Όταν μπήκαμε για πρώτη φορά στον χώρο της Μέλπως για να την εξετάσουμε προσεκτικά και να της πάρουμε αίμα, δυσκολευτήκαμε! Και ο λόγος που δυσκολευτήκαμε είναι πως με το που μας είδε, γύρισε ανάσκελα, αποζητώντας ένα χάδι, λίγη επαφή. Βλέπετε, μόλις είχε έρθει από το δημοτικό κυνοκομείο Κρεστένων και το μόνο που είχαμε προλάβει να δούμε, ήταν ένα σκυλί πράο και υποτονικό, που υπέμενε στωικά ό,τι κι αν της συνέβαινε. Της χαϊδέψαμε την κοιλιά, μετρήσαμε πάνω στο αδυνατισμένο κορμί της τα σημάδια που είχε αφήσει η παραμέληση και η ασιτία, της πήραμε αίμα και φύγαμε για το επόμενο σκυλί. Κι εκείνη έμεινε να μας κοιτάζει με βλέμμα θλιμμένο και με απορία: «και τώρα τι θα γίνει;» ήταν σαν να σκεφτόταν.
Αυτό που έγινε λοιπόν το επόμενο διάστημα, ήταν να φάει καλά, να ξεκουραστεί, να χαλαρώσει και να δεχτεί την κτηνιατρική φροντίδα που χρειαζόταν. Αυτά είχε άλλωστε ανάγκη η Μέλπω, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Αλλά ήταν αρκετά για να αλλάξει κάτι μέσα της. Το θλιμμένο βλέμμα των πρώτων ημερών, έγινε φωτεινό, σίγουρο, με αυτοπεποίθηση και ενδιαφέρον για όλα και όλους.
Η Μέλπω μας, πλέον φοράει το στηθόλουρό της, βγαίνει βόλτες με τους εθελοντές μας – άντρες και γυναίκες, κάθε ηλικίας – συναντιέται με τα άλλα σκυλιά του καταφυγίου και χαιρετιούνται χωρίς παρεξηγήσεις. Της αρέσει η ανθρώπινη επαφή, της αρέσει να κάθεται δίπλα σ' αυτόν που την πάει βόλτα και να απολαμβάνει, της αρέσει να παρατηρεί ό,τι γίνεται γύρω της. Η θλίψη στα μάτια της δε θα επιστρέψει ποτέ, γιατί της έχουμε υποσχεθεί πως θα βρεθεί γι' αυτή μια οικογένεια που θα της ανοίξει την πόρτα του σπιτιού της και η Μέλπω θα μείνει εκεί για πάντα.
