Τον Μάρτιο του '26, βρήκαμε στα σκουπίδια, εκεί που οι άνθρωποι πετούν ό,τι δεν τους χρειάζεται, δύο διαμαντάκια. Για εμάς, η αξία τους είναι ανεκτίμητη, και γι' αυτό τα φέραμε στο καταφύγιο. Τα περιθάλψαμε, τα φροντίσαμε, τα ταΐσαμε και σιγά σιγά άρχισαν να λάμπουν.
Ήταν δεν ήταν τριών μηνών όταν ήρθαν, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Το αγόρι το βαφτίσαμε Μπερνάρ και το κορίτσι Μπιάνκα. Ήδη από τις πρώτες μέρες, τότε που ακόμη ήταν άρρωστα και αδύναμα, άρχισαν να δείχνουν κάτι από τον χαρακτήρα τους. Και τα δυο τους, με το που πήραν λίγη δύναμη, άρχισαν επιτέλους να μας δείχνουν την κουταβίσια φύση τους – την αθωότητα και τη διάθεση για εξερεύνηση και παιχνίδι. Είναι φιλικά και δε φοβούνται τους ανθρώπους.
Ο Μπερνάρ, από μικρούλης φαινόταν αγαθός, καλοκάγαθος και ποτέ δε δίσταζε να εκφράσει τη διαφωνία του με λίγη γκρίνια. Ωστόσο, ξέρει πολύ καλά να εκφράζει και την επιθυμία του για χάδια. Κάθε Κυριακή που έρχονται οι εθελοντές μας και τον βλέπουν, μας ρωτάνε ποιο είναι αυτό το σκυλάκι. Όχι επειδή δεν τον θυμούνται, αλλά επειδή αλλάζει τόσο πολύ μεγαλώνοντας, που μπερδεύονται. Το καχεκτικό, άρρωστο, γκρινιάρικο κουταβάκι, έχει μετατραπεί σ' έναν εντυπωσιακό σκυλάκο με βαμβακερό τρίχωμα, που κλέβει τις καρδιές όλων.
Πρόσφατα ξεκίνησε και εκπαίδευση, και εξελίσσεται σε έναν εξαιρετικό μαθητή, με φιλομάθεια και... πάθος για λιχουδιές. Πέρα από τα αστεία, είναι μεγάλη η χαρά μας όταν τα κουτάβια που φέρνουμε στο καταφύγιο έχουν τόσο καλή εξέλιξη μεγαλώνοντας.
Ο Μπερνάρ είναι νεαρούλης, ισορροπημένος και πανέμορφος σκύλος, και είμαστε σίγουροι πως η μελλοντική του ζωή με μια οικογένεια, θα είναι τόσο ζαχαρένια και γλυκιά όσο αυτός.
