Reserved

Τα γέρικα σκυλιά έχουν μια σοφία δική τους. Ό,τι χαρακτήρα και να είχαν στα νιάτα τους, ό,τι ζωή και να έχουν ζήσει μέχρι την στιγμή που έρχοντα στα χέρια σου, το ηλικιωμένο σκυλί που γνωρίζεις είναι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο σοφό. 

Ένα τέτοιο σκυλί είναι και ο Μπομπ. Έχει μια στωικότητα, μια ωριμότητα και ένα βλέμμα βαθύ, λες και μέσα στα μάτια του μπορείς να διαβάσεις ιστορίες που έχει ζήσει και πράγματα που έχει μάθει. 

Ο Μπομπ ήρθε σε εμάς για θεραπεία λεϊσμανίασης και επανένταξη. Ένα σκυλί που έχει φάει τον δρόμο με το κουτάλι, και που τώρα στην πιο τρυφερή φάση την ζωής του, την φάση που έχει ανάγκη λίγη άνεση, λίγη φροντίδα παραπάνω και λιγη καλοπέραση μας είναι πολύ δύσκολο να το αφήσουμε και πάλι στον δρόμο, και ας ξέρουμε πως θα ζήσει ασφαλής και πως θα ταϊζεται. 

Βλέποντας το ασπρο του πρόσωπο να απολαμάβει την ηρεμία και την θαπωρή κάθε φορά που τον παίρνουμε μαζι μας στο γραφείο, μας είναι αδιανόητο να τον αφήσουμε να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στο κρύο του χειμώνα και στους καύσωνες του καλοκαιριού. 

Ο Μπομπ έχει ολοκληρώσει την θεραπεία του και είναι καλά. 

Είναι ένα σκύλος ήπιων τόνων και ήπιου χαρακτήρα. Του αρέσει η βόλτα με λουρί, ακολουθεί πιστά και δεν τραβάει, χωρίς να χρειάζεται μεγάλες βόλτες για να εκτονωθεί. Είναι πεντακάθαρος, κάνει τουαλέτα στην βόλτα του και αν βρίσκεται στο γραφείο και θέλει να πάει τουαλέτα πηγαίνει στην πόρτα και ζητάει να βγει. 

Δεν μας έχει δυσκολέψει σε τίποτα όσο καιρό είναι στο καταφύγιο. Κάνει την θεραπεία του χωρίς να παραπονιέται, προυαλίζεται με άλλα σκυλιά χωρίς να δημιουργεί θέματα, είναι ήσυχος και καλός. 

Είναι κύριος. Αν με μία λέξη πρέπει να τον περιγράψουμε είναι αυτή, κύριος. Ψάχνει ένα παντοτινό σπίτι για να περάσει τα γεράματά του, και να μην ζήσει αυτά τα τελευτάια του χρόνια σε ένα κλουβί ή στον δρόμο. 

Καλά εντάξει, δεν φαντάζεστε τι έρωτας είναι αυτος. Τον καψουρευτήκαμε από την πρώτη στιγμή που τον είδαμε, όταν ήταν μια σταλιά μωρό, με ψώρα και αραιά μαλλιά και ύφος σοβαρό, βαρύ κι ασήκωτο. 

Για το όνομά του ζητήσαμε στα σόσιαλ μίντια να μας πουν ιδέες, και το Ναπολέων προτάθηκε δύο τρείς φορές. Το δεύτερο πιο προτεινόμενο όνομα ήταν το αχινός, αλλά δεν καταλαβαιναμε την ομοιότητα με αχινό, πραγματικά!! Το μαύρο τεντωμένο μαλλι περιμετρικά στο κεφάλι δεν μας θύμιζε τίποτα απολύτως!

Ο Ναπολέων ανάρωσε, μεγάλωσε, εμβολιάστηκε και είναι έτοιμος για ένα παντοτινό σπίτι. 

Το ύφος του αυτό το βαρύ κι ασήκωτο το ξεφορτώθηκε από την πρώτη εβδομάδα, και στην θεση του ήρθε ένα χαμόγελο που έμεινε. Στις περισσότερες φωτογραφίες είναι χαμογελαστός γιατί είναι γενικά χαμογελαστός. 

Το όνομά του προσπαθούμε να το χρησιμοποιούμε όποτε πρέπει και σωστά, αλλά μας βγαίνει ατυθόρμητα να τον φωνάζουμε μπούλη. ΓΙΑΤΙ ΕΊΝΑΙ ΜΠΟΥΛΗΣ. 

Καταρχάς είναι στρογγυλός. Πολύ στρογγυλός. Κατά δεύτερον είναι κάπως αθώος. Μόνος του δεν παίρνει εύκολα πρωτοβουλία, συνήθως μιμείται. τρέχει πχ ένα άλλο σκυλί; Τρέχει και αυτός. Περπατάμε εμεις, περπατάει και αυτός. Μόνος του αν είναι να επιλέξει, προφανώς θα περνούσε όλη την ημέρα ξάπλα. 

Είναι γενικά βαρύς τύπος, όχι σε χαρακτήρα, αλλά σε σώμα και ενέργεια. Φυσικά και είναι κουτάβι, και θα χαρεί και θα παίξει σαν κουτάβι, αλλά φαίνεται ήδη πως θα γίνει σκύλος που ψιλοβαριέται και που είναι μέτριας εκτόνωσης. 

Με το μαλλι του το πλούσιο, την στρογγυλή κοιλιά του και το φουντωτό του κεφάλι, είναι κανονικά σαν αρκουδάκι. Θες να γελάσεις, θες να τον ζουμπήξεις, θες να οτυ κάνεις όλα τα χατήρια, θες να γυρίζεις πίσω τον χρόνο κάθε εβδομάδα, ώστε να ευχαριστηθείς αυτή την ηλικία όσο δεν πάει, ξανά και ξανά. 

ΒΙΝΤΕΟ

Τον Ραντού τον γνωρίσαμε στη δράση στειρώσεων που κάναμε στο καταφύγιο τον Οκτώβρη του '25. Βασικά όχι ακριβώς, τον Ραντού τον περισυλλέξαμε εμείς. Πάνω σ' ένα βουνό, στη μέση του πουθενά, καθώς ψάχναμε άλλα σκυλιά μιας αγέλης που είναι εκεί μόνιμα, ξαφνικά βρέθηκε μπροστά μας. Τον πήραμε μαζί με όλα τα υπόλοιπα – γι' αυτόν δε χρειάστηκε καμία προσπάθεια, ήρθε κατά πάνω μας λες και μας περίμενε.

Από τη συμπεριφορά του και από τη γενικότερη κατάστασή του, καταλάβαμε πως ο σκύλος αυτός καμία σχέση δεν είχε με τα σκυλιά της κοντινής αγέλης. Είχε μόλις εγκαταλειφθεί, κι εμείς τον πετύχαμε ακριβώς πάνω στην πιο ευάλωτη στιγμή όλων των εγκαταλελειμμένων σκύλων, τη στιγμή που ψάχνουν μέσα στο άγχος του αγνώστου κάπου να ακουμπήσουν. Κι αυτός ακούμπησε επάνω μας. Δε μας πήγε σε καμία περίπτωση καρδιά να τον αποχωριστούμε. Πού να τον αφήσουμε πάλι, πάνω που ένιωσε λίγη ασφάλεια;

Ήρθε στο καταφύγιο πολύ αδύνατος και καταβεβλημένος, αλλά είναι υγιέστατος. Το μόνο που είχε ανάγκη για να ανακάμψει ήταν καλό φαγητό, και από αυτό έχει όσο θέλει. Έχει τα αυτιά και την ουρά του κομμένα. Αν κάποιος τον προόριζε για τσοπανόσκυλο δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αλλά γνωρίζοντάς τον και μόνο, η σκέψη είναι αστεία. Ο Ραντού είναι ένα υπέροχο, νεαρό πλάσμα που χαίρεται με το ελάχιστο, που θέλει να πάει βόλτα, που διψάει για ανθρώπινη συντροφιά. Μας περιμένει με ανυπομονησία και κάθε φορά που καταλαβαίνει πως θα τον πάμε βόλτα, δεν μπορεί να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του. Όποιος τον υιοθετήσει, θα έχει το προνόμιο να τον συντροφεύει ένας
ξεχωριστός, καλοκάγαθος σκύλος, που θα μπορεί να τον κρατά ζεστό τον χειμώνα, χάρις στην πυκνή φουντωτή γούνα του και τη ζεστή του καρδιά.

ΒΙΝΤΕΟ

Αυτός είναι ο Μόργκαν και είναι περίπου ενός έτους. Τον κοιτάμε και αναρωτιόμαστε τί έχει δει μέσα σε αυτό το έτος και τί έχει προλάβει να ζήσει.

Βρέθηκε σε ένα χωριό της επαρχίας, εντελώς μόνος του. Εκεί τον πρόσεξαν κάποιοι τουρίστες και άρχισαν να του αφήνουν φαγητό. Ο Μόργκαν έμαθε πολύ γρήγορα την ώρα και το σημείο που θα έβρισκε το φαγητό κι έτσι, κάθε μέρα, περίπου την ίδια στιγμή, εμφανιζόταν εκεί και περίμενε. Δεν ξέρουμε πού κοιμόταν τα βράδια, πού είχε βρεθεί πριν ή πώς κατέληξε εκεί. Ξέρουμε όμως ότι είχε καταλάβει πότε θα ερχόταν ένας άνθρωπος και θα του άφηνε φαγητό. Για ένα σκυλί που ζει μόνο του στον δρόμο, αυτή η μικρή βεβαιότητα γίνεται ολόκληρο το πρόγραμμα της ζωής του.

Ευτυχώς, η ιστορία του δεν σταμάτησε εκεί και ο Μόργκαν είναι πλέον μαζί μας. Έχουμε αρχίσει να γνωρίζουμε τον πραγματικό του χαρακτήρα και όπως συμβαίνει συχνά, πίσω από το λίγο διστακτικό βλέμμα της πρώτης γνωριμίας μας, κρυβόταν ένα κανονικό παιδί. Είναι παιχνιδιάρης, κοινωνικός και αγαπάει πολύ την παρέα, τα πηγαίνει καλά με άλλα σκυλιά, συμβιώνει με γάτες και χαίρεται ιδιαίτερα την επαφή με παιδιά. Περπατάει με το λουρί και δείχνει ότι μπορεί εύκολα να προσαρμοστεί σε μια καθημερινότητα με ανθρώπους γύρω του.

Και βέβαια είναι πανέμορφος! Μαύρος, ψηλόλιγνος, με μακριά πόδια, μεγάλα αυτιά και δύο μάτια που δείχνουν σοβαρά, ακόμη κι όταν ο υπόλοιπος Μόργκαν είναι έτοιμος για παιχνίδι. Για την ώρα η ιστορία του εξελίσσεται πολύ όμορφα και δεν χρειάζεται πια να περιμένει κάθε μέρα μόνος του σε ένα χωριό για να δει αν θα εμφανιστεί κάποιος με λίγο φαγητό. Στόχος μας είναι η ιστορία του να γίνει ακόμα πιο χαρούμενη και σε λίγο καιρό να τον βλέπουμε πίσω από μια πόρτα περιμένοντας τον άνθρωπό του να γυρίσει σπίτι.