρα πολύ καλά. Ήταν τόσο διαφορετικός εκεί, με το στηθόλουρό του, με το χαμόγελό του. Έμαθε και κάποιες εντολές και αυτό είναι αξιέπαινο.
Ο Μενέλαος γενικά είναι αξιέπαινος, γιατί παρά τη ζωή που είχε ζήσει, έχει μέσα του έναν σκύλο κατοικίδιο, έναν σκύλο σύντροφο και φίλο. Είναι πολύ κοινωνικός, είναι φιλικός και χαρούμενος, και είναι ένα πραγματικά καλό σκυλί. Μπορεί να μην του φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά είναι γλυκούλης.
Παρά τα όσα έχει περάσει, είναι ισορροπημένος, και πλέον απολαμβάνει τη ζωή αυτή που κάνει στο καταφύγιο, αλλά θα ήταν πολύ καλύτερα σ' ένα σπίτι, με μια οικογένεια ολόδική του.
ΒΙΝΤΕΟ με την ιστορία του
