Η Μόκα γεννήθηκε στον δρόμο. Ήταν κι αυτή ένα από τα τόσα και τόσα ανεπιθύμητα κουτάβια που γεννιούνται κάθε μέρα, χωρίς μέλλον και χωρίς ελπίδα. Η μαμά της είναι μια σεττερίνα, μικροσκοπική και γλυκύτατη και ο πατέρας άγνωστος, σίγουρα όμως ήταν κάτι σε σοκολατί, γιατί και η Μόκα και η αδερφή της βγήκαν σαν γλυκό με σοκολάτα, καραμέλα και λίγη κρέμα, έτσι για την τριχρωμία. Η μαμά και η αδερφή της έχουν υιοθετηθεί, και η Μόκα είναι ακόμα μαζί μας στο καταφύγιο.
Είναι ένα σκυλάκι μικρόσωμο και γλυκό, λίγο ντροπαλή και διστακτική με τους ανθρώπους, απίστευτα κοινωνική και χαρούμενη όταν είναι με άλλα σκυλιά. Αλλά η Μόκα, εκτός από σοκολατένια, καραμελένια, ντροπαλή και διστακτική, είναι και απίστευτα εκφραστική. Τόσο, που σε κάθε φωτογραφία που τη βγάζουμε, έρχεται στην επιφάνεια και μια καινούργια γκριμάτσα, ένα καινούργιο βλέμμα, μια καινούργια πόζα! Σαν να παίζει ρόλους αυτό το σκυλάκι, σαν να πειραματίζεται με χαρακτήρες που θέλει να ενσαρκώσει σε κάποια θεατρική παράσταση. Τη μια στιγμή είναι γλυκούλα και αθώα, την άλλη μετατρέπεται σε σοβαρή και μετρημένη και μετά πάλι, γίνεται υπερόπτης και μοχθηρή, σαν να την έχουν βάλει να παίξει κάποιον κατάσκοπο. Κι αυτό το ταλέντο, το οφείλει κυρίως στα μελιά μάτια της και στον χρωματισμό των φρυδιών της, που της δίνουν αυτή την έξτρα εκφραστικότητα.
Πέρα από τους ρόλους που φανταζόμαστε εμείς ότι παίζει, η Μόκα είναι απλώς ένα σκυλάκι τόσο δα, που ψάχνει να κατανοήσει τον κόσμο και τους ανθρώπους. Θα της κάνει απίστευτα πολύ καλό να βρεθεί κάποιος και να την προτιμήσει. Ίσως την πρώτη μέρα που θα πάει στο σπίτι της, να κάθεται μαζεμένη σε μια γωνιά, όμως τη δεύτερη μέρα θα ξεμυτίσει, θα ανοιχτεί, και θα αρχίσει να δείχνει τον χαρακτήρα της που έχει ακόμα κάτι από κουτάβι.
