Reserved

Η Μπατίντα είχε έρθει για στείρωση όταν βρισκόμασταν στην 8η δράση μας, στην Φιλιππιάδα το 2023, και χόρευε μέσα στο κρειτ κάθε φορά που μας έβλεπε, και χαιρόταν και χόρευε κι άλλο. Ήταν μια σταλιά σκυλάκι που την βγάζαμε από το κρέιτ για λίγο και χόρευε μέσα στο δωμάτιο με όλη την τσαχπινιά και όλη την χαριτωμενιά που μπορείτε να φανταστείτε. 

Δεν μπορούσε να αφήσουμε πάλι στον δρόμο τέτοιο σκυλί, και φυσικά ήρθε μαζί μας στην Αθήνα. Συνέχισε να χορεύει στο καταφύγιο και μοιράζει φιλιά και χάδια σε όλους, ανθρώπους και σκύλους. 

Η Μπατίντα υιοθετήθηκε γρήγορα, και δυστυχώς επέστρεψε μετά από δύο χρόνια. Δεν θέλουμε να αναφέρουμε τον λόγο καθώς πρόκειται για πού προσωπικά θέματα της οικογένειας. Μας την επέστρεψαν με κλάμματα και ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση που πάρθηκε για το καλό του σκύλου.

Η Μπατίντα είναι υπέροχη σκυλίτσα, πραγματικά υπέροχη. Είναι εξαιρετική στο σπίτι, είναι καθαρή, είναι απίστευτα γλυκιά, τρυφερή και έχει μέσα της πολη την χαρά του κόσμου. Όχι αυτή την χαρά που σε πνίγει, αλλά την χαρά την ανάλαφρη που σε κάνει να θέλεις να περάσει χρόνο μαζί της. 

Πραγματικά της αξίζει να βρει και πάλι αυτό που έχασε. Έζησε τα δύο αυτά χρόνια με πολλή αγάπη, όντας μέλος μιας οικογένειας, και θέλουμε το καταφύγιο για αυτήν να είναι μόνο έαν διάλλειμα που θα διαρκέσει ελάχιστα.

Είναι απίστευτα κοινωνική και φιλική με όλα τα σκυλιά και με όλους τους ανθρώπους, και αγαπάει με όλο της το είναι. 

Είχατε ποτέ κάποιο φίλο με τον οποίο αντί να πηγαίνετε για καφέ ή για ποτό ή για φαγητό, κανονίζατε να πάτε για περπάτημα και να τα πείτε εκεί;

Ξεκινούσατε από το σπίτι του ενός ή του άλλου, με ρούχα και παπούτσια καθημερινά, και περπατούσατε στην γειτονιά χωρίς να βιάζεστε να φτάσετε κάπου, απλά επιλέγατε μια ευθεία και το περπάτημα κρατούσε όσο κρατούσε και η κουβέντα.

Κάπως έτσι είναι η βόλτα με τον Όλαφ. Ήρεμη, χαλαρή, χωρίς τρέξιμο, χωρίς εντάσεις, χωρίς πολλή σκέψη.

Αυτόν τον τύπο τον βλέπεις να σε κοιτάει έτσι μέσα από τα κάγκελα και θέλεις να γίνει δικός σου και να του κάνεις όλα τα χατήρια. Ο Όλαφ είναι άντρας σοβαρός και μετρημένος, με μούσια και μουστάκια και φρύδια και βλέμμα φωτιά. 

Όταν είχε πρωτοέρθει δυσκολευόμασταν να τον καταλάβουμε. Ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι είναι ένα σκυλί σοβαρό, μετρημένο, καθαρό και ήρεμο. Ήταν πολύ κλειστός τότε, και με ανθρώπους και με σκύλους. 

Στειρώθηκε, προσαρμόστηκε, και σιγά σιγά μαλάκωσε, μέχρι που μια μέρα, σε μια βότα μαζί του, τον κοιτάξαμε και ξαφνικά σκεφτήκαμε "κοίτα πώς άλλαξε αυτός" 

Ό Όλαφ είναι ένα σκυλί που είναι σαν ήρεμη δύναμη. Έχει κάτι που τον κάνει να μοιάζει με άνθρωπο. Με ένα βαρύ τύπο που συναντάς μια στο τόσο σε μια καφετέρια και έχει ένα πέπλο μυστηρίου γύρω του, και μονίμως αναρωτιέσαι πώς να είναι στην πραγματικότητα αυτός ο τύπος για κάποιον που τον γνωρίζει καλά και που τον αγαπάει και τον εμπιστεύεται.

Ο Χουντίνι πήρε το όνομά του γιατί με κάποιο τρόπο μας θυμίζει αυτούς τους μάγους της παλιάς γενιάς που σου έδιναν την εντύπωση πως θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα σε ένα καπέλο και να εξαφανιστούν.

Το λιγνό, ελαφίσιο του σώμα, η λεπτή του μούρη και ο τρόπους που περπατάει που μοιάζει λες και αιωρείται επίσης μας θυμίζουν κάτι σε μάγο, σε τζίνι κτλ.

Η ιδιοκτήτριά του πέθανε και ο Χουντίνι έμεινε μόνος, και έτσι ήρθε σε εμάς.

Ήταν πολύ στρεσαριαμένος στην αρχή, μας αγρίευε και μας φαινόταν πως είναι ένα σκυλί αντικοινωνικό, αλλά με το που του περνούσες ένα λουρί στο περιλαίμιο γινόταν άλλος σκύλος και περπατούσε όλο χαρά. Μαγικό;

Άλλος ένας λόγος που το όνομά του ταιριάζει.

Πλέον έχει ηρεμήσει πολύ, έχει προσαρμοστεί στο καταφύγιο μια χαρά, και είναι απίστευτα χαρούμενος όταν μπαίνεις στο κλουβί τους για να τον πάρεις για βόλτα. Είναι ένα σκυλάκι μικρομεσαίο με μέγεθος, πολύ ιδιαίτερο στην όψη, και τεράστιο σε προσωπικότητα.

Βρέθηκε πεταμένος σαν σκουπίδι πριν καν ανοίξει  τα μάτια του. Κλασσική πρακτική που μας κάνει πραγματικά να ντρεπόμαστε πλέον. Κάπου υπάρχει μια μάνα που σε μερικούς μήνες πιθανότατα πάλι θα γεννήσει, πάλι θα κάνει κουτάβια ανεπιθύμητα, πάλι θα πεταχτούν στα σκουπίδια και οι πιθανότητες να είναι και εκείνα τυχερά είναι ελάχιστες.

Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθούν στην ζωή τόσο μικρά κουτάβια, που πρέπει να ταΐζονται κάθε τρεις ώρες, πρέπει να τα βοηθάει κάποιος να πηγαίνουν τουαλέτα, πρέπει να τα κρατάει ζεστά και ασφαλή.

Ο Ντέμης και δύο από τα αδέρφια του που επέζησαν είχαν την τύχη να βρουν φιλοξενία σε εθελόντριά μας πού τα φρόντισε με αφοσίωση και συνέπεια, τα μεγάλωσε και πλέον είναι έτοιμα να κάνουν το πρώτο τους εμβόλιο.

Ο Ντέμης ξεκίνησε την ζωή του με τον χειρότερο τρόπο, γιατί κάποιος αποφάσισε πως δεν αξίζει τίποτα, και πως είναι απόλυτα θεμιτό να τον αφήσει να πεθάνουν βασανιστικά μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Δεν πέθανε, έζησε.

Είναι χαρούμενος και γερός, ένα γλυκύτατο κουτάβι, και είναι σχεδόν έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι. Από τα αδέρφια του ήταν πάντα αυτός με το πιο ανοιχτό γκρι, λες και τον έχεις ζωγραφίσει με μολύβι και έχεις κάνει σβησίματα και αχνές σκιές επάνω του. 

Είχε πάρα πολύ ενδιαφέρον όταν τον ανεβάσαμε στα σόσιαλ μίντια, και κλέιστηκε αμέσως. Πήγε στο νέο του σπίτι με τις καλύτερες συμβουλές, προσαρμόστηκε πολύ γρήγορα, και έζησε εκεί δύο εβδομάδες, μέχρι που το ζευγάρι απλά χώρισε και ο σκύλος ήταν περιττός. Τόση ανευθυνότητα, τόση ανωριμότητα. 

Είναι εξαιρετικά άσχημο και ανήθικο να κλείνεται ένα κουτάβι για υιοθεσία, να προετοιμάζεται, να πηγαίνει σε ένα σπίτι για λίγο καιρό, και να επιστρέφει έχοντας χάσει πολύ σημαντικό κομμάτι της προώθησής του. Ο Ντέμης επεστράφη μέσα στο καλοκαίρι, τέλη Ιουλίου, όταν όλα σταματάνε και από ένα σπίτι βρέθηκε ξανά σε ένα καταφύγιο. Καταστρεπτικό για την ψυχολογία του, ειδικά για ένα σκυλί σε τόσο ευαίσθητη ηλικία. 

Είναι πραγματικά εξαιρετικό σκυλάκι, γλυκός, και τρυφερός, τον αγαπάμε πολύ, και θέλουμε να βρει το παντοτινό του σπίτι όσο πιο γρήγορα γίνεται, αυτή την φορά με ανθρώπους υπεύθυνους, και σοβαρούς, όχι απλά σοβαροφανείς και ενθουσιασμένους και ανώριμους. Είναι μαθημένος σε κρέιτ, πηγαίνει βόλτα με λουρί, έχει ζήσει σε κεντρική γειτονιά, είναι κοινωνικός, πού καλός με άλλα ζώα και ξέρει και κάποιες εντολές. 

ΒΙΝΤΕΟ με την ιστορία του.

ΒΙΝΤΕΟ με τον Ντέμη σήμερα

Καλά εντάξει, δεν φαντάζεστε τι έρωτας είναι αυτος. Τον καψουρευτήκαμε από την πρώτη στιγμή που τον είδαμε, όταν ήταν μια σταλιά μωρό, με ψώρα και αραιά μαλλιά και ύφος σοβαρό, βαρύ κι ασήκωτο. 

Για το όνομά του ζητήσαμε στα σόσιαλ μίντια να μας πουν ιδέες, και το Ναπολέων προτάθηκε δύο τρείς φορές. Το δεύτερο πιο προτεινόμενο όνομα ήταν το αχινός, αλλά δεν καταλαβαιναμε την ομοιότητα με αχινό, πραγματικά!! Το μαύρο τεντωμένο μαλλι περιμετρικά στο κεφάλι δεν μας θύμιζε τίποτα απολύτως!

Ο Ναπολέων ανάρωσε, μεγάλωσε, εμβολιάστηκε και είναι έτοιμος για ένα παντοτινό σπίτι. 

Το ύφος του αυτό το βαρύ κι ασήκωτο το ξεφορτώθηκε από την πρώτη εβδομάδα, και στην θεση του ήρθε ένα χαμόγελο που έμεινε. Στις περισσότερες φωτογραφίες είναι χαμογελαστός γιατί είναι γενικά χαμογελαστός. 

Το όνομά του προσπαθούμε να το χρησιμοποιούμε όποτε πρέπει και σωστά, αλλά μας βγαίνει ατυθόρμητα να τον φωνάζουμε μπούλη. ΓΙΑΤΙ ΕΊΝΑΙ ΜΠΟΥΛΗΣ. 

Καταρχάς είναι στρογγυλός. Πολύ στρογγυλός. Κατά δεύτερον είναι κάπως αθώος. Μόνος του δεν παίρνει εύκολα πρωτοβουλία, συνήθως μιμείται. τρέχει πχ ένα άλλο σκυλί; Τρέχει και αυτός. Περπατάμε εμεις, περπατάει και αυτός. Μόνος του αν είναι να επιλέξει, προφανώς θα περνούσε όλη την ημέρα ξάπλα. 

Είναι γενικά βαρύς τύπος, όχι σε χαρακτήρα, αλλά σε σώμα και ενέργεια. Φυσικά και είναι κουτάβι, και θα χαρεί και θα παίξει σαν κουτάβι, αλλά φαίνεται ήδη πως θα γίνει σκύλος που ψιλοβαριέται και που είναι μέτριας εκτόνωσης. 

Με το μαλλι του το πλούσιο, την στρογγυλή κοιλιά του και το φουντωτό του κεφάλι, είναι κανονικά σαν αρκουδάκι. Θες να γελάσεις, θες να τον ζουμπήξεις, θες να οτυ κάνεις όλα τα χατήρια, θες να γυρίζεις πίσω τον χρόνο κάθε εβδομάδα, ώστε να ευχαριστηθείς αυτή την ηλικία όσο δεν πάει, ξανά και ξανά. 

ΒΙΝΤΕΟ

Όταν είχε πρωτοέρθει με τα πέντε αδέρφια του ήταν πολύ φοβισμένος, όπως ήταν όλα τα μωρά. Επίσης ήταν ο πιο όμορφος. 

Μας κοιτούσε από μακριά με τα υπέροχα, καταπράσινα μάτια του και ήταν εκθαμβωτικός. 

Για ποιο λόγο έγινε αυτός ο πιο κοινωνικός από τα έξι κουτάβια δεν ξέρουμε. Να υπάρχει περίπτωση αυτό να το κάναμε εμείς χωρίς να θέλουμε, επειδή τον κοιτούσαμε πολύ και τον θεωρούσαμε τόσο όμορφο και τον θαυμάζαμε; Μπορεί. 

Εμείς γενικά διακρίσεις δεν κάνουμε, αλλά σε αυτή την περίπτωση μπορεί να μας ξέφυγε, όχι οτι του έκανε κακό, ίσα ίσα. 

Ο Μαρτίνι είναι ένα κουταβι γλυκύτατο, χαρούμενο, τρυφερό, παιχνιδιάρικο και παραμένει φυσικά πανέμορφο. 

Όταν μπαίνεις μέσα στο κλουβι είναι ο πρώτος που θα πέσει επάνω σου και θα σου ζητήσει χάδια και προσοχή.

Το όνομά του το πήρε χωρίς να το καλοσκεφτούμε. Γενικά όλα τα μωρά τα βγάλαμε από ονόματα ποτών, για αυτόν ίσως διαλέξαμε το μαρτίνι από το χρωμα των ματιών του, που μας θύμιζε την πράσινη ελιά με την οποίοα σερβίρεται το dry martini, ποιός ξέρει. 

Ο Μαρτίνι είναι πλέον πλήρως εμβολιασμένος και είναι έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι.