Τον Ραντού τον γνωρίσαμε στη δράση στειρώσεων που κάναμε στο καταφύγιο τον Οκτώβρη του '25. Βασικά όχι ακριβώς, τον Ραντού τον περισυλλέξαμε εμείς. Πάνω σ' ένα βουνό, στη μέση του πουθενά, καθώς ψάχναμε άλλα σκυλιά μιας αγέλης που είναι εκεί μόνιμα, ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μας. Τον πήραμε μαζί με όλα τα υπόλοιπα – γι' αυτόν δε χρειάστηκε καμία προσπάθεια, ήρθε κατά πάνω μας λες και μας περίμενε.
Από τη συμπεριφορά του και από τη γενικότερη κατάστασή του, καταλάβαμε πως ο σκύλος αυτός καμία σχέση δεν είχε με τα σκυλιά της κοντινής αγέλης. Είχε μόλις εγκαταλειφθεί, κι εμείς τον πετύχαμε ακριβώς πάνω στην πιο ευάλωτη στιγμή όλων των εγκαταλελειμμένων σκύλων, τη στιγμή που ψάχνουν μέσα στο άγχος του αγνώστου κάπου να ακουμπήσουν. Κι αυτός ακούμπησε επάνω μας. Δε μας πήγε σε καμία περίπτωση καρδιά να τον αποχωριστούμε. Πού να τον αφήσουμε πάλι, πάνω που ένιωσε λίγη ασφάλεια;
Ήρθε στο καταφύγιο πολύ αδύνατος και καταβεβλημένος, αλλά είναι υγιέστατος. Το μόνο που είχε ανάγκη για να ανακάμψει ήταν καλό φαγητό, και από αυτό έχει όσο θέλει. Έχει τα αυτιά και την ουρά του κομμένα. Αν κάποιος τον προόριζε για τσοπανόσκυλο δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αλλά γνωρίζοντάς τον και μόνο, η σκέψη είναι αστεία. Ο Ραντού είναι ένα υπέροχο, νεαρό πλάσμα που χαίρεται με το ελάχιστο, που θέλει να πάει βόλτα, που διψάει για ανθρώπινη συντροφιά. Μας περιμένει με ανυπομονησία και κάθε φορά που καταλαβαίνει πως θα τον πάμε βόλτα, δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του. Όποιος τον υιοθετήσει, θα έχει το προνόμιο να τον συντροφεύει ένας
ξεχωριστός, καλοκάγαθος σκύλος, που θα μπορεί να τον κρατά ζεστό τον χειμώνα, χάρις στην πυκνή φουντωτή γούνα του και τη ζεστή του καρδιά.
