Ο Τσάρλι είναι τόσο πανέμορφος που τον κοιτάς και σκέφτεσαι πως θα έπρεπε να είναι μια ράτσα από μόνος του. Είναι τα χρώματά του, είναι τα αυτιά του, είναι οι ζάρες στο πρόσωπο, τα κοντά και χοντρά πόδια, είναι όλα ένα ποίημα.
Μοιάζει να είναι κάτι ανάμεσα σε Μπασέ και Μπινγκλ, αν και ποτέ δεν θα μάθουμε ακριβώς τι είναι πραγματικά, και δεν έχει και τόση σημασία.
Είναι νεότατος και πολύ ενεργητικό, χαρούμενο και ενθουσιώδες σκυλί, που θέλει να μυρίσει, να τρέξει, να παίξει, να συμμετάσχει, να κάνει πράγματα, να τα κάνει όλα.
Είναι κοντός, πανέμορφος, με δύο αυτιά πιτσιλωτά και δύο μάτια πράσινα και είναι πραγματικά εντυπωσιακός σε εμφάνιση. Και είναι και λίγο πλαδαρός, τόσο όσο πρέπει να είναι ο σκύλος για να ευχαριστιέσαι να τσαλακώνεις, καταλάβατε.
Αλλά είναι και λίγο μουρλός και τα άλλα σκυλιά τα εκνευρίζει και λίγοι άνθρωποι μπορούν να τον βγάλουν βόλτα γιατί τραβάει λες και βιάζεται να προλάβει το τελευταίο τρένο. Όταν έχει εκτονωθεί και τρέξει και παίξει και το έχει ευχαριστηθεί μετά ηρεμεί και κάθεται με απορία τύπου "ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΡΈΞΟΥΜΕ ΚΙ ΆΛΛΟ;" και σε κοιτάει με αυτά τα μάτια τα πανέμορφα.
Είναι πολύ καλό και γλυκό σκυλί, και δεν έχει περάσει από δρόμο. Σε σπίτι μεγάλωσε και σε σπίτι έζησε αλλά με ανθρώπους που δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να ασχοληθούν μαζί του, και έτσι έμαθε ότι η ζωή είναι ένα συνεχόμενο αίσθημα ανικανοποίητου.
