Όταν νιώθει άνετα και οικεία, σου χαμογελάει. Έχει αυτό το χαμόγελο το σκυλίσιο, σχετικά σπάνιο, που σηκώνει τα πάνω χείλη και δείχνει δόντια και ούλα, σηκώνοντας ελαφρά το κεφάλι. Όταν δε νιώθει άνετα, κάτι που συμβαίνει συχνά, βάζει την ουρά κάτω από τα σκέλια και κοκαλώνει, χωρίς να ξέρει τι να κάνει για να διαχειριστεί ό,τι είναι αυτό που τον αγχώνει.
Ο Μορφέας μας, γεννήθηκε στον δρόμο, με τη μαμά του να προσπαθεί να κρατήσει αυτόν και τα αδέρφια του ζεστά και ασφαλή κάτω από ένα αμάξι. Μεγάλωσε στο καταφύγιο, αυτό ξέρει και σχεδόν τίποτε άλλο. Δεν είναι ο σκύλος που θα έρθει να σε προϋπαντήσει κουνώντας την ουρά, δεν είναι ο σκύλος που θα τον πάρεις σπίτι και θα νιώσεις από την πρώτη στιγμή πως του έκανες καλό. Πιθανότατα, το πρώτο διάστημα θα κάθεται σε μια γωνιά φοβισμένος και μπερδεμένος και θα θέλει να μείνει εκεί μέχρι να καταλάβει τι γίνεται.
Θα ανοιχτεί σιγά σιγά, με πολλή υπομονή και με συνέπεια. Μετά από μια εβδομάδα, δύο, τρεις, θα κουνήσει δειλά την ουρά του. Μετά από ένα μήνα, δύο, τρεις, θα σου δείξει το χαμόγελο του. Κάποια στιγμή θα γίνεις γι' αυτόν ό,τι πιο σημαντικό, ό,τι πιο πολύτιμο, ό,τι πιο αγαπημένο έχει στη ζωή του. Και τότε είναι που θα νιώσεις πως του έκανες καλό, πως του άλλαξες τη ζωή, πως πήρες την καλύτερη απόφαση που έχει πάρει ποτέ κάποιος για αυτόν.
