Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Προβατάκι ασπρόμαυρο με δύο πορτοκαλί κοτσίδες και ένα μαλλί απαλό, από αυτά που βάζεις μέσα το χέρι σου και είναι σαν να το βάζεις σε αφρό. Αυτό είναι η Ινώ.
Πάει βόλτα με λουρί με τις ατσούμπαλες πατούσες τις και μετά κάθεται στο γρασίδι με τα μαλλιά της να ξεχύνονται και να αναμιγνύονται με τα χόρτα και τα φύλλα. Είναι ένα κουτάβι που έχει την χαριτωμενιά του σκύλου μωρού, και ταυτόχρονα έχει την ηρεμία του μεγάλου σκύλου, που ξέρει να ηρεμεί και που ξέρει να συνυπάρχει.
Η Ινώ έχει ήδη περάσει από το πρόγραμμα των φυλακών, όπου έμεινε για κάποιες εβδομάδες σε περιβάλλον που πλησιάζει αυτό ενός σπιτιού, και έμαθε κάποια βασικά πράγματα που οι σκύλοι οι οποίοι συζούν με ανθρώπους πρέπει να ξέρουν.
Ψάχνει το παντοτινό της σπίτι και πραγματικά θέλουμε να το βρει σύντομα. Όχι μόνο γιατί της αξίζει αυτηνής να μεγαλώσει με μια οικογένεια, και όχι στο καταφύγιο, αλλά γιατί είναι κρίμα όλα αυτά που η απίστευτη ηλικία της έχει να προσφέρει, να μην τα χαρεί κάποιος αποκλειστικά. Κάποιος που θα την αγαπάει κάθε μέρα, όλη μέρα.
Ένα μοναχικό κορίτσι ήταν που γυρνούσε λες και έψαχνε όχι φαγητό και θαλπωρή, αλλά το νόημα του να παραμένει ζωντανή. Σαν φάντασμα ζούσε και σαν φάντασμα έμοιαζε.
Ένας κάτοικος σε εκείνο το μικρό χωριό όπου περιφεροταν χωρίς σκοπό η μικρή είπε μια μέρα στην κοπέλα που προσπαθούσε να την πλησιάσει για να της δώσει λίγο φαγητό "μην το ταΐζεις αυτό, είναι τσακάλι".
Ποιο νόημα λοιπόν να βρει αυτό πλάσμα στην ζωή και ποιο λόγο να παραμείνει ζωντανό όταν δεν της αναγνωρίζεται καν το ότι είναι σκύλος.
Μέχρι να την δούμε από κοντά πιστεύαμε πως είναι μεγάλη, όμως είναι δεν είναι εφτά μηνών. Μωρό δηλαδή. Ένα γερασμένο μωρό, με εξετάσεις τόσο απογοητευτικές που μοιάζουν να είναι από ηλικιωμένο ζώο.
Την είπαμε Κίττα, και της υποσχεθήκαμε να την παχύνουμε και να την γιατρέψουμε, στο σώμα και στην ψυχή
Ο Μένιος (από το μελένιος) είναι ένα κουτάβι που σίγουρα εγκαταλείφθηκε από σπίτι, έχει φιλοξενηθεί σε σπίτι, και είναι έτοιμος να πάει στο παντοτινό του σπίτι.
Ο μικρός βρέθηκε να κυκλοφορεί σαν χαμένος στον δρόμο, σε ένα χωριό της επαρχίας, και χτυπήθηκε από αυτοκίνητο μπροστά στα μάτια της κοπέλας που προσπαθούσε να τον βοηθήσει. Πρίν φτάσει σε εμάς έμεινε περιορισμένος σε κρέιτ, με αποτέλεσμα το χτυπημένο πόδι του να δέσει μόνο του, και να μην χρειάζεται χειρουργείο.
Ο Μένιος περνάει τον χρόνο του μεταξύ καταφυγίου και φιλοξενίας, και έτσι καταλάβαμε πως το σκυλί αυτό είναι από σπίτι. Δεν έχει λερώσει ούτε μια φορά στο διαμέρισμα όπου φιλοξενείται, δεν έχει γαυγίσει, δεν έχει ενοχλήσει καθόλου, δεν έχει κάνει ούτε μία ζημιά. Μένει ολομόναχος στο σπίτι χωρίς να κλαίει, και περιμένει να γυρίσεις για να τον πας βόλτα Είναι ακριβώς πάνω στην ηλικία που περνάει από το κουτάβι που ήταν, στον έφηβο σκύλο, και αυτή η ηλικία είναι η πιο εύκολη, γιατί έχει και την χαριτωμενιά της κουταβίλας, και την σχετική ωριμότητα του σκύλου που ξέρει πως να συμπεριφερθεί σε ένα σπίτι.
Είναι ένα γλυκύτατο πλάσμ, με δύο πανέμορφα εκφραστικά μάτια, που μαθαίνει απίστευτα γρήγορα και είναι έτοιμος για ένα παντοτινό σπίτι.
Λένε ότι όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, να φτιάχνεις λεμονάδα. Μην ξινίζεις, μην εκνευρίζεσαι, μην σκέφτεσαι τι θα έκανες αν αντί για λεμόνια η ζωή σου είχε δώσει κάτι πιο γλυκό, πιο νόστιμο, πιο πολύτιμο. Το κορίτσι το εφαρμόζει αυτό καλύτερα από τον καθένα.
Ό,τι της έφερε η ζωή όχι απλά το δέχτηκε, αλλά το έκανε κομματι του εαυτού της, και πορεύεται με αυτό λες και κάποιος τής έκανε το καλύτερο δώρο. Δεν είχε ακόμα ενηλικιωθεί όταν την χτύπησε ένα αυτοκίνητο και την άφησε σχεδόν παράλυτη στα πίσω πόδια. Σώθηκε όταν ήταν πια αργά για να αποκατασταθούν πλήρως τα τραύματά της.
Χειρουργήθηκε δύο φορές, πέρασε μήνες αποθεραπείας, έμεινε σε ακινησία, έκανε φυσικοθεραπείες, και τα πίσω της ποδια έφτασαν σε ένα σημείο που είναι λειτουργικά, αλλά δεν είναι όπως θα ήταν αν δεν είχε χτυπηθεί, και ίσως να μην γίνουν τέλεια ποτέ. Δεν την νοιάζει. Έχει περάσει απίστευτο πόνο στην ζωή της επί μήνες, και ούτε καν το θυμάται.
Τρέχει για όση ώρα μπορεί, μέχρι να κουραστεί, και είναι σαν να πετάει. Περπατάει και γυρνάνε κεφάλια να την κοιτάξουν, έτσι όπως είναι πανύψηλη και πανέμορφη. Αλλά δεν είναι καν η ομορφιά αυτό που σε τραβάει πάνω της. Είναι το χαμόγελό της, η αγνή χαρά τής, η εμπιστοσύνη της στην ομορφιά και την ελαφρότητα της ζωής.
Την βγάλαμε 'Ελλερα, που στα ιταλικά είναι κοριτσίστικο όνομα και σημαίνει χαρούμενη (cheerful). Και αφού της δώσαμε ιταλικό όνομα, την φωνάζουμε "η Ιταλίδα". Και της ταιριάζει.
Η Ιταλίδα είναι ένα πλάσμα ονειρεμένο και καλό, με ένα κεφάλι μεγάλο το οποίο δεν μπορείς να σταματήσεις να χαϊδεύεις και την στάση ζωής "αυτή είμαι και είμαι τέλεια". Μοιάζει να είναι ταυτόχρονα ένα αφελές κουτάβι και ένα σοφό σκυλί. Έχει φιλοξενηθεί σε σπίτι, και είναι άψογη. Μπορεί να γίνει το τέλειο κατοικίδιο. Βασικά είναι λες και είναι γεννημένη για αυτό. Για να είναι τέλεια, και για να είναι κατοικίδιο, φίλη, σύντροφος, αγαπημένη.
Θέλουμε να περιγράψουμε την Ριάνα και είναι πολύ δύσκολο, γιατί εσείς θα δείτε μια δυο φωτογραφίες που δεν θα είναι αντιπροσωπευτικες αυτού του πλάσματος που η Ριάνα είναι.
Για να την καταλάβεις δεν πρέπει να την δεις σε φωτογραφία, ούτε καν σε βίντεο, πρέπει να την δεις από κοντά, να νιώσεις τον αέρα γύρω της να γίνεται πιο ελαφρύς, καθώς αυτή κινείται σαν μικροσκοπικό αθόρυβο ελάφι, και το βασικότερο, πρέπει να την αγγίξεις. Να αγγίξεις το στιλπνό, βελούδινο τρίχωμα που είναι σχεδόν σαν να μην αποτελείται από τρίχες, αλλά είναι σαν να είναι υφασμάτινο.
Η Ριάνα σε κάνει να νιώθεις πως ο κοσμος είναι κάπως λαθος. Θα έπρεπε να είναι πιο λεπτεπίλεπτος, λιγότερο θορυβώδης, και σε χρώματα παλ, έτσι για να της ταιριάζει, για να ταιριάζει στον τρόπο που αυτή αλαφροπατει σαν να επιπλέει σχεδόν στην γη. Καταλάβατε, όλα αυτά δεν φαίνονται σε μια φωτογραφία. Ούτε σε δύο, ούτε σε εκατό.
Ούτε ο χαρακτήρας της φαίνεται, τον οποίο δεν είμαστε συγγραφείς και αυτόν σίγουρα δεν μπορούμε να τον περιγράψουμε με λόγια, αλλά είναι χαρακτήρας που ταιριάζει στην εμφάνισή της. Η Ριάνα, κάτι ανάμεσα σε νεράιδα και σκύλο, γεννήθηκε κάπου στα μέσα Απρίλη τού 2022, και ψάχνει σπίτι.
Αυτή είναι η Λόις. Η Λόις είναι σαν πιγκουίνος που έχει ντυθεί κλόουν. Εχει ένα μικρό, σουφλερό κεφάλι πάνω σε ένα οβάλ σώμα, που όσο κατεβαίνει πιο κάτω τόσο ανοίγει, μέχρι που μοιάζει να χύνεται στο πάτωμα.
Εκτός από τα μάτια της που είναι λες και κάποιος της τα έχει βάψει γύρω γύρω επειδή επρόκειτο να πάει σε πάρτι μασκέ, ντυμένη αρλεκίνος, έχει και ένα χαμόγελο το οποίο σχηματίζεται στις άκρες των χειλιών, και την κάνει να μοιάζει σαν να έχει μόλις φάει μια λεμονοκουπα που την ξίνισε αλλά ταυτόχρονα της άρεσε.
Όσο πιο πολύ αγχωμένη είναι, τόσο πιο πολύ χαμογελάει, και η Λόις είναι αγχωμένη συχνά. Όσο πιο πολύ πλησιάζει κόσμο, τόσο πιο πολύ αγχώνεται. Και η εκπαίδευσή της είναι αργή και αστεία, σαν την ίδια, και συνίσταται κυρίως σε αυτό που βλέπετε στην φωτογραφία. Το τίποτα δηλαδή φαινομενικά, αλλά το πολύ σημαντικό ουσιαστικά.
Μέσα στο δωμάτιο είμαστε τεσερα άτομα και αυτή, και μαθαίνει να συνυπάρχει χωρίς να φοβάται. Ναι θέλουμε να την ζουμπηξουμε, όχι δεν κάνει ακόμα. Σκυλιά σαν την Λόις έχουμε πολλά. Για πολύ καιρό δεν την βάζαμε για υιοθεσία γιατί δεν ήταν έτοιμη.
Πλέον έχει φτάσει στο σημείο που θα μπορεί να είχε σχετικά λειτουργική στην αρχή, με όλες τις φοβίες της. Ελιναι ακόμα συνεσταλμενη, αλλά η αλήθεια είναι ότι έχει κάνει βήματα που για την ψυχοσύνθεσή της δεν είναι βήματα, αλλά άλματα.
Αν έρθετε να την γνωρίσετε, θα πάει ίσως να στριμωχτεί σε μια γωνιά, Αν πλησιάσετε διακριτικά και ήρεμα, θα κάνει την κίνηση ματ της. Θα σας δώσει το πόδι. Και δεν θα σας το δώσει μια φορά, αλλά πολλές. Πάρα πολλές.
Θα δίνει πόδι, θα χαϊδεύτετε στην κοιλιά που της αρέσει, και μόλις σταματάτε να χαϊδεύετε, θα ξαναδίνει πόδι. Ξανά και ξανά. Είναι ότι πιο γοητευτικό επάνω της αυτό το πράγμα που κάνει. Την χαρακτηρίζει, και την καθορίζει.
Η Λόις θέλει υπομονή στην αρχή, θέλει χώρο και χρόνο, και θέλει πάρα πολύ προσοχή στην βόλτα. Μπορεί αν τρομάξει με οτιδήποτε, να τιναχτεί απότομα, και να φύγει από το λουρί.
Χρειάζεται έναν άνθρωπό που θα φαίνεται στην ιδια ότι είναι χαλαρός, αλλά και ταυτόχρονα σίγουρος, ώστε να τον εμπιστευτεί και να καταλάβει ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να την οδηγήσει, και ότι μαζί του δεν κινδυνεύει. Αλλά όσο και να φαίνεται χαλαρός στην ίδια, πρέπει να είναι πολύ προσεχτικός, να προλαμβάνει πράγματα ποου μπορεί να την τρομάξουν, να έχει στο νου του πρωτίστως την ασφάλειά της και μόνο.
Διαβάστε μερικές οδηγίες για την υιοθεσία ενός σκύλου σαν την Λόις ΕΔΩ.