Το όνομά της δε θα μπορούσε να είναι πιο ταιριαστό: Ζωή!
Όταν την πήραμε από το δημοτικό κυνοκομείο Κρεστένων και τη βάλαμε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου για να τη φέρουμε στην Αθήνα, δεν ξέραμε αν πρέπει να της δώσουμε όνομα ή όχι. Ήταν σε τόσο κακή κατάσταση, που φοβόμασταν πως δε θα φτάσει ζωντανή. Όμως, ο άνθρωπος που τη μετέφερε, αποφάσισε πως θα την ονομάσει «Ζωή» μπας και της φέρει τύχη. Και της έφερε!
Η Ζωίτσα μας, ήρθε σε κατάσταση ακραίας απίσχνανσης, χωρίς να μπορεί να περπατήσει, και με ένα βαθύ τραύμα κατάκλισης στον γοφό. Τα προβλήματά της φαίνεται ότι οφείλονταν αποκλειστικά στην παρατεταμένη ασιτία, όμως με πολλή φροντίδα άρχισε να τα ξεπερνά ένα προς ένα. Με συνέπεια και υπομονή, οι άνθρωποι που τη φρόντιζαν, τη σήκωναν κάθε μέρα και την ενθάρρυναν να περπατήσει. Δεν εγκατέλειψαν την προσπάθεια ούτε λεπτό. Και το θαύμα έγινε: περπάτησε! Πλέον, το μόνο της θέμα είναι ότι δε βλέπει καλά από το ένα μάτι, πράγμα που ωστόσο δεν την εμποδίζει σε τίποτα.
Η Ζωή έχει μεταμορφωθεί, ή μάλλον καλύτερα, έχει έρθει στην επιφάνεια επιτέλους, η πλευρά που κρυβόταν πίσω από εκείνο το μάτσο κόκαλα που ξαπλώσαμε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και κάθε τόσο κοιτούσαμε αν αναπνέει. Η Ζωίτσα είναι πια το καλό, χαρωπό, τρυφερό και παιχνιδιάρικο σκυλάκι που έπρεπε να είναι πάντα, αλλά κάποιοι της στέρησαν την ευκαιρία να γίνει. Το κοριτσάκι μας, από δω και πέρα μόνο πιο ευτυχισμένο θα γίνεται και αυτή η ευτυχία θα ολοκληρωθεί όταν επιτέλους κάνει τις τσαχπινιές της στους δικούς της ανθρώπους.
