Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Αν σας αρέσουν τα μαλλιαρά αρκουδόσκυλα, και τα χαζεύετε στον δρόμο ενώ φαντάζεστε τι τέλειο θα ήταν αν έβγαιναν σε μίνι, ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ!
Ο Στίβι έχει την όψη αρκουδας -σκύλου, αλλά έχει μέγεθος αυτό που φτάνει και δεν φτάνει το τραπεζάκι του σαλονιού. Έχευ δύο γουρλωτά μάτια που δεν τα ξεγουρλώνει ούτε όταν τρέχει, και έχει και σκέρτσο, και έχει και νάζι.
Είναι πάρα που αστείος, και όταν είναι χαρούμενος, που είναι σχεδόν πάντα, είναι ακόμα πιο αστείος.
Τον γνωρίσαμε στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, όπου μας έκανε πολλά ναζια και τσαλίμια, και το έπαιζε πάντα δύσκολος πριν έρθει για χάδια - και τα σκυλιά που το παίζουν δύσκολα "και καλά" και κάνουν αυτά τα χορευτικά τα "δεν θα με πιάσεις/ κοίτα πως έρχομαι τόσο κομτά ώστε ίσα ίσα να μην με φτάνεις" μας τρελαίνουν.
Νομίζαμε για καιρό ότι ήταν κορίτσι, γιατί έχει χαρακτήρα κοριτισού (τα νάζια αυτά είναι πολύ πιο χαρακτηριστικά σε θηλυκά σκυλιά). Και τον φωνάζαμε χαϊδευτικά "πεταλουδίτσα", γιατί έτσι χόρευε γύρω μας, σαν πεταλούδα που δεν μπορείς να πιασεις αλλά που όμως ΘΕΛΕΙΣ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ"
Όταν καταλάβαμε ότι είναι αγόρι δεν μπορουσαμε να ξεπεράσουμε την πεταλουδίτσα ως όνομα και ως αίσθηση, και τον βγάλαμε Στίβι, από τον Στιβ ΜακΚουίν στην ταινία "Ο Πεταλούδας". ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΜΕ ΟΤΙ ΕΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ.
Γιατί λέει, στην ταινία, ο Πεταλούδας ο πρωταγωνιστής, φυλακίζεται άδικα ισόβια για φόνο που δεν έπραξε σε μια φυλακή με πολύ σκληρές συνθήκες, και αποφασισμένος να κερδίσει την ελευθερία του, συμμαχεί με ένα άλλο κρατούμενο και σχεδιάζουν την απόδρασή τους.
Έτσι λοιπον και ο δικός μας Στίβι, ο Πεταλουδίτσας μας, που φυλακίστηκε αδίκως στο κυνοκομείο Τρίπολης, συμμάχησε με εμάς και σχεδίασε την απόδρασή του, η οποία άργησε μεν, αλλά ήρθε!
Είναι εμβολιασμένος, στειρωμένος και υγιής, λατρεύει να τρέχει και να πιάνει το μπαλάκι του, και ψάχνει ένα σπίτι στο οποίο θα υπάρχει χιούμορ και όρεξη για παιχνίδι.
Όταν η Μπάρμπι πρωτοήρθε σε εμάς, μαζί με μερικά ακόμα σκυλιά από το δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης, βγήκε από το βαν και δεν άρχισε να τρέχει πέρα δώθε, να μυρίζει και να χαίρεται.
Έμεινε εκεί γύρω, μαζί μας.
Έπεφτε κάτω και μας έδειχνε την κοιλιά της, όπου πηγαίναμε πήγαινε, και όταν αρχίσαμε να οδηγούμε το κάθε σκυλί στο κλουβί του, αυτή μας ακολούθησε χωρίς λουρί, θεωρώντας αυτονόητο πως όπου πάνε όλοι θα πρέπει να πάει και αυτή.
Αυτό και μόνο λέει πολλά για τον χαρακτήρα της.
Η κινητήριος δύναμή της και αυτό που την ενεργοποιεί δεν είναι το φαγητό, δεν ειναι η τάση να κυνηγήσει κάτι, να μυρίσει, να παίξει.
Η έμφυτη τάση της είναι να ακολουθεί, να συμμετέχει, να είναι μέλος αυτού που γίνεται στην αγέλη της, ακόμα και αν η αγέλη της αποτελείται την δεδομένη στιγμή μόνο από έναν άνθρωπο και αυτή.
Κάθε φορά που την παίρνουμε για βόλτα έρχεται, καθε φορά που την παίρνουμε στο γραφείο συνεργάζεται, κάθεται, προσπαθεί να κάνει ό,τι της δείξεις ότι πρέπει να κάνει, και είναι με όλο της το είναι εκεί, μαζί σου, συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνετε μαζί και επικεντρωμένη σε εσένα.
Αν ήταν κορίτσι θα ήταν αυτό που λέμε κοπελάρα. Ψηλή αλλά όχι γεροδεμένη, με κοριτσίστικα χαρακτηριστικά, μακριά ξανθά μαλλιά, γλυκό πρόσωπο, σχεδον μωρουδικό και τρόπους.
Είναι ένα σκυλί που πραγματικά μοιάζει να έχει μεγαλώσει με τρόπους, που ξέρει να συμπεριφέρεται, που ξέρει να κανει ότι είναι πρέπον την κάθε χρονική στιγμή. Είναι υπέροχη και πανέξυπνη.
Εμάς αυτά τα κορίτσια τα τσουπωτά, με την γούνα την διπλή τριπλή την αναρχική, τις φουντωτές ουρές και το σκέρτσο μας αρέσουν πάρα μα πάρα πολύ. Και η Λου είναι ένα τέτοιο κορίτσι.
Όσο καιρό ήμασταν στο δημοτικό κυνοκομείο Τρίπολης μας έκανε παρέα. Καθόταν εκεί γύρω μας, έπεφτε ανάσκελα για χάδια, ήταν πάντα παρούσα και ταυτόχρονα το έπαιζε και πάντα δύσκολη.
Η Λου είναι από αυτά τα σκυλιά που είναι σαν να ευχαριστιούνται την ζωή για αυτό που είναι. Είναι η ζωή σε ένα δημοτικό κυνοκομείο; ΘΑ την ευχαριστηθεί όσο πάει. Είναι η ζωή στον δρόμο; Yolo. Είναι η ζωή σε ένα άλλο καταφύγιο; Τέλεια.
Έχει μια χαρά που λες και βγαίνει μεσα από τα βάθη του παχουλού και φουντωτού σώματός της και ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά που είναι κολλητικό και μεταδοτικό και εθιστικό.
Είναι κορίτσι σαν τα κρύα να νερά, και η παρουσία της είναι αστεία και ταυτόχρονα είναι και πολύ ευχάριστη. Θα κάνει μια οικογένεια πολύ ευτυχισμένη κάποιος στιγμή και το ξέρουμε, γιατί ξέρουμε αυτό τον χαρακτήρα σκύλου, και δεν απογοητεύει ποτέ μα ποτέ.
Ο Διόνυσος βρέθηκε στον Διόνυσο, να κυκλοφορεί μόνος του. Ανοίξαμε το αμάξι και πήδηξε μέσα, έκατσε στο πίσω κάθισμα και δεν κουνήθηκε μέχρι να φτάσουμε στον κτηνίατρο.
Όση ώρα περίμενε στον κτηνίατρο ήταν υπόδεγμα σκύλου, καθόταν σταυροπόδι, και ήταν πραγματικά λες και ειχαμε φέρει το δικό μας σκύλο για εξετάσεις, που τον είχαμε εκπαιδεύσει.
Και ο Διόνυσος όπως υποψιαστήκαμε στην αρχή, και όπως διαπιστώσαμε μετά, έχει περάσει από εκπαίδευση. Δεν είναι ότι απλά έχει μάθει κάποιες εντολές τύπου "κάτσε" κτλ από τον ιδιοκτήτη του. Έχει κάνει βασική υπακοή από επαγγελματία, και αυτό φαίνεται με το που του βάλεις ένα λουρί.
Περπατέι τέλεια, ξέρει αλλαγή πορειας ξέρει βασικές εντολές όπως το να κάθεται και να ξαπλώνει ακόμα και όταν γύρω του είνια πανικός, σε ένα καταφύγιο με σκυλιά να γαυγίζουν, και να περιφέρονται και έξω από το κλουβί του και μέσα σε αυτό.
Η βασική εκπαίδευση που έχει κάνει του έχει γίνει δεύτερη φύση, και είναι πραγματικά λυπηρό το ότι αυτό το σκυλί για το οποίο κάποιος ξόδεψε λεφτά και χρόνο δεν το αναζήτησε κανεις, και ας ειχε χιλιάδες κοινοποιήσεις όταν πρωτοβρέθηκε.
Είναι ένα υπέροχο, πανέμορφο και πανέξυπνο σκυλί, που πραγματικά μπορεί να φύγει από το καταφύγιο χθες, γιατί δεν έχουμε εμείς να τον βοηθήσουμε σε τίποτα απολύτως, ίσα ίσα, όσο παραπάνω μένει σε εμάς, τόσο κακό του κάνουμε.
Δεν ξέρουμε πώς θα είναι μέσα σε ένα σπίτι, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε πως ένα ζώο τόσο έξυπνο και τόσο δουλεμένο, που ξέρει βασικούς τρόπους επικοινωνίας μα ανθρώπους, θα μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα.
Ο Πλάτωνας είναι το κουτάβι του κάμπινγκ. Να σας εξηγήσουμε.
Ο Πλάτωνας κάθεται και ξαπλώνει, και αυτό το κάνει πολύ καλά, όπως ένας γνήσιος καμπιστής που γυρνάει τα κάμπινγκ χρόνια τα καλοκαίρια, και έχει κακατήσει την τέχνη του να αράζει έξω από την σκηνή, κάτω από το δέντρο.
Γεννήθηκε σε ένα καταυλισμό και έζησε εκέι τον πρώτο μήνα της ζωής του. Ήρθε σε εμάς με την αδερφή του την Ερατώ, φέρνοντας τα καταπράσινα μάτια του, την κουταβίσια φρεσκάδα του, και το πλαδαρό, χαλαρό του σώμα, που όταν περπαταέι κάνει πλαφ πλαφ.
Ειναι ένα γλυκύτατο και καλό κουτάβι, κοινωνικό και τρυφερό, που θα παίξει, θα μυρίσει, θα παέι βόλτα με το σαμαράκι του, θα παίξει με τα παιχνίδια του και με τα άλλα κουτάβια, και όταν χορτάσει όλα αυτά, μετά θα αράξει δίπλα σου ή πάνω σου, και δεν παει να γίνεται γύρω τριγύρω πάρτι; Αυτός θα χαλαρώσει και θα κοιμηθεί.
Λοιπόν, ακούστε να σας πούμε πόσα πολλά πράγματα ξέρει η Ερατώ για την ηλικία της.
Ξέρει να πηγαίνια βόλτα με το σαμαράκι της - κουταβίσια βόλτα προς το παρόν, όχι τίποτα εντυπασιακό. Λίγο πίσω, λίγο μπρος, λίγο παραπάτημα, λίγο σκουντοήφλημα κτλ.
Ξέρει να παίζει με παιχνίδια. Ξέρει να τα μασάει, να τα τραβάει, και όταν βαρεθει ξέρει να κοιμάται πάνω τους.
Ξέρει να κάθεται στο κρέιτ της μασουλώντας ένα κονγκ, και μετά να αποκοιμιέται εκεί - ή αν δεν έχει κρέιτ κάτω από το τραπέζι της κουζίνας πχ (προτιμάει το κρέιτ όπως όλα τα κουτάβια)
Ξέρει να γυρνάει κοιλιά και να απολαμβάνει το χάδι, και ξέρει επίσης, αφού έχει παέι βόλτα, έχει παίξει και έχει φάει, να ηρεμεί και να κομάται είτε στο κρειτ της είτε στα πόδια σου.
Γενιά είναι ένα κουτάβι κοινιωνικο και χαρούμενο, πάρα πολυ συνεργάσιμη και λειτουργική για την ηλικία της, και πάρα πολύ έξυπνη και γλυκιά.
Ζούσε σε έναν καταυλισμό και μας ήρθε από εκεί με τον αδερφό της κουνώντας την ουρά της και έτοιμη για όλα, και της υποσχεθήκαμε πώς θα κάνουμ ό,τι μπορούμε ώστε να τα έχει όλα στην ζωή της. Όλα όσα ονειρεύεται και ακόμα περισσότερα.