Είναι απίστευτα γλυκός και το πιο γλυκό πράγμα επάνω του είναι αυτός ο μικρός δισταγμός που έχει όταν σε πρωτοβλέπει.

Ξεχαρβαλώνεται να κουνάει την ουρά του το σκυλάκι πραγματικά χαίρεται τόσο μα τόσο πολύ όταν υπάρχει ανθρώπινη παρουσία στον χώρο, που δεν σταματάει να χαμογελάει και να κουνιέται πέρα δώθε. Φαίνεται πως η καρδιά του θελει να τρέξει προς τα σένα και να σε προϋπαντήσει, αλλά αρχικά έχει ένα δισταγμό, λες και δεν είναι σίγουρος να τού επιτρέπεται.

Σιγά σιγά, πλησιάζει όλο και περισσότερο. Σε κυκλωνει κουνώντας την ουρά του, κάνει τρία βήματα μπροστά και ένα πίσω, και τελικά σε φτάνει. Πέντε δέκα λεπτά του παίρνει, και κάθεται δίπλα σου και τού αρέσει τόσο πολύ που του δίνεις σημασία. 

Ο Μοντάνα και ο (πιθανότατα) αδερφός του, ο Τόνι ήταν από τα πιο μικρόσωμα σκυλάκια που πήραμε από το δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης. Αφού δυνάμωσε και του πέρασαν τα δερματικα, και έφαγε καλά και πήρε αγάπη, είναι λες και ξαναέγινε κουτάβι, ενώ όταν ήρθε πρωτοέρθει έμοιαζε γέρος.

Ο Μοντάνα θα σας αγαπήσει πολύ, παρά πολύ. Οσο διστάσει να σας πλησιάσει τα πρώτα δέκα λεπτά, τόσο και άλλο τόσο θα σας λατρέψει, με το που καταλάβει πως ειστε εκεί για να γίνεται φίλος του.