Reserved

Όταν χαίρεται, το Ευάκι χαμογελάει με όλο της το πρόσωπο, γλυκά και αγνά.

Το χαμόγελό της σημαίνει μόνο χαρά και τίποτε άλλο, τίποτε πολύπλοκο ή σύνθετο. Σκέτη χαρά. Και το Ευάκι είναι ένα σκυλί που χαίρεται με τα πιο απλά πράγματα.

Μια βόλτα πχ, και λίγη προσοχή, και αν και μπορεί να είναι διστακτική στην αρχή, μέσα στα πρώτα τρία λεπτά θα χαμογελάσει και θα αφεθεί στην στιγμή.

Και όταν είναι κάπου που δεν νιώθει ακριβώς άνετα, το χαμόγελο φεύγει και στην θέση του εμφανίζονται κρεμασμένα μούτρα, τα οποία κρεμασμένα της μούτρα είναι πολύ χαριτωμένα, γιατι κάνουν τόσο αντίθεση με το χαμόγελο που είχε πριν, που μπερδεύεσαι και μετά απλά χαμογελάς, και της δίνεις λίγο χρόνο να συνηθίσει την νέα αυτή συνθήκη στην οποία βρίσκεται.

Η οποία συνθήκη μπορεί να είναι το σπίτι σου γιατί μόλις την υιοθέτησες.

Ο πρώτος καιρός με την Εύα θα είναι συνδυασμός των δύο παραπάνω συνθηκών, μέχρι να βρει την ισορροπία της και να συνηθίσει την νέα πραγματικότητα.

Βρέθηκε δεμένη με μια χοντρή αλυσίδα σε ε΄να καταυλισμό Ρομά, να προσπαθεί να θηλάσει τα μωρά της και να έχει αφεθεί στην δυστυχία της. Έμοιαζε μεγάλη, αλλά ήταν μόλις ενός έτους. 

Ήρθε στην Αθήνα και πήγε κατευθείαν σε φιλοξενία. Έμαθε να συγκατοικεί πολύ αρμονικά με γάτες, και ήταν στο σπίτι ήσυχη και πολύ καθαρή. Πιθανότατα θα θέλει λίγο υπόμονή με την τουαλέτα στην αρχή, γιατί όταν είναι σε καινούργιο μέρος με θόρυβο και άγνωστα ερεθίσματα, φοβάται.

Από τον Μάιο που την φέραμε από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης μέχρι σήμερα, τίποτα επάνω της δεν είναι ίδιο εκτός από δύο πράγματα: το αναρχικό τσουλούφι στην μύτη της, όπου πέντε τρίχες για κάποιο λόγο αποφάσισαν να μακρύνουν περισσότερο από τις άλλες, και το χαμόγελό της.

Η Ποκαχόντας είναι το γελαστό σκυλί. Γελάει με όλο της το πρόσωπο, με τα μάτια, το στόμα και ακόμη και τα αυτιά. Κατά τα άλλα, το σκυλί εμφανισιακά είναι ένα άλλο σκυλί, και όχι επειδή ψήλωσε.

Άλλαξε το είδος του τριχώματός της, που από προβάτου έγινε ίσιο μαλλί σκύλου, και άλλαξε και το χρώμα της!

Εκεί που είχε καφέ έγινε μαύρο, και εκεί που είχε γκρίζο σταχτί άρχισε να ασπρίζει, και να ασπρίζει, μέχρι που σε Πόλα σημεία πια δεν έχει να ασπρίσει άλλο.

ΤΗΝ ΠΟΚΑΧΌΝΤΑΣ ΘΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΊΤΕ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΉΚΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΊΣ και συγγνώμη για τα κεφαλαία, αλλά αλήθεια θα ε ρ ω τ ε υ τ ε ί τ ε.

Έχει έναν υπέροχο χαρακτήρα. Βασικά είναι: χαρούμενη χωρίς να είναι ενοχητική, κοινωνική χωρίς να είναι φορτική, συνεννοήσιμη χωρίς να είναι εκνευριστική, και όταν κάνει και την μία εντολή που ξέρει, το κάτσε, τότε παίρνει και το ύφος της καλής μαθήτριας και το βλεμμα γουρλώνει και το τσουλούφι στέκεται όρθιο και κάθεται στητή λαμπάδα κλαρίνο και θες να βγεις σε ένα βουνό και να φωνάξει από την κορυφή ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ, Ο ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ!!!

Ψάχνοντας αφού την είχαμε ήδη αρκετό καιρό στο καταφύγιο τις πρώτες φωτογραφίες μας από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, πέσαμε πάνω σε μια φωτογραφία που κάτι μας θύμισε. Το κουτάβι με τον αριθμό 30 από την καταμέτρηση που είχαμε κάνει το καλοκαίρι του 23 ήταν αυτή, και την αναγνωρίσαμε από το τσουλούφι. Αυτό το μοναδικό της τσουλούφι. 

Η Ποκαχόντας έχει φιλοξενηθεί σε σπίτι και ήταν εξαιρετική. Υπάκουη, ήσυχη, απίστευα καλή, δεν έκανε ούτε μια ζημια ποτέ, και έμαθε να κάνει την τουαλέτα της στην βόλτα της από την πρώτη μέρα. Καθώς είναι ένα σκυλί που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε καταφύγιο, θα της είναι πολύ πιο εύκολο να πρσαρμοστεί σε ένα σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά, για να συνηθίσει πιο εύκολα το να περπαταέι άνετα σε αστικό περιβάλλον χωρίς να την τρομάζει οι κίνηση, τα μηχανάκια, τα αυτοκίνητα και η πολυκοσμία. Πέρα από αυτό, το σκυλί ειναι εξαιρετικό, και είναι ένα από τα πιο καλόβολα και τα πιο γλυκά σκυλιά μας. 

Όταν είναι πολύ χαρoύμενη και ενθουσιασμένη, σου χαρίζει και αυτό το χαμόγελο το σκυλίσιο, που έρχεται κατα πάνω σου δείχνοντάς σου όλη της την οδοντοστοιχία. 

Είναι πολύ καλή στην βόλτα, είναι συνεργάσιμη, πολύ επικοινωνιακή, και πολύ καλό σκυλί. Την λατρεύουμε και θα την λατρέψετε και εσείς. Είναι γεννημένη τον Απρίλη του 23, εμβολιασμένη, στειρωμένη, υγιέστατη και έτοιμη για το παντοτινό της σπίτι.

Είχατε ποτέ κάποιο φίλο με τον οποίο αντί να πηγαίνετε για καφέ ή για ποτό ή για φαγητό, κανονίζατε να πάτε για περπάτημα και να τα πείτε εκεί;

Ξεκινούσατε από το σπίτι του ενός ή του άλλου, με ρούχα και παπούτσια καθημερινά, και περπατούσατε στην γειτονιά χωρίς να βιάζεστε να φτάσετε κάπου, απλά επιλέγατε μια ευθεία και το περπάτημα κρατούσε όσο κρατούσε και η κουβέντα.

Κάπως έτσι είναι η βόλτα με τον Όλαφ. Ήρεμη, χαλαρή, χωρίς τρέξιμο, χωρίς εντάσεις, χωρίς πολλή σκέψη.

Αυτόν τον τύπο τον βλέπεις να σε κοιτάει έτσι μέσα από τα κάγκελα και θέλεις να γίνει δικός σου και να του κάνεις όλα τα χατήρια. Ο Όλαφ είναι άντρας σοβαρός και μετρημένος, με μούσια και μουστάκια και φρύδια και βλέμμα φωτιά. 

Όταν είχε πρωτοέρθει δυσκολευόμασταν να τον καταλάβουμε. Ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι είναι ένα σκυλί σοβαρό, μετρημένο, καθαρό και ήρεμο. Ήταν πολύ κλειστός τότε, και με ανθρώπους και με σκύλους. 

Στειρώθηκε, προσαρμόστηκε, και σιγά σιγά μαλάκωσε, μέχρι που μια μέρα, σε μια βότα μαζί του, τον κοιτάξαμε και ξαφνικά σκεφτήκαμε "κοίτα πώς άλλαξε αυτός" 

Ό Όλαφ είναι ένα σκυλί που είναι σαν ήρεμη δύναμη. Έχει κάτι που τον κάνει να μοιάζει με άνθρωπο. Με ένα βαρύ τύπο που συναντάς μια στο τόσο σε μια καφετέρια και έχει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω του, και μονίμως αναρωτιέσαι πώς να είναι στην πραγματικότητα αυτός ο τύπος για κάποιον που τον γνωρίζει καλά και που τον αγαπάει και τον εμπιστεύεται.

Ο Χουντίνι πήρε το όνομά του γιατί με κάποιο τρόπο μας θυμίζει αυτούς τους μάγους της παλιάς γενιάς που σου έδιναν την εντύπωση πως θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα σε ένα καπέλο και να εξαφανιστούν.

Το λιγνό, ελαφίσιο του σώμα, η λεπτή του μούρη και ο τρόπους που περπατάει που μοιάζει λες και αιωρείται επίσης μας θυμίζουν κάτι σε μάγο, σε τζίνι κτλ.

Η ιδιοκτήτριά του πέθανε και ο Χουντίνι έμεινε μόνος, και έτσι ήρθε σε εμάς.

Ήταν πολύ στρεσαριαμένος στην αρχή, μας αγρίευε και μας φαινόταν πως είναι ένα σκυλί αντικοινωνικό, αλλά με το που του περνούσες ένα λουρί στο περιλαίμιο γινόταν άλλος σκύλος και περπατούσε όλο χαρά. Μαγικό;

Άλλος ένας λόγος που το όνομά του ταιριάζει.

Πλέον έχει ηρεμήσει πολύ, έχει προσαρμοστεί στο καταφύγιο μια χαρά, και είναι απίστευτα χαρούμενος όταν μπαίνεις στο κλουβί τους για να τον πάρεις για βόλτα. Είναι ένα σκυλάκι μικρομεσαίο με μέγεθος, πολύ ιδιαίτερο στην όψη, και τεράστιο σε προσωπικότητα.

Βρέθηκε πεταμένος σαν σκουπίδι πριν καν ανοίξει  τα μάτια του. Κλασσική πρακτική που μας κάνει πραγματικά να ντρεπόμαστε πλέον. Κάπου υπάρχει μια μάνα που σε μερικούς μήνες πιθανότατα πάλι θα γεννήσει, πάλι θα κάνει κουτάβια ανεπιθύμητα, πάλι θα πεταχτούν στα σκουπίδια και οι πιθανότητες να είναι και εκείνα τυχερά είναι ελάχιστες.

Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθούν στην ζωή τόσο μικρά κουτάβια, που πρέπει να ταΐζονται κάθε τρεις ώρες, πρέπει να τα βοηθάει κάποιος να πηγαίνουν τουαλέτα, πρέπει να τα κρατάει ζεστά και ασφαλή.

Ο Ντέμης και δύο από τα αδέρφια του που επέζησαν είχαν την τύχη να βρουν φιλοξενία σε εθελόντριά μας πού τα φρόντισε με αφοσίωση και συνέπεια, τα μεγάλωσε και πλέον είναι έτοιμα να κάνουν το πρώτο τους εμβόλιο.

Ο Ντέμης ξεκίνησε την ζωή του με τον χειρότερο τρόπο, γιατί κάποιος αποφάσισε πως δεν αξίζει τίποτα, και πως είναι απόλυτα θεμιτό να τον αφήσει να πεθάνουν βασανιστικά μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Δεν πέθανε, έζησε.

Είναι χαρούμενος και γερός, ένα γλυκύτατο κουτάβι, και είναι σχεδόν έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι. Από τα αδέρφια του ήταν πάντα αυτός με το πιο ανοιχτό γκρι, λες και τον έχεις ζωγραφίσει με μολύβι και έχεις κάνει σβησίματα και αχνές σκιές επάνω του. 

Είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον όταν τον ανεβάσαμε στα σόσιαλ μίντια, και κλέιστηκε αμέσως. Πήγε στο νέο του σπίτι με τις καλύτερες συμβουλές, προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα, και έζησε εκεί δύο εβδομάδες, μέχρι που το ζευγάρι απλά χώρισε και ο σκύλος ήταν περιττός. Τόση ανευθυνότητα, τόση ανωριμότητα. 

Είναι εξαιρετικά άσχημο και ανήθικο να κλείνεται ένα κουτάβι για υιοθεσία, να προετοιμάζεται, να πηγαίνει σε ένα σπίτι για λίγο καιρό, και να επιστρέφει έχοντας χάσει πολύ σημαντικό κομμάτι της προώθησής του. Ο Ντέμης επεστράφη μέσα στο καλοκαίρι, τέλη Ιουλίου, όταν όλα σταματάνε και από ένα σπίτι βρέθηκε ξανά σε ένα καταφύγιο. Καταστρεπτικό για την ψυχολογία του, ειδικά για ένα σκυλί σε τόσο ευαίσθητη ηλικία. 

Είναι πραγματικά εξαιρετικό σκυλάκι, γλυκός, και τρυφερός, τον αγαπάμε πολύ, και θέλουμε να βρει το παντοτινό του σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, αυτή την φορά με ανθρώπους υπεύθυνους, και σοβαρούς, όχι απλά σοβαροφανείς και ενθουσιασμένους και ανώριμους. Είναι μαθημένος σε κρέιτ, πηγαίνει βόλτα με λουρί, έχει ζήσει σε κεντρική γειτονιά, είναι κοινωνικός, πού καλός με άλλα ζώα και ξέρει και κάποιες εντολές. 

ΒΙΝΤΕΟ με την ιστορία του.

ΒΙΝΤΕΟ με τον Ντέμη σήμερα

Κάτι καλό έχουμε κάνει σε αυτή την ζωή ή σε προηγούμενη ή γενικά τέλος πάντων, και έπεσε στα χέρια μας ΑΥΤΗ.

Πιο στρογγυλό, μαλακό, χνουδωτό κουτάβι από αυτή δεν είχαμε (οκ, είχαμε αλλά αυτή μας έκανε να ξεχάσουμε όλα τα προηγούμενα)

Την βγάλαμε Νεφέλη γιατί είναι απαλή και αιθέρια σαν σύννεφο. Σαν να μην είναι από αυτή την γη, αλλά σαν να κατέβηκε από τον ουρανό ως αιθέρας για να μας δροσίζει μέσα στην ζέστη την καλοκαιρινή. 

Η Νεφέλη είναι ένα υπέροχο κουτάβι, και είμαστε όλοι ερωτευμένοι μαζί της. ΟΛΟΙ. 

Καταρχάς είναι πανέμορφη. Αλλά δεν είναι η ομορφιά που μας κάνει να την έχουμε λατρέψει, είναι ο χαρακτήρας της. 

Η Νέφέλη είναι χαρούμενη, κοινωνική, παιχνιδιάρα και γενικά το τέλειο κουτάβι. Ό,τι φαντάζεστε σε ένα κουτάβι αυτή το έχει. 

Παίζει τέλεια, της πετάς το παιχνίδι και το πιάνει, το φέρνει, το τραβάει και το σκοτώνει με αυτό τον κουταβίσιο ενθουσιασμό που έχουν τα κουτάβια όταν πιάνουν κάτι στο στόμα τους που τους επιτρέπεται να το διαλύσουν. 

Μαθαίνει το όνομά της, και έχει αρχίσει να κάνει διάφορα παιχνίδια και με φαγητό που της αρέσουν πολύ (μην της πείτε ότι είναι εκπαίδευση αυτό, νομίζει ότι απλά παίζουμε. 

Πραγματικά είναι ονειρεμένο κουτάβι, και θα κάνει μια οικογένεια πάρα πολύ ευτυχισμένη. 

BINTEO