Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Η Μπρουκ γεννήθηκε στον δρόμο, όπως τόσα και τόσα κουτάβια που γεννιούνται στην χώρα μας χωρίς μέλλον, και χωρίς καμμία ελπίδα.
Ήρθε σε εμάς με τα αδέρφια της, και στην αρχή όλα τα κουτάβια ήταν πολύ φοβισμένα, δεν πλησίαζαν ανθρώπους και γαύγιζαν συνεχώς.
Την ημέρα που έφτασε στο καταφύγιο, βρώμικη και φοβισμένη, πήγαμε να την βγάλουμε από το κρέιτ του βαν και απειλούσε πως θα μας δαγκώσε, και αυτή και τα αδέρφια της. Όχι μόνο δεν δάγκωσε, αλλά την βγάλαμε, την κάναμε ένα γρήγορο μπάνιο, και την κρατήσαμε στην αγκαλιά μας με μια πετσέτα για αρκετή ώρα.
Και η Μπρουκ και τα υπόλοιπα μωρά χαλάρωσαν αρκετά, και μετά άρχισε η προσπάθεια κοινωνικοποίησής τους στο καταφύγιο.
Όσο και να μοιάζανε όλα τα μωρά στην αρχή, η Μπρουκ ξεχώριζε από το ανοιχτό καφέ στα αυτιά και στο πάνω του κεφαλιού της, που έμοιαζε πάντα σαν να φοράει ένα περουκίνι, από εκείνα τα παλιά του περασμένου αιώνα.
Είναι λίγο πιο διστακτική από τις αδερφές της, και λίγο πιο μαζεμένη, και το μουτράκι της σε συνδυαμό με το περουκίνι της, της δίνουν πάντα ένα ύφος σαν μουτρωμένο που μας κάνει ακόμα πιο πολύ να θέλουμε να κατακτήσουμε το μυαλό της και την καρδιά της.
Της αρέσει πολύ να παίζει με παιχνιδια, και της αρέσει πολύ να τρώει και σαλαμάκια από το χέρι, και όταν καμμιά φορα την παίρνουμε αγκαλιά, γκρινιάζει για δύο δευτερόλεπτα, και μετά κάθεται στην ποδιά μας και χαλαρώνει, γίνεται ένα μικρό κουβαράκι και κοιμάται.
Έχει ήδη αρχίσει να βγαίνει τις πρώτες τις βόλτες με λουρί μόνη της, χωρίς τις αδερφές της, και είναι υπέρπχη. Μπροστά της ανοίγεται ένας καινούργιος κόσμος, γεματος ευκαριες, μυρωδιές, αισθήσεις και πράγματα μαγικά για ένα κουτάβι, και η Μπρουκ σε λίγο καιρό δεν θα θυμίζει καθόλου το φοβικό σκυλάκι που πρωτογνωρίσαμε.
Κάτι καλό έχουμε κάνει σε αυτή την ζωή ή σε προηγούμενη ή γενικά τέλος πάντων, και έπεσε στα χέρια μας ΑΥΤΗ.
Πιο στρογγυλό, μαλακό, χνουδωτό κουτάβι από αυτή δεν είχαμε (οκ, είχαμε αλλά αυτή μας έκανε να ξεχάσουμε όλα τα προηγούμενα)
Την βγάλαμε Νεφέλη γιατί είναι απαλή και αιθέρια σαν σύννεφο. Σαν να μην είναι από αυτή την γη, αλλά σαν να κατέβηκε από τον ουρανό ως αιθέρας για να μας δροσίζει μέσα στην ζέστη την καλοκαιρινή.
Η Νεφέλη είναι ένα υπέροχο κουτάβι, και είμαστε όλοι ερωτευμένοι μαζί της. ΟΛΟΙ.
Καταρχάς είναι πανέμορφη. Αλλά δεν είναι η ομορφιά που μας κάνει να την έχουμε λατρέψει, είναι ο χαρακτήρας της.
Η Νέφέλη είναι χαρούμενη, κοινωνική, παιχνιδιάρα και γενικά το τέλειο κουτάβι. Ό,τι φαντάζεστε σε ένα κουτάβι αυτή το έχει.
Παίζει τέλεια, της πετάς το παιχνίδι και το πιάνει, το φέρνει, το τραβάει και το σκοτώνει με αυτό τον κουταβίσιο ενθουσιασμό που έχουν τα κουτάβια όταν πιάνουν κάτι στο στόμα τους που τους επιτρέπεται να το διαλύσουν.
Μαθαίνει το όνομά της, και έχει αρχίσει να κάνει διάφορα παιχνίδια και με φαγητό που της αρέσουν πολύ (μην της πείτε ότι είναι εκπαίδευση αυτό, νομίζει ότι απλά παίζουμε.
Πραγματικά είναι ονειρεμένο κουτάβι, και θα κάνει μια οικογένεια πάρα πολύ ευτυχισμένη.
Ήρθε μια μέρα για στείρωση και επανένταξη - πόσες αγγελίες μας ξεκινάνε έτσι..
Στειρώθηκε λοιπόν, και έπρεπε να μείνει σε εμάς μερικές ημέρες παραπάνω από ό,τι συνήθως γιατί χρειάστηκε να πάιρνει αντιβίωση και στον δρόμο αυτό θα ήταν αδύνατον.
Έμεινε λοιπόν και εμείς δεν καταφέραμε να τον γυρίσουμε πίσω. Δεν θέλαμε, δεν του άξιζε ο δρόμος. Ήταν μια περίοδο όπου στο καταφύγιο δεν υπήρχε χώρος ούτε για κουνούπι, και το αγόρι πήγε σε φιλοξενία σε δικό μας άνθρωπο.
Και έτσι από τον δρόμο βρέθηκε σε σπίτι και από το καταφύγιο δεν πέρασε ποτέ, έρχεται μόνο για επίσκεψη καμμιά φορά.
Τον βγάλαμε Δήμο γιατί κάποια στιγμή ένα σκυλί θα το βγάζαμε έτσι - τόσα και τόσα έχουν έρθει μόνο για στείρωση από τον δήμο και δεν επιστρέφουν ποτέ, οπότε ο όνομα το φυλάγαμε για κάποιο σκυλί που να ταιριάζει, και σε αυτόν ταιριάζει για κάποιο λόγο.
Ο Δήμος -που για πολύ καιρό το όνομά του ήταν μπέμπης (δυστυχώς το ακούει, συγγνώμη) έιναι ένα υπέροχο, νεαρό, φρέσκο, αγνο, αθώο και τρυφερό σκυλί.
Φανταστείτε είναι το σκυλί που μια μέρα είχε έρθει μια οικογένεια για ραντεβού για να δει άλλα σκυλιά, αυτός έτυχε να είναι στο προαύλιο, μας ρώτησαν ποιός είναι αυτός, και τον ερωτεύτηκαν τόσο που ένιωθαν μετά τύψεις για τα σκυλιά για τα οποία είχαν κλέισει ραντεβού
Ο Δήμος ζει σε σε σπίτι με άλλα σκυλιά, είναι καλός ευγενικός και κοινωνικός, παέι την βόλτα του με λουρί και περνάει χρόνο και στον κήπο, έχει μάθει τέλεια το κρείτ που του αρέσει πολύ αλλά ταυτόχρονα είναι και καναπεδάτος, και γενικά είναι τέλειος
Εϊναι φρέσκος, νέος, δεν τον έχει χαλάσει τίποτα, είναι σαν να μην έχει περάσει στην ζωή του τίποτα άσχημο. Θα γίνει τέλειο κατοικίδιο, για αυτό είμαστε 100% σίγουροι.
Πολύ τυπικό και συνηθισμένο το όνομά της, το ξέρουμε, αλλά πραγματικά αυτηνής ταιριάζει. 'Εχει το χρώμα και έχει και την γλύκα.
Η Κούκι ζούσε με μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία προφανώς την φρόντιζε, ωστόσο την άφηνε να γεννάει και κανείς δεν ξέρει τι απογίνονταν τα κουτάβια.
Όταν η γυναίκα πέθανε η μικρή άλλαξε χέρια, και τελικά κατέληξε σε εμάς για να στειρωθεί, και εμείς την λατρέψαμε. Η Κούκι είναι ένα σκυλάκι που μπορεί να υιοθετηθεί χθες. Είναι καταπληκτική.
Είναι κοινωνική, είναι γλυκιά, είναι καλή με τα σκυλιά, καλη με τους ανθρώπους, πάει την βόλτα της με λουρί και παίζει με τον φίλο της τον Χουντίνι.
Είναι ένα μικροσκοπικό σκυλάκι, γύρω στα 15 κιλά, γλυκιά σαν μπισκότο, φρέσκια, αφράτη και χαμογελαστή.
Ο Καλούα έιχε έρθει σε εμάς μαζί με τα πέντε αδέρφια του. Τις πρώτες ημέρες όλα τα κουτάβια ήταν πολύ φοβισμένα, δεν μας πλησίαζαν, γαύγιζαν και μας απέφευγαν.
Μετά από λίγες μέρες και αρκετές λιχουδιές, όλα τα κουτάβια άρχισαν να μας πλησιάζουν, και ο Καλούα μέσα σε μονο μία εβδομάδα έγινε ο πιο κοινωνιός από όλα.
Χαίρεται με τα παιχνίδια του, χαίρετια με την βόλτα του, παίζει με τα υπόλοιπα σκυλιά, είναι κοινωνικός και χαδιάρης.
Όταν είχε πρωτοέρθει με τα πέντε αδέρφια του ήταν πολύ φοβισμένος, όπως ήταν όλα τα μωρά. Κρυβόταν σε μια γωνία και δεν πλησίαζε, μέχρι που βγάλαμε ένα παιχνίδι και άρχισε δειλά δειλά να το μασουλάει.
Από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Φαίνεται και από τις φωτογραφίες και θα το καταλάβετε και όταν τον γνωρίσετε.
Παίζει με τα παιχνίδια του σαν τρελός, παίζει με τα αδέρφια του, πέφτει στην αγκαλιά σου για χάδια και γενικά είναι ένα χαρούμενο, κοινωνικό κουτάβι που σε τίποτα δεν θυμίζει το φοβισμένο πλάσμα που ήταν όταν ήρθε.
Ο Βίνο είναι γλυκό σκυλί. Γκυκό στην εμφάνιση και γλυκό και στον χαρακτήρα. Είναι σαν να είναι βελούδινος κάπως, στο τρίχωμα, στο πρόσωπο και στην προσωπικότητα. Ακόμα και τα χρώματά του είναι γλυκά, με το άρπρο και το ελάχιστο μαύρο στην μπυρη του να σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο λες και τα έχει κάνει ζωγράφος.
Ο Βίνο είναι πλέον πλήρως εμβολιασμένος και είναι έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι.