Η Λένα βρέθηκε να τριγυρνά σ' έναν σκουπιδότοπο, με το στήθος γεμάτο γάλα, αλλά χωρίς κανένα κουτάβι για να θρέψει. Μια θλιβερή εικόνα, που συνοψίζει όλη την παθογένεια της χώρας στο ζήτημα των αδέσποτων ζώων και της ανεπάρκειας των ελέγχων και της εφαρμογής των προγραμμάτων για την ευζωία τους.
Φαινόταν πως έχει ζήσει όλη της τη ζωή ως αδέσποτη, όμως μόλις μας είδε να πλησιάζουμε, δεν έφυγε. Μας κοίταξε, μισοκούνησε την ουρά της με μια διστακτική χαρά, ήρθε κοντά μας και ξάπλωσε στα πόδια μας. Σαν να παραδόθηκε, σαν να μας έλεγε «Ευτυχώς που ήρθατε γιατί δεν αντέχω άλλο». Έτσι λοιπόν, την πήραμε στο καταφύγιο. Κάθε φορά που μας βλέπει, κάνει το ίδιο πράγμα: μας πλησιάζει και ξαπλώνει ανάσκελα, με μια διάθεση επικοινωνίας αλλά και υποταγής. Στηθόλουρο δεν πρέπει να είχε φορέσει ποτέ στη ζωή της. Μόλις της το βάλαμε, έμεινε τελείως ακίνητη, προσπαθώντας να επεξεργαστεί την τελείως καινούργια αίσθηση. Στο λουρί δεν ήξερε να ακολουθεί. Δεν καταλάβαινε τι γινόταν, αλλά μ' ένα βλέμμα απορίας,
έψαχνε το πώς πρέπει να ανταποκριθεί. Δεν την πιέσαμε. Πολλά έχει περάσει αυτό το σκυλί, οπότε είπαμε να της δώσουμε όσο χρόνο θέλει. Καθίσαμε δίπλα της στο φρέσκο χορτάρι, της χαϊδέψαμε την κοιλιά και της υποσχεθήκαμε μια νέα ζωή. Μια ζωή που δε θα την περνάει πασχίζοντας να επιβιώσει μέσα στα σκουπίδια, μια ζωή που δε θα ψάχνει με το στήθος γεμάτο γάλα να ταΐσει τα χαμένα της κουτάβια.
Η Λένα σύντομα θα καταλάβει, θα σηκωθεί όρθια και θα απολαύσει τη ζωή της. Είμαστε σίγουροι πως κάπου εκεί έξω την περιμένει ο άνθρωπός της, για να τον κοιτάξει με τα μεγάλα, εκφραστικά της μάτια και να του μαλακώσει την καρδιά, όπως έκανε και σ' εμάς την πρώτη μέρα που την αντικρίσαμε.
