Όλο το νόημα που μπορεί να έχει η έκφραση "αγαθός γίγαντας" προσωποποιείται σε αυτό που είναι ο Άλκης και τα 40+ κιλά του. Ολόκληρο το είναι του συνοψίζεται σε αυτές τις δύο λέξεις. Είναι γίγαντας. Και είναι αγαθός.

Ειναι τόσο αγαθός που του την έπεσε μια αγέλη σκύλων και τον άφησε αιμόφυρτο στο δρόμο, να μοιάζει πεθαμένος. Αυτόν. Αυτόν που θα μπορούσε να βάλει κάτω μια αρκούδα. Δεν είναι ότι ο Άλκης δεν έχει δύναμη, είναι ότι δεν τον ενδιαφέρει αυτό.

Έχει μια ψυχή που μπορεί να χωρέσει στην αγκαλιά ενός μικρού παιδιού, και ας είναι εγκλωβισμένη σε ένα σώμα τεράστιο. Η ψυχή του φαίνεται στο βλέμμα του, που έχει μια παιδικότητα και μια θλίψη, και στο αχνό του χαμόγελο που σχηματίζεται στις άκρες των χειλιών του.

Πλέον έχει αναρρώσει από τα τραύματά του, και είναι μαζί μας. Βγαίνει στον προαυλισμό, και είναι σαν να μην έχει σκοπό, εκτός και αν εκεί υπάρχει άνθρωπος. Κάνεις ένα βήμα, κάνει και αυτός ένα. Αν περπατήσεις, περπατάει. Αν μείνεις σταθερός, μένει και αυτός, και αυτό το τεράστιο κεφάλι του το ακουμπάει πάνω σου, με σκοπό να το αφήσει εκεί όση ώρα πρόκειται να χαϊδεύεις.

Αν τύχει να απομακρυνθεί μισό μέτρο, τον φωνάζεις και έρχεται με τα πόδια του να κανουν ένα βήμα το πεντάλεπτο, και σχεδόν ακούς το πλαφ πλαφ που κάνουν οι πατούσες του στο έδαφος. Έρχεται σαν καλό παιδί, όπως όλα τα κάνει σαν καλό παιδί. Σαν να προσπαθεί να υπερτονίσει το πόσο καλός και καλόβολος και καλόψυχος είναι, για να υπερκαλύψει αυτό που βλέπεις με τα μάτια σου όταν τον κοιτάς, και τις προκαταλήψεις που έχεις για σκυλιά σαν αυτόν.

Ο Άλκης ήταν δεν ήταν εφτά οχτώ μηνών όταν τον βρήκαμε. Προς το παρόν είναι στο σαίτ μας στην κατηγορία "κουτάβια", και θα θέλαμε πού να μην μεταφερθεί ποτέη αγγελία του στα ενήλικα, αλλά να υιοθετηθεί όσο είναι ακόμα κουτάβι. Ψάχνει σπίτι και θα δοθεί ως μέλος οικογένειας, για να ζει μαζί με ανθρώπους, που τους λατρεύει.