Η Ατζελίνα γεννήθηκε στον δρόμο, όπως τόσα κουτάβια που ξεκινούν τη ζωή τους χωρίς καμία πραγματική πιθανότητα για ένα καλύτερο μέλλον. Ήρθε σε εμάς μαζί με τα αδέρφια της και ήταν όλα φοβισμένα, βρώμικα, ταλαιπωρημένα και σε μία συνεχή άμυνα. Την πρώτη μέρα, όταν ανοίξαμε το κρέιτ του βαν για να την κατεβάσουμε, γάβγιζε μανιασμένα και απειλούσε να δαγκώσει. Δεν το έκανε από κακία ή επιθετικότητα, το έκανε από φόβο. Εμείς την πήραμε, την πλύναμε, την τυλίξαμε με μία πετσέτα και την κρατήσαμε στην αγκαλιά μας. Λίγη ώρα μετά, σιγουρευτήκαμε πως αυτή η σκυλίτσα, δεν είχε ίχνος αγριάδας μέσα της… ήταν τρομαγμένη και όσο περισσότερο έμενε στην αγκαλιά μας, τόσο περισσότερο ησύχαζε και ανακουφιζόταν.
Από τα τέσσερα κουτάβια, η Ατζελίνα ξεχώριζε πάντα. Ήταν συνεχώς παρούσα, παρατηρούσε, συμμετείχε και ήθελε να ξέρει τι γίνεται γύρω της. Ακόμα κι όταν φοβόταν, δεν έκανε εντελώς πίσω. Τα παιχνίδια ήταν ο κρυπτονίτης της. Όσο διστακτικά κι αν στέκονταν τα άλλα κουτάβια στην αρχή, με το που εμφανιζόταν ένα παιχνίδι και άρχιζε να κινείται μπροστά τους, η Ατζελίνα πλησίαζε πρώτη. Στην αρχή με προσοχή, μετά με περιέργεια, και πολύ γρήγορα με ενθουσιασμό. Το έπιανε με το στόμα της, το τραβούσε, έπαιζε με όλο της το σώμα.
Η Ατζελίνα είναι πανέξυπνη. Έχει έντονο ταμπεραμέντο και όρεξη να μάθει και να δοκιμάσει όσα περισσότερα πράγματα μπορεί. Είναι ένα νεαρό σκυλί καταχαρούμενο και ανοιχτό. Λατρεύει τη βόλτα, χαίρεται με τον κόσμο, είναι κοινωνική τόσο με ανθρώπους όσο και με άλλα σκυλιά και κινείται πια με άνεση, σαν να της ανήκει ο χώρος.
Τα μπεζ, έντονα φρύδια πάνω από τα μάτια της, της δίνουν μόνιμα μια ελαφρώς συνοφρυωμένη έκφραση και την κάνουν να φαίνεται σοβαρή και αστεία ταυτόχρονα. Είναι εντελώς έτοιμη για μια ζωή έξω από το καταφύγιο.
