Αν δεν είχε μεγαλώσει στο καταφύγιο, αν είχε υιοθετηθεί όταν ήταν κουτάβι, αν είχε μεγαλώσει σ' ένα σπίτι, αν είχε κοινωνικοποιηθεί σωστά, αν είχε γνωρίσει τον κόσμο έξω... Αν, και αν, και αν. Τόσα αν για τον Μπέργκερ, που μας κάνουν να μη σκεφτόμαστε τίποτε άλλο. Αν είχαν γίνει όλα τα παραπάνω, ο Μπέργκερ θα ήταν τέλειος. Με λίγη προσπάθεια, με σωστή εκπαίδευση, με ερεθίσματα και μια ζωή σωστή, όπως πρέπει να ζει ένας σκύλος που αναπτύσσεται, ο Μπέργκερ τώρα θα πετούσε.
Ήταν ένα απίστευτα κοινωνικό και χαρούμενο κουτάβι, τρελαινόταν να παίζει με παιχνίδια, μάθαινε πραγματικά γρήγορα, αλλά δυστυχώς μεγάλωσε στο καταφύγιο. Και σε ένα καταφύγιο τα ερεθίσματα είναι λίγα. Με αυτά τα λίγα που ξέρει, ο Μπέργκερ είναι τόσο ευχάριστος, τόσο χαριτωμένος και τόσο αστείος. Όταν κάνει τις δύο τρεις εντολές που ξέρει, όλο χαμόγελο και ενθουσιασμό, είναι πανέμορφος και το πρόσωπό του λάμπει.
Όταν φοβάται όλα αυτά που δεν ξέρει, θέλουμε να του πούμε «μη φοβάσαι αγοράκι μου, όχι εσύ, εσύ που είσαι τόσο έξυπνος, τόσο δυνατός, τόσο τέλειος». Το μωρό μας, γιατί σαν μωρό τον βλέπουμε ακόμα, είναι κάτι ανάμεσα στο τέλειο σκυλί και στο μη κοινωνικοποιημένο σκυλί. Ακροβατεί εκεί στο ενδιάμεσο, και τη μία μας εντυπωσιάζει, την άλλη μας πληγώνει. Είναι λειτουργικός, δεν είναι φοβικός. Πάει τις βόλτες του και τις ευχαριστιέται, αρκεί να μην έχει πάρα πολλή φασαρία και κίνηση γύρω του. Χαίρεται με την ανθρώπινη επαφή, αρκεί να μην του επιβάλλεται. Έχει περιέργεια και θέλει να κάνει πράγματα, αλλά δεν ξέρει από πού να ξεκινήσει.
Ο Μπέργκερ είναι πάρα πολύ έξυπνος, κι αν βρεθεί ένας άνθρωπος να του αφιερώσει λίγο χρόνο και να του δείξει από την αρχή τον κόσμο που δεν μπόρεσε να γνωρίσει ως κουτάβι, θα γίνει ένα πάρα πολύ καλό σκυλί. Ίσως να έχει κάποιες ανασφάλειες, ίσως και όχι. Ίσως να έχει κάποια κολλήματα, ίσως και όχι. Ο Μπέργκερ όμως έχει τόσα πολλά να δώσει, και έχει κι ένα μυαλό ξυράφι, και πραγματικά πιστεύουμε σ' αυτόν, όπως πιστεύαμε όταν ήταν κουτάβι.
