Reserved

Αυτή είναι η Λόις. Η Λόις είναι σαν πιγκουίνος που έχει ντυθεί κλόουν. Εχει ένα μικρό, σουφλερό κεφάλι πάνω σε ένα οβάλ σώμα, που όσο κατεβαίνει πιο κάτω τόσο ανοίγει, μέχρι που μοιάζει να χύνεται στο πάτωμα.

Εκτός από τα μάτια της που είναι λες και κάποιος της τα έχει βάψει γύρω γύρω επειδή επρόκειτο να πάει σε πάρτι μασκέ, ντυμένη αρλεκίνος, έχει και ένα χαμόγελο το οποίο σχηματίζεται στις άκρες των χειλιών, και την κάνει να μοιάζει σαν να έχει μόλις φάει μια λεμονοκουπα που την ξίνισε αλλά ταυτόχρονα της άρεσε.

Όσο πιο πολύ αγχωμένη είναι, τόσο πιο πολύ χαμογελάει, και η Λόις είναι αγχωμένη συχνά. Όσο πιο πολύ πλησιάζει κόσμο, τόσο πιο πολύ αγχώνεται. Και η εκπαίδευσή της είναι αργή και αστεία, σαν την ίδια, και συνίσταται κυρίως σε αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία. Το τίποτα δηλαδή φαινομενικά, αλλά το πολύ σημαντικό ουσιαστικά.

Μέσα στο δωμάτιο είμαστε τεσερα άτομα και αυτή, και μαθαίνει να συνυπάρχει χωρίς να φοβάται. Ναι θέλουμε να την ζουμπηξουμε, όχι δεν κάνει ακόμα. Σκυλιά σαν την Λόις έχουμε πολλά.  Για πολύ καιρό δεν την βάζαμε για υιοθεσία γιατί δεν ήταν έτοιμη.

Πλέον έχει φτάσει στο σημείο που θα μπορεί να είχε σχετικά λειτουργική στην αρχή, με όλες τις φοβίες της. Ελιναι ακόμα συνεσταλμενη, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει βήματα που για την ψυχοσύνθεσή της δεν είναι βήματα, αλλά άλματα.

Αν έρθετε να την γνωρίσετε, θα πάει ίσως να στριμωχτεί σε μια γωνιά, Αν πλησιάσετε διακριτικά και ήρεμα, θα κάνει την κίνηση ματ της. Θα σας δώσει το πόδι. Και δεν θα σας το δώσει μια φορά, αλλά πολλές. Πάρα πολλές. 

Θα δίνει πόδι, θα χαϊδεύτετε στην κοιλιά που της αρέσει, και μόλις σταματάτε να χαϊδεύετε, θα ξαναδίνει πόδι. Ξανά και ξανά.  Είναι ότι πιο γοητευτικό επάνω της αυτό το πράγμα που κάνει. Την χαρακτηρίζει, και την καθορίζει. 

Η Λόις θέλει υπομονή στην αρχή, θέλει χώρο και χρόνο, και θέλει πάρα πολύ προσοχή στην βόλτα. Μπορεί αν τρομάξει με οτιδήποτε, να τιναχτεί απότομα, και να φύγει από το λουρί.

Χρειάζεται έναν άνθρωπό που θα φαίνεται στην ιδια ότι είναι χαλαρός, αλλά και ταυτόχρονα σίγουρος, ώστε να τον εμπιστευτεί και να καταλάβει ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να την οδηγήσει, και ότι μαζί του δεν κινδυνεύει. Αλλά όσο και να φαίνεται χαλαρός στην ίδια, πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός, να προλαμβάνει πράγματα ποου μπορεί να την τρομάξουν, να έχει στο νου του πρωτίστως την ασφάλειά της και μόνο. 

Διαβάστε μερικές οδηγίες για την υιοθεσία ενός σκύλου σαν την Λόις ΕΔΩ. 

Χαμογελάει ολόκληρος, και με την στάση του σώματός τους, και με το πρόσωπό του, ακόμα και τα μάτια του και ας είναι τυφλός.

Όταν ασχολείσαι μαζί του, και τον πας μια βόλτα, και τον χαϊδεύεις και του μιλάς, γίνεται ο πιο περήφανος σκύλος του κόσμου, και κάθεται έτσι αγέρωχος και καμαρώνει. 

Είναι ο αγαπημένος πολλών μας, γιατί είναι μοναδικός, και όχι επειδή είναι τυφλός. Το ότι είναι τυφλός απλά του δίνει κάτι ακόμα πιο μοναδικό.

Αν έχει σωστή καθοδήγηση, μπορεί να γίνει το τέλειο κατοικίδιο. Έχει τόση εμπιστοσύνη στους ανθρώπους που μπορεί να τους ακολουθήσει μέχρι την άκρη του κόσμου. Τι κι αν αυτός δεν βλέπει, εμπιστεύεται εσένα που βλέπεις.

Είναι ένα απίστευτα τρυφερό σκυλί, που τον χαϊδεύεις και χαμογελάει και στήνεται περήφανος και αγέρωχος, και μοιάζει σαν άγγελος. Αν βάζαμε ένα παιδί να ζωγραφίσει έναν άγγελο με μορφή σκύλου, θα ζωγράφιζε τον Μπάρνεϊ. 

Ακόμα και μέσα στη πόλη κυκλοφορεί χωρίς πρόβλημα και ας είναι τυφλός. Όταν μπαίνει σε ένα νέο χώρο τον χαρτογραφεί μόνος του κάνοντας πέρα δώθε για αρκετή ώρα, και μέσα σε μια μέρα τον έχει μάθει. 

Μπορεί να ζήσει με άλλο σκύλο, αλλά θα χρειαστεί λίγη καθοδήγηση στην αρχή και θα πρέπει να είναι ένας σκύλος που σέβεται τα όρια του άλλου, γιατί ο Μπάρνεϊ καθώς δεν βλεπει και δεν έχει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει, γρυλλιζει όταν άλλο σκυλί πέσει επάνω του απότομα. Το γρύλισμά τπου είναΕίχε φιλοξενηθεί σε σπίτι για ένα μήνα, και από την δεύτερη μέρα βρήκε τον κήπο όπου πήγαινε πάντα εκεί τουαλέτα, και έμαθε το σπίτ απέξω κι ανακατωτά. 

Αυτό που θα πρέπει να προσέξει κάποιος που υιοθετεί ένα τυφλό σκυλί είναι η σωστή καθοδήγη έξω -σκαλιά, αλλαγές επιπέδου στο έδαφος, εμπόδια που δεν βλέπει. Ο Μπάρνεϊ έχει μάθει από εμας ως λέξη το "πρόσεχε" και μπορεί να μάθει και άλλες (δεξιά, αριστερά κτλ)

Το άλλο πυο χρειάζεται προσοχή είναι στην μετακίνηση επίπλων μέσα στο σπίτι και στην τοποθέτηση αντικειμένων στο πάτωμα - μια κουτα πχ που προσωρινά δεν έχετε που να την βάλετε, για τον Μπάρνεϊ θα είναι ένα εμπόδια που μπορεί να τον κάνει να πέσει αφού θα έχει μάθει το σπίτι απέξω και θα πάει να περάσει χωρις να υπολογίσει πως υπάρχει κάτι μπροστά του. 

Τον βοηθάει πολύ να ακούει την φωνή του χειριστή του, ειδικά όταν είναι έξω και σε μέρος όπου δεν γνωρίζει. 

Στο καταφύγιο τον προαυλίζουμε πάντα με κουτάβια. Τα ανέχετια πολύ καλά, πράγμα σπάνιο για ενήλικο σκύλο, τα βάζει πολύ καλά στην θέση τους αν χρειαστεί, και μια φορά που δεν μας ειχε καταλάβει και ήταν βραδάκι, τον είδαμε να κοιμάται με ένα από τα κουτάβια κουρνιασμένο επάνω του κανονικά. ι επικοινωνία που οι περισσότεροι σκύλοι το καταλαβαίνουν. Αυτό που ουσιαστικά λέει είναι "πρόσεχε, μέινει σε μια απόσταση".

Στο σπίτι, παρόλο που είναι χαδιάρης, είναι αρκετά ανεξαρτητος, μένει και αράζει μόνος του, και όταν γυρνάς από την δουλειά μπορεί να ερθει να σε χαιρετίσει και να πάει πάλι να ξαπλώσει στην θέση του. 

Πραγματικά είναι ένα υπέροχο πλάσμα. Θα ερωτευτείτε το χαμόγελό του, θα αγαπήσετε την αγνή ψυχή του και θα ζήσετε μαζί του αρμονικά και γλυκά. 

Η Μπατίντα είχε έρθει για στείρωση όταν βρισκόμασταν στην 8η δράση μας, στην Φιλιππιάδα το 2023, και χόρευε μέσα στο κρειτ κάθε φορά που μας έβλεπε, και χαιρόταν και χόρευε κι άλλο. Ήταν μια σταλιά σκυλάκι που την βγάζαμε από το κρέιτ για λίγο και χόρευε μέσα στο δωμάτιο με όλη την τσαχπινιά και όλη την χαριτωμενιά που μπορείτε να φανταστείτε. 

Δεν μπορούσε να αφήσουμε πάλι στον δρόμο τέτοιο σκυλί, και φυσικά ήρθε μαζί μας στην Αθήνα. Συνέχισε να χορεύει στο καταφύγιο και μοιράζει φιλιά και χάδια σε όλους, ανθρώπους και σκύλους. 

Η Μπατίντα υιοθετήθηκε γρήγορα, και δυστυχώς επέστρεψε μετά από δύο χρόνια. Δεν θέλουμε να αναφέρουμε τον λόγο καθώς πρόκειται για πού προσωπικά θέματα της οικογένειας. Μας την επέστρεψαν με κλάμματα και ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση που πάρθηκε για το καλό του σκύλου.

Η Μπατίντα είναι υπέροχη σκυλίτσα, πραγματικά υπέροχη. Είναι εξαιρετική στο σπίτι, είναι καθαρή, είναι απίστευτα γλυκιά, τρυφερή και έχει μέσα της πολη την χαρά του κόσμου. Όχι αυτή την χαρά που σε πνίγει, αλλά την χαρά την ανάλαφρη που σε κάνει να θέλεις να περάσει χρόνο μαζί της. 

Πραγματικά της αξίζει να βρει και πάλι αυτό που έχασε. Έζησε τα δύο αυτά χρόνια με πολλή αγάπη, όντας μέλος μιας οικογένειας, και θέλουμε το καταφύγιο για αυτήν να είναι μόνο έαν διάλλειμα που θα διαρκέσει ελάχιστα.

Είναι απίστευτα κοινωνική και φιλική με όλα τα σκυλιά και με όλους τους ανθρώπους, και αγαπάει με όλο της το είναι. 

Είσαι άνθρωπος; Είσαι φίλος της. Είσαι γνωστός της; Είναι φίλος της. Είσαι άγνωστος; Είσαι φίλος της. Είσαι άντρας; Είσαι φίλος της. Είσαι γυναίκα; Είσαι φίλος της.

Καταλάβατε; Έχει μόνο φίλους. Βασικά έχει όλους τους φίλους. Μάλλον λάθος, τους έχει όλους φίλους.

Την Πανακότα την βγάλαμε έτσι καταρχάς επειδή έχει το χρώμα το γαλακτερό, και κατά δεύτερον γιατί είναι γλυκιά σαν επιδόρπιο, είναι νεότατη, και είναι έτοιμη να σας κάνει να την αγαπήσετε με το καλημέρα σας.

Το ένα της πατούσι ειναι λίγο στραβό από κάποιο παλιό κάταγμα, και όταν κάθεται η στέκεται αυτό την κάνει να μοιάζει σαν αυτά τα σκυλιά τα κοντά, τα στραβοκάνικα, που τα λοξά του πόδια τα κάνουν σήμα κατατεθέν τους.

Είναι μια σκυλίτσα κοινωνική, πολύ τρυφερή, και χαρούμενη σαν μικρό παιδί. Είναι το σκυλάκι που εμπιστεύεται, που αγαπάει και που δείχνει την αγάπη της με τον πιο γλυκό και τρυφερό τρόπο΄.

Αν είχε άλλη εμφάνιση θα είχε ήδη υιοθετηθεί γιατί έχει ένα υπέροχο χαρακτήρα.

Είναι γλυκύτατη, χαρούμενη, τρυφερή και έχει απίστευτη όρεξη να μάθει, να κάνει πράγματα και να μοιραστεί εμπειρίες με τον άνθρωπό της.

Αλλά είναι λίγο στραβοκάνα, τα αυτιά της είναι κάπως σαν λάθος και έτσι όπως πέφτουν στην άκρη του κεφαλιού της είναι σαν κάποιος να την κούρεψε λάθος και της έκανε ένα κοντό καρέ που δεν της πάει καθόλου, τα μάτια της είναι κάπως σχιστά και το βλεμμα της δεν κάνει μπαμ, και το τρίχωμά της είναι αυτό το κοντό το σκληρό που δεν είναι ευχάριστο να χαϊδεύεις γιατί η τρίχα είναι χοντρή.

Η Πανακότα, που την βγάλαμε έτσι γιατί είναι γλυκιά αλλά και ταυτόχρονα ελαφριά και όχι λιγωτική σαν τα πολύ βαριά γλυκά, είναι μια σκυλίτσα μικροσκοπική, χαριτωμένη και πολύ ανθρωποκεντρική.

Όταν χαίρεται είναι σαν μικρό παιδί.

Είναι λίγο διστακτική όταν είναι στο έξω κόσμο, αλλά λατρεύει και εμπιστεύεται τους ανθρώπους, όπως επίσης λατρεύει και την βόλτα, και θα μπορέσει πολύ γρήγορα να αρχίσει να ευχαριστιέται και την βόλτα έξω ακόμα περισσότερο από ότι τώρα.

Τον πρωτοείδαμε στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης τον Οκτώβρη του 23 ως ένα ντροπαλό κουτάβι και τον φέραμε μαζί μας στην Αθήνα.

Μέχρι και σήμερα ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει σε αυτόν.

Παραμένει ντροπαλός, παραμένει γλυκύτατος, παραμένει ένα χαριτωμένο, πλαδαρό, κοντό σκυλί με μακριά αυτιά και μια συστολή στους τρόπους και την συμπεριφορά του.

Ο Μαρόκο είναι ένα πολύ καλό σκυλάκι, ντροπαλός αλλά συνεργάσιμος, διστακτικός αλλά χαρούμενος, ήσυχος αλλά και κοινωνικός.

Είναι από τα σκυλιά που σου δίνουν την εντύπωση πως όσο και να ωριμάσουν, θα παραμείνουν για πάντα ντροπαλά παιδιά, σαν αυτά που κρύβονται πίσω από την φούστα της μαμάς τους, σαν αυτά που παίρνουν κάτι από την αυτοπεποίθηση των φίλων τους χωρίς τα ίδια να βγαίνουν ποτέ μπροστά και να παίρνουν πρωτοβουλίες.

Είναι το γλυκό, καλό παιδί που ποτέ δεν ενοχλεί, που όλοι συμπαθούν, που δεν κάνει την παρουσία του αισθητή αλλά που όταν δεν είναι εκεί, σου λείπει. 

Ο Ιάσονας είναι ένα σκυλί που η ψυχή του είναι όσο όμορφη είναι και η εμφάνισή του.

Αυτό που βλέπετε σε αυτόν όταν κοιτάτε τις φωτογραφίες του, αυτή η αθωότητα και η γλυκύτητα που βγάζει το πρόσωπό του, αυτό είναι και στον χαρακτήρα.

Είναι ένα πάρα πολύ καλό, γλυκό και τρυφερό σκυλί. Είναι πολύ καλός με άλλα ζώα και εξαιρετικός με τους ανθρώπους.

Θα σας αγαπήσει από την πρώτη στιγμή, θα σας χαμογελάσει, θα έρθει για χάδια, θα έρθει μαζί σας για βόλτα, θα σας σας δημιουργηθεί η επιθυμία με το που τον δείτε να τον πάρετε και να φύγετε.

Είναι σαν ένα σύννεφο χαράς και απαλότητας που θα σας ομορφύνει την ζωή. Τον γνωρίσαμε στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, όπου μαραινόταν μέρα με την ημέρα μέσα σε ένα κλουβί, αδύνατος, νηστικός και θλιμένος. Στις 22 Μαΐου ήρθε μαζί μας στην Αθήνα ζυγίζοντας μόλις 16 κιλά. 

Έχει απίστευτη αγάπη για το φαγητό, και μπορεί να μάθει τα πάντα αν το φαγητό χρησιμοποιηθεί σαν εργαλείο εκπαίδευσης σωστά. 

Είναι πάρα πολύ πεινασμένος, αδύνατος, αλλά και πανέμορφος, και του αξίζει το καλύτερο σπίτι.