Η Σμαρώ, το απισχνασμένο, άρρωστο πλάσμα με το τρίχωμά της να λείπει από διάφορα σημεία του ταλαιπωρημένου της κορμιού και με τα νύχια της τεράστια, να την εμποδίζουν να πατήσει καλά. Η Σμαρώ με το ξεθωριασμένο λουρί δεμένο από πάντα στον λαιμό της, που σκούριαζε πάνω της καθώς ζούσε δεμένη στο δημοτικό κυνοκομείο των Κρεστένων. Με δυσκολία της το βγάλαμε, γιατί είχε κολλήσει η αγκράφα του. Η Σμαρώ λοιπόν, μπορεί να τα είχε όλα αυτά, αλλά είχε και κάτι ακόμη: πείσμα και τσαγανό. Και αυτό την κράτησε όρθια.
Πλέον έχει τελειώσει τη θεραπεία της και έχει ευχαριστηθεί το φαγητό στο καταφύγιο. Τα πλευρά και τα ισχία της δεν ξεχωρίζουν πια και η κοιλίτσα της έχει γεμίσει. Το τρίχωμά της έχει αρχίσει να φυτρώνει στα σημεία που έλειπε και το σοκολατένιο του χρώμα έχει αρχίσει να αναδεικνύεται. Και τώρα που ηρέμησε, η Σμαρούλα ξεκίνησε να ξεδιπλώνει και την προσωπικότητά της. Ή μάλλον, λάθος! Από την πρώτη στιγμή, τότε που ήταν άρρωστη και αδύναμη, τα μάτια της έλαμπαν και δε δίσταζε να απαιτήσει την τρυφερότητα και τα χάδια. Από την πρώτη στιγμή φαινόταν πως δε θέλει και πολλά πολλά με τα υπόλοιπα σκυλιά που έτρεχαν γύρω της και πως έχει μάτια μόνο για τους ανθρώπους. Το κορίτσι μας είναι τόσο γλυκό, τρυφερό και χαδιάρικο, που κάθε φορά που τη βγάζουμε βόλτα, εκείνη ξαπλώνει σε πρώτη ευκαιρία ανάσκελα και δε θέλει να πάει πουθενά. Θέλει να μείνει για πάντα με έναν άνθρωπο που θα της χαϊδεύει την κοιλιά ασταμάτητα και δε βαριέται ποτέ.
Όποιος αποφασίσει να υιοθετήσει τη Σμαρώ, θα πρέπει να ξέρει δυο πράγματα: πως θα τον κοιτά μέσα στα μάτια και θα τον λιώνει, και πως δε θα βαρεθεί ποτέ τα χάδια.
