Η Άλις δεν μας ακούει. Δεν είναι κακομαθημένη ή αγενής. Είναι κουφή. Εντελώς. Αυτό, κάποιες φορές, είναι ευλογία και κάποιες φορές, όχι. Σε ένα καταφύγιο όπου μπορεί να γίνεται χαμός από γαυγίσματα και φασαρία, εκείνη βασίζεται μόνο σε ό,τι βλέπει. Χωρίς ήχο δεν ξέρει αν υπάρχει ένταση, δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω της... αντιλαμβάνεται μόνο αυτό που συμβαίνει μπροστά της και αυτή η αδυναμία την κάνει λίγο ευάλωτη. Από την άλλη μεριά, έχει και μία περίεργη γαλήνη. Δεν φορτίζεται από φωνές που δεν την αφορούν, δεν αγχώνεται και δεν τρομάζει από θορύβους, δεν της ανεβαίνει η ένταση επειδή κάτι, κάπου έγινε και δεν πανικοβάλλεται εύκολα.
Η Άλις είναι γεμάτη χαρά! Είναι γλυκιά, τρυφερή και όταν χαίρεται, το καταλαβαίνεις αμέσως γιατί το πρόσωπό και τα μάτια της γίνονται φωτεινά και σε κοιτάει με έναν τρόπο που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι θες να της κάνεις όλα τα χατίρια. Είναι ήπιων τόνων, της αρέσουν οι βόλτες, της αρέσει να είναι με ανθρώπους και της αρέσει να συμμετέχει. Η καλύτερή της στιγμή είναι όταν την παίρνουμε στο γραφείο. Παρόλα αυτά δεν κάνει σαν τρελή… αντιθέτως είναι λίγο αμήχανη, και ακριβώς αυτό την κάνει ακόμα πιο συμπαθητική.
Η Άλις έχει μια φυσική καλοσύνη και κουβαλά και μια μικρή ανασφάλεια. Το ότι δεν ακούει έχει τη σημασία του, γι’ αυτό και για εκείνη η οπτική επαφή είναι βασική. Τη βοηθά να σε βλέπει κοντά της, να παρακολουθεί τις κινήσεις σου, να ξέρει ότι είσαι εκεί και τότε ηρεμεί και εμπιστεύεται. Αν κάπου διστάσει, με ήρεμη καθοδήγηση ξεπερνά τον φόβο της.
Η εμφάνισή της είναι εντελώς ξεχωριστή. Το πρόσωπό της θυμίζει κάτι σαν αφηρημένο έργο τέχνης, ενώ τα μεγάλα αυτιά - καθαρά διακοσμητικά – κάνουν την όλη εικόνα ακόμα πιο γοητευτική. Το ένα της μάτι μοιάζει να είναι πιο «βαμμένο» από το άλλο. Αυτό δίνει την εντύπωση ότι είναι μικρότερο, χωρίς φυσικά να είναι. Η Άλις μοιάζει να κοιτάει τον κόσμο όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων. Σαν όλα όσα βλέπει να έχουν κάτι μαγικό. Και αυτό, πάνω της, φαίνεται συνεχώς.
