Τον βγάλαμε Ερρίκο γιατί μας θυμίζει κάποιον ευγενή, κάποιον ιππότη ίσως ή τέλος πάντων κάποιον σημαντικό άνδρα μιας άλλης εποχής. Τα μαύρα μακριά αυτιά του είναι σαν να φοράει περούκα από εκείνες που φορούσαν οι ευγενείς κάποτε, και στο σώμα του είναι σαν να φοράει ένα ακριβό πανωφόρι με βελουδένια ύφανση, που πέφτει ανάλαφρα αγκαλιάζοντας αυτόν που το φορά.
Ειδικά μια περίοδο που φορούσε ελισαβετιανό κολάρο, έτσι όπως καθόταν στο σπιτάκι του και μας κοιτούσε, ήταν σαν να μας κοιτάει ελαφρώς υποτιμητικά και με μια σνομπ διάθεση, με την πεποίθηση πως εκείνος δεν έχει γεννηθεί για να βρίσκεται ανάμεσά μας, αλλά σε υψηλά αξιώματα.
Πέρα από τα αστεία, ο Ερρίκος είναι από εκείνα τα σκυλιά που έχουν απίστευτη εκφραστικότητα και που μόνο και μόνο καθώς τον βλέπεις απλά να στέκεται, μπορείς να φτιάξεις ολόκληρες ιστορίες. Ο Ερρίκος έχει όμως μια θλιβερή ιστορία πίσω του. Ζούσε στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, όπου έφτασε να γίνει σκελετός από την ασιτία. Έτσι τον φέραμε στο καταφύγιο, όπου ανέκαμψε μετά από καιρό και ήρθε επιτέλους στο κανονικό του βάρος.
Είναι ένα σκυλί πραγματικά πανέμορφο, πολύ καλό, λίγο διστακτικό και φοβισμένο γιατί, σαν κυνηγόσκυλο το πιο πιθανό είναι πως δεν έχει κοινωνικοποιηθεί σωστά. Ωστόσο δείχνει ενδιαφέρον να μάθει και να εξερευνήσει γύρω του. Όταν πάει βόλτα στη φύση, όσο και να φοβάται, κάνει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: οσφραίνεται και εξερευνά με τη μύτη συνεχώς κάτω, και αυτό τον βοηθάει στην αυτοπεποίθησή του.
Όταν πάει βόλτα στην πόλη, είναι διστακτικός και φοβισμένος, ωστόσο συνεργάσιμος, και όσο και να φοβάται, αν έχεις φαγητό για να τον καλοπιάσεις, θα ανταποκριθεί.
Ο Ερρίκος ιδανικά αναζητά έναν άνθρωπο με πρόγραμμα και υπομονή, που ίσως να μένει σε κάποια ήσυχη γειτονιά χωρίς πολλά ερεθίσματα. Καλό θα ήταν επίσης, αυτός ο άνθρωπος να αγαπά τις βόλτες στη φύση όσο ο Ερρίκος.
