Είναι το αγόρι με το μελαγχολικό βλέμμα. Ίσως φταίει το σχήμα των ματιών του. Ίσως το χρώμα τους. Ίσως κάτι άλλο.

Ο Ο'Νηλ ήρθε στο καταφύγιο οταν ήταν μωρό μαζί με την αδερφή του. Εκείνη υιοθετήθηκε αμέσως, αυτός όχι. Περίμενε, και περίμενε, μέχρι που πέρασαν χρόνια. Χρόνια ολόκληρα. Προσπαθούμε να δούμε μέσα στα μάτια του αν υπάρχει κάτι ακόμα από εκείνο το γλυκό κουτάβι που ξέραμε κάποτε, και κάποιες φορές σαν να το βλέπουμε, κάποιες άλλες όχι.

Πέρυσι για κάποιο διάστημα είχε φύγει από το καταφύγιο. Θα το λέγαμε υιοθεσία αν δεν είχε επιστρέψει, οπότε δεν ήταν υιοθεσία, ήταν ένα διάλειμμα από την μόνη ζωή που ήξερε μέχρι τότε. Από τότε που επέστρεψε δεν είναι ότι μοιάζει πιο μελαγχολικός από ότι ήταν, απλά ίσως εμείς μελαγχολούμε λιγο όταν σκεφτόμαστε πόσο διαφορετική τροπή θα μπορούσε να έχει πάρει η ζωή εκείνου του χαριτωμένου κουταβιου που είχε κάποτε όλη την ζωή μπροστά του.

Ο Ο'Νηλ είναι ένας σκύλος που δεν τον ερωτεύεσαι με την πρώτη ματιά, ούτε εκείνος εσένα. Είναι το σκυλί που θα χρειαστεί λίγο χρόνο για να σε εμπιστευτεί, αλλά που όμως θα προσπαθεί να συνεργάζεται μαζί σου, θα προσπαθεί να σε ακούει, να σε κοιτάει, να σε καταλαβαίνει. Το μόνο που θα ζητήσει είναι να τον καταλάβεις εσύ. Και για να τον καταλάβεις πρέπει να του δώσεις λίγο χρόνο.

Σκυλιά με την δική του εμφάνιση δεν έχουν πολλές ευκαιρίες. Σκυλιά με την δική του εμφάνιση ΚΑΙ τον δικό του χαρακτήρα έχουν ελάχιστες. Έχουν υπάρξει όμως τέτοια σκυλιά που έχουν υιοθετηθεί και έχουν αγαπηθεί όσο τίποτα, το έχουμε δει να συμβαίνει, και όπως έχει συμβεί σε τόσα άλλα σκυλιά, μπορεί να συμβεί και σε αυτόν.