Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Αν έχετε δει την Παριζιάνα, την ταινία του 69 με την Ρένα Βλαχοπουλου, όπου υποδύεται την μοδίστρα, θα θυμάστε την επική σκηνή "Σούζι τρως, και ψεύδεσαι και τρως".
Ε λοιπόν, η δική μας η Σούζι είναι αυτή η πελάτισσα, που φυσικά και τρώει όλο της το φαΐ, και αν μπορεί και το φαΐ των άλλων, και το δικό σου και του γείτονα, και ωστόσο έχει το στυλ του εγώ δεν τρώω, είμαι τσαχπίνα και αεράτη, και ωραία και μοιραία.
Την Σούζι την λατρεύουμε. Για το ύφος της, για το πρόσωπό της, για τα μάτια της, για τα μάγουλά της, για το τρίχωμά της, για τα πάχη τα καλή της τα λίπη την ομορφιά της, και βασικά την λατρεύουμε για τον υπέροχο χαρακτήρα της. ΕΊΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ.
Η Σούζι έχει τον χαρακτήρα που περιμένεις από όλα αυτά τα παχουλά, θηλυκά, ναζιάρικα σκυλιά. Έχει την τσαχπινιά, έχει τα σκέρτσα και τα νάζια, έχει το ύφος και έχει και το ήθος. Είναι πολύ κοινωνική και ανθρωποκεντρική, πάντα χαίρεται όταν σε βλέπει, και έχει την τάση να πηδήξει πάνω σου για χάδια, αλλά φυσικά και το κέντρο βάρους της την σπρώχνει προς τα πατώ, οπότε και πέφτει στο πάτωμα.
Όταν δεν της δίνεις προσοχή, κάθεται μέσα από το κλουβί και σε κοιτάει με το ύφος αυτό και εσύ λιώνεις. Λατρεύει εκτός από τους ανθρώπους και το φαγητό όπως καταλάβατε.
Ο υπέροχος ποπός της που τον κουνάει πέρα δώθε από την χαρά της θα μείνει πιθανότατα για πάντα άτριχος, καθώς η Σούζι πέρασε μια τεράστια περιπέτεια όπου κόντεψε να χάσει την ζωή της. Δαγκώθηκε από άλλα σκυλιά πάρα πολύ άσχημα και σε εμάς ήρθε με το δέρμα πίσω να λείπει όλο και με σηψαιμία.
Πέρασε πάρα πολύ καιρό στο κτηνιατρείο, έκανε απίστευτη υπομονή, ανάρρωσε και τώρα είναι έτοιμη για την νέα της ζωή. Δεν είναι νέα, όπως δεν ήταν νέα ούτε η Σούζι, η πελάτισσα της Ρενας Βλαχοπουλου, αλλά όπως ακριβώς εκείνη η Σούζι της ελληνικής ταινίας είχε μια συγκεκριμένη ιδέα για τον εαυτό της, έτσι και η δική μας.
Η στάση ζωής της είναι: η ζωή είναι τέλεια, απολαύστε φαγητό και χάδια όσο μπορείτε. Είναι πραγματικά μοναδικό σκυλί, και θα το ερωτευτείτε με το που το δείτε.
Η Ζήνα παραδόθηκε σε εμάς από τον ιδιοκτήτη της. Είναι ένα υπέροχο Πόιντερ, με ένα καταπληκτικό, νευρώδες σώμα και ένα πανέμορφο, κατάμαυρο κεφάλι.
Είναι ένα σκυλί χαρούμενο, κοινωνικό και τρυφερό. Πορφανώς και έχει δουλέψει ως κυνηγόσκυλο και αυτό φαίνεται. Βγάζοντάς την βόλτα στο κτήμα, πάντα μας "δείχνει" τις κότες, μήπως και δε έχουμε καταλάβει πως είναι εκέι που είναι, και αν δεν δείξουμε ενδιαφέρον και προχωρήσουμε, προσωράει και αυτή, χωρίς να κολλήσει και να επιμείνει.
Είναι πολύ φροντισμένη και δεν έχει ζήσει μια άσχημη ζωή. Μας ήρθε υγιέστατη, πλήρως εμβολιασμένη, αποπαρασιτωμένη, με το βιβλιάριό της.
Είναι ένα πολύ καλό σκυλί, όπως είναι όλα τα Πόιντερ, καλόβολα, αθώα και τρυφερά. Της δίνεται τώρα η ευκαιρία να ζήσει μια ζωή σαν κατοικίδιο, και πιστεύουμε πως στην νέα της ζωή θα είναι πολύ ευτυχισμένη.
Ως κυνηγοσκυλο θα χρειάζαται καλή και σωστή εκτόνωση ωστε να είναι χαρούμενη και ισοροπημένη.
Από τον Μάιο που την φέραμε από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης μέχρι σήμερα, τίποτα επάνω της δεν είναι ίδιο εκτός από δύο πράγματα: το αναρχικό τσουλούφι στην μύτη της, όπου πέντε τρίχες για κάποιο λόγο αποφάσισαν να μακρύνουν περισσότερο από τις άλλες, και το χαμόγελό της.
Η Ποκαχόντας είναι το γελαστό σκυλί. Γελάει με όλο της το πρόσωπο, με τα μάτια, το στόμα και ακόμη και τα αυτιά. Κατά τα άλλα, το σκυλί εμφανισιακά είναι ένα άλλο σκυλί, και όχι επειδή ψήλωσε.
Άλλαξε το είδος του τριχώματός της, που από προβάτου έγινε ίσιο μαλλί σκύλου, και άλλαξε και το χρώμα της!
Εκεί που είχε καφέ έγινε μαύρο, και εκεί που είχε γκρίζο σταχτί άρχισε να ασπρίζει, και να ασπρίζει, μέχρι που σε Πόλα σημεία πια δεν έχει να ασπρίσει άλλο.
ΤΗΝ ΠΟΚΑΧΌΝΤΑΣ ΘΑ ΕΡΩΤΕΥΤΕΊΤΕ ΟΠΩΣ ΕΡΩΤΕΥΤΉΚΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΊΣ και συγγνώμη για τα κεφαλαία, αλλά αλήθεια θα ε ρ ω τ ε υ τ ε ί τ ε.
Έχει έναν υπέροχο χαρακτήρα. Βασικά είναι: χαρούμενη χωρίς να είναι ενοχητική, κοινωνική χωρίς να είναι φορτική, συνεννοήσιμη χωρίς να είναι εκνευριστική, και όταν κάνει και την μία εντολή που ξέρει, το κάτσε, τότε παίρνει και το ύφος της καλής μαθήτριας και το βλεμμα γουρλώνει και το τσουλούφι στέκεται όρθιο και κάθεται στητή λαμπάδα κλαρίνο και θες να βγεις σε ένα βουνό και να φωνάξει από την κορυφή ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ Ο,ΤΙ ΚΑΝΕΤΕ, Ο ΣΚΥΛΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ!!!
Ψάχνοντας αφού την είχαμε ήδη αρκετό καιρό στο καταφύγιο τις πρώτες φωτογραφίες μας από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, πέσαμε πάνω σε μια φωτογραφία που κάτι μας θύμισε. Το κουτάβι με τον αριθμό 30 από την καταμέτρηση που είχαμε κάνει το καλοκαίρι του 23 ήταν αυτή, και την αναγνωρίσαμε από το τσουλούφι. Αυτό το μοναδικό της τσουλούφι.
Η Ποκαχόντας έχει φιλοξενηθεί σε σπίτι και ήταν εξαιρετική. Υπάκουη, ήσυχη, απίστευα καλή, δεν έκανε ούτε μια ζημια ποτέ, και έμαθε να κάνει την τουαλέτα της στην βόλτα της από την πρώτη μέρα. Καθώς είναι ένα σκυλί που έχει γεννηθεί και μεγαλώσει σε καταφύγιο, θα της είναι πολύ πιο εύκολο να πρσαρμοστεί σε ένα σπίτι σε μια ήσυχη γειτονιά, για να συνηθίσει πιο εύκολα το να περπαταέι άνετα σε αστικό περιβάλλον χωρίς να την τρομάζει οι κίνηση, τα μηχανάκια, τα αυτοκίνητα και η πολυκοσμία. Πέρα από αυτό, το σκυλί ειναι εξαιρετικό, και είναι ένα από τα πιο καλόβολα και τα πιο γλυκά σκυλιά μας.
Όταν είναι πολύ χαρoύμενη και ενθουσιασμένη, σου χαρίζει και αυτό το χαμόγελο το σκυλίσιο, που έρχεται κατα πάνω σου δείχνοντάς σου όλη της την οδοντοστοιχία.
Είναι πολύ καλή στην βόλτα, είναι συνεργάσιμη, πολύ επικοινωνιακή, και πολύ καλό σκυλί. Την λατρεύουμε και θα την λατρέψετε και εσείς. Είναι γεννημένη τον Απρίλη του 23, εμβολιασμένη, στειρωμένη, υγιέστατη και έτοιμη για το παντοτινό της σπίτι.
Η Μόνικα γεννήθηκε στον δρόμο, σε ένα από τα πιο κρύα χωριά της ορεινής Αρκαδία, μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Η μαμά τους, η Τίλντα, έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει τα μωρά της ζεστά και χορτασμένα, σε ένα απίστευτα αφιλόξενο μέρος.
Το ένα από τα μωρά εξαφανίστηκε, και η μαμά με την Μόνικα και την αδερφή της την Μίλβα ήρθαν στην Αθήνα μαζί μας. Τα μωρά μεγάλωσαν με την μαμά τους, απογαλακτίστηκαν, και πλέον είναι έτοιμα για το παντοτινό τους σπίτι.
Η Μόνικα είναι ένα σκυλάκι που έχει πάρει αρκετά από την διστακτικότητα της μαμάς της, αλλά έχει πάρει και την τρυφερότητα και την καλοσύνη της.
Φοβάται λίγο στην αρχή, αλλά πλησιάζει δειλά και τρυφερά, και όταν κάνεις επαφή μαζί της απόλαμβάνει και αυτή και εσύ.
Η Μίλβα γεννήθηκε στον δρόμο, σε ένα από τα πιο κρύα χωριά της ορεινής Αρκαδία, μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Η μαμά τους, η Τίλντα, έκανε ό,τι μπορούσε για να κρατήσει τα μωρά της ζεστά και χορτασμένα, σε ένα απίστευτα αφιλόξενο μέρος.
Το ένα από τα μωρά εξαφανίστηκε, και η μαμά με την Μίλβα και την αδερφή της την Μόνικα ήρθαν στην Αθήνα μαζί μας. Τα μωρά μεγάλωσαν με την μαμά τους, απογαλακτίστηκαν, και πλέον είναι έτοιμα για το παντοτινό τους σπίτι.
Η Μίλβα είναι ένα σκυλάκι που έχει πάρει αρκετά από την διστακτικότητα της μαμάς της, αλλά έχει πάρει και την τρυφερότητα και την καλοσύνη της.
Μπορεί να φαίνεται λίγο διστακτική στην αρχή, αλλά αυτή θα πάρει πρώτη πρωτοβουλία, αυτή θα πλησιάσει, αυτή θα κάνει τα νάζια και τις χαριτωμενιές τις κουταβίσιες.
Σαν απόκοσμο είναι το σκυλί αυτό. Σαν από άλλη εποχή, σαν από άλλο κόσμο, έναν κόσμο πιο ευγενή, πιο αέρινο, πιο ονειρικό.
Η Σαντιγί είναι σαν να έχει γεννηθεί σε μια οικογένεια ευγενών, όπου γενιές και γενιές καλών τρόπων πέρασαν και στα νεότερα μέλη, χωρίς να τους έχει μάθει κάποιος κάτι πρακτικά. Η ευγένεια, αυτή η παλιάς κοπής ευγένεια των παραμυθιών είναι σαν να της βγαίνει από μέσα της γεννετικά, σαν από φυσικού της.
Παρόλο που είναι μεγαλόσωμο σκυλί, είναι λεπτεπίλεπτη στους τρόπους, και μια απίστευτα διακριτική παρουσία.
Θα χαρεί, θα έρθει για χάδια, αλλά δεν θα απαιτήσει τίποτα ποτέ. Θα σε πλησιάσει αργά και διακριτικά, σαν αεράκι, μόνο αν την φωνάξεις, και θα σε αφήσει να της χαϊδέψεις το υπέροχο, απόκοσμο πρόσωπό της. Θα είναι σαν να χαϊδεύεις ένα σύννεφο.
Όσο τα υπόλοιπα σκυλιά τρέχουν και παίζουν, αυτή κάθεται σαν κυρία κάπου σε μια γωνιά, κοιτώντας γύρω με ηρεμία και με ένα τρόπο που την κάνει να μοιάζει σοφή.
Μοιάζει να είναι πολύ καλή για ένα καταφύγιο, χωρίς όμως να είναι σνομπ.
Ήρθε σε εμάς από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, πολύ αδυνατισμένη και παραμελειμένη, και της αξιζει το καλύτερο σπίτι.
Είναι υγιέστατη.