Καλώς τον Μπάμπη τον όμορφο από τα Κρέστενα! Με κάτι τέτοιες φράσεις, κάπως κωμικές, προσπαθούμε να ξορκίσουμε τη θλιβερή ιστορία των σκυλιών που φέραμε από το εφιαλτικό “κυνοκομείο” του συγκεκριμένου δήμου του νομού Ηλείας.
Ο Μπάμπης είναι ένας τσοπανάκος με ξάστερο βλέμμα, που είναι σαν να μην έχει επιτρέψει στην αθλιότητα που έχει ζήσει να τον επηρεάσει ούτε λίγο. Είναι το πολύ 5 ετών. Κανείς μας δεν ξέρει πως μπορεί να ήταν η ζωή του μέχρι τη μέρα που ήρθε στο καταφύγιο. Η μόνη εικόνα που είχαμε, είναι εκείνη ενός ζώου που έστεκε δεμένο μέσα σε λάσπες, μέχρι που τον λύσαμε και τον βάλαμε στο βανάκι που τον μετέφερε στον Ωρωπό. Κι από εκείνη τη στιγμή κι αυτός κι εμείς τα σβήσαμε όλα τα προηγούμενα. Η ζωή του Μπάμπη ξεκίνησε στον Ωρωπό, ή μάλλον καλύτερα, η ζωή του Μπάμπη θα ξεκινήσει όταν βρεθεί η παντοτινή του οικογένεια.
Η πρώτη φορά που γνωριστήκαμε, ήταν όταν μπήκαμε στον χώρο του να του πάρουμε αίμα για εξετάσεις. Μας κοίταξε με λίγη δυσπιστία, αλλά ταυτόχρονα ήθελε να μας εμπιστευτεί και μας πλησίασε αμέσως. Καθίσαμε κατάχαμα, του κρατήσαμε το μπροστινό πόδι και ξεκινήσαμε τη διαδικασία. Κάπως τινάχτηκε, κάπως απόρησε, αλλά τελικά ήταν μια από τις εύκολες αιμοληψίες που έχουμε κάνει. Την επόμενη φορά, έπρεπε να τον πείσουμε να φορέσει στηθόλουρο. Και πάλι κάπως τινάχτηκε, κάπως απόρησε, αλλά τελικά το δέχτηκε εύκολα κι αυτό.
Στη βόλτα ο Μπάμπης είναι χαρούμενος. Κοιτάει με περιέργεια αλλά χωρίς φόβο τα πάντα γύρω του. Αν τον φωνάξεις, γυρνά, σε κοιτάει και επιβεβαιώνει πως πάτε στη σωστή κατεύθυνση. Με τα άλλα σκυλιά είναι καλός. Ακόμη κι αν κάποιο του γαβγίσει, δεν αντιδρά. Ο Μπάμπης ξέρει να απολαμβάνει τη βόλτα του. Εκείνο όμως που δεν ήξερε πόσο πολύ μπορεί να απολαμβάνει, είναι το χάδι. Μάλλον γιατί δεν είχε δεχτεί χάδια ποτέ. Όταν τον χαϊδέψαμε πρώτη φορά πίσω από τα αυτιά, έμεινε για λίγο ακίνητος και μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα το μυαλό του επεξεργάστηκε την καινούργια αίσθηση και το βλέμμα του χαλάρωσε, το στόμα του μισάνοιξε και έγειρε το κεφάλι βγάζοντας έναν μικρό
αναστεναγμό ευχαρίστησης. Κι έμεινε να απολαμβάνει με λαχτάρα αυτό που τόσο είχε στερηθεί. Κι όταν η ώρα πέρασε, ο Μπάμπης δεν παραπονέθηκε, δε ζήτησε κι άλλο. Έτσι άλλωστε είναι τα τσοπανόσκυλα: συντροφικά, αλλά και ανεξάρτητα σκυλιά. Κι αυτός δίπλα στον άνθρωπό του, έτσι θα είναι. Θα ζητά το χάδι, την επαφή και την επικοινωνία αλλά θα περνά και χρόνο μόνος του αγναντεύοντας, μυρίζοντας τον αέρα, απολαμβάνοντας την ξάπλα και την τσοπάνικη φύση του.
