Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Εγκαταλείφθηκε μια μέρα στις άκρες ενός χωριού, στο κεντρικό δρόμο δίπλα στο νεκροταφείο. Για τις επόμενες εβδομάδες γύριζε αλαφιασμένη ψάχνοντας ένα μέρος να νιώσει ελάχιστη ασφάλεια. Κρυβόταν ανάμεσα σε θάμνους και έβγαινε μόνο το βράδυ.
Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι που μένουν περιφερειακά στο χωριό την είχαν δει έστω μια φορά, να τρέχει αλαφιασμένη για να τους αποφύγει, και όλοι μιλούσαν για το Μαλινουά που κάποιος ήρθε και παράτησε εκεί.
Τρομαγμένη από ανθρώπους και τρομαγμένη και από άλλα σκυλιά, κατάφερε επιτέλους να σταθεροποιηθεί σε μια από τις γειτονιές όπου την τάιζαν, και τελικά πιάστηκε για να στειρωθεί με πάρα πολλή προσπάθεια και με την βοήθεια των ανθρώπων της γειτονιάς.
Είχε τσιπ ακαταχώρητο - άλλη μια γέννα, άλλο ένα κουτάβι μοσχοπουλημένο, άλλη μια λάθος επιλογή που κάποιος βαρέθηκε γρήγορα γιατί το σκυλί του βγήκε πιο έξυπνο από τον ίδιο και δεν ήξερε να το διαχειριστεί.
Το κορίτσι λοιπόν αυτό που γυρνούσε σαν φοβικο αγρίμι επί βδομάδες ολόκληρες, δεν είναι καθόλου φοβικο αγρίμι. Είναι ένα ζώο που πέρασε απίστευτο άγχος, και σε συνδυασμό με το στρες που έχουν τα σκυλιά της συγκεκριμένης ράτσας γενικά, ο μόνος τρόπος που βρήκε για να μπορέσει να διαχειριστεί αυτό που της συνέβη ήταν να τρέχει, να αποφεύγει, και να κρύβεται.
Τα παιδιά στο κτηνιατρείο όπου ανάρρωσε μετά την στείρωση την ονόμασαν Λουκία, και ήταν οι πρώτοι που την λάτρεψαν. Και τους λάτρεψε και αυτή.
Όταν βγήκε πρώτη φορά βόκτα με λουρί, την πρώτη φορά που έκανε το τετράγωνο, ήταν φοβισμένη και μπερδεμένη. Την δεύτερη ήταν πιο συνεργάσιμη και σίγουρη, την τρίτη φορά έφαγε και λιχουδιές και έκανε και τις εντολές που ξέρει και που τις έχουν γίνει δεύτερή φύση.
Η Λουκία έχει περάσει από εκπαίδευση και φαίνεται. Σε τι σημείο έχει φτάσει η εκπαίδευσή της και πώς έχει μάθει να εκτονώνεται αλλά και να σβήνει στην καθημερινότητά της δεν ξέρουμε. Εμείς μαζί της θα ξεκινήσουμε από την αρχή, ξέροντας πως έχει ήδη καλές βάσεις.
Είναι πανέξυπνη, όπως είναι όλα αυτά τα σκυλιά, έχει δύο λαμπερά μάτια και ένα μυαλό ξυράφι, το οποίο τώρα που ξεκίνησε πάλι να δουλεύει και δεν το κυριεύει ο φόβος, την βοηθάει να βρει και πάλι τον εαυτό της.
Είναι πολύ μικρόσωμη, είναι πάρα πολύ νεαρή, και ψάχνει ένα νέο σπίτι και μια οικογένεια που θα έχει την όρεξη, τον χρόνο και τις γνώσεις να ασχοληθεί μαζί της σωστά.
Δεν είναι ένα σκυλί που μπορεί κάποιος να υιοθετήσει παρορμητικά, δεν ειναι ένα σκυλί για ανθρώπους που δεν έχουν βασικές γνώσεις και εμπειρία, και σίγουρα δεν είναι ένα σκυλί που θα είναι ικανοποιημένο με δύο βόλτες στο τετράγωνο. Θα πρέπει να δουλεύει το σώμα της και το μυαλό της καθημερινά και όσο πρέπει - όχι λιγότερο αλλά ούτε και περισσότερο, όπως επίσης και θα πρέπει να μάθει να ηρεμεί όταν πρέπει.
Για να την γνωρίσετε συμπληρώστε την φόρμα υιοθεσίας και θα σας καλέσουμε εμείς
Της τραγουδάμε το "Αααααννα, δεν ήμουνα εγώ γι'αεροπλάααααανα" και της σηκώνουμε τα αυτιά απαλά και χαζεύουμε την τσαχπινιά της.
Μοιάζει με Σπρίνγκερ Σπάνιελ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων, ούτε αυτή εγκαταλείφθηκε με τα χαρτιά της και τα πεντικγρι της. Αυτό που παρατηρήσαμε είναι ότι έχει δύο τρία ράμματα στον λαιμό της, στο πλάι, εκεί ακριβώς όπου συνήθως τοποθετείται μικροτσίπ.
Αν κάποιος της το έβγαλε και την εγκατέλειψε δεν το γνωρίζουμε, αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι τώρα την έχουμε εμείς, και την ευχαριστιόμαστε όσο δεν πάει!
Είναι κοντή, είναι τσαχπίνα, είναι γλυκιά και ταυτόχρονα αστεία, και έχει και μια ντροπή και μια συστολή που σε ξεγελάει, γιατί εκεί που την βλέπεις χαλαρή και υποτίθεται ντροπαλή, ξαφνικά κάνει ένα τσακ και πηδάει πάνω σε μια μάντρα. Και μετά είναι πάλι και καλά ντροπαλή.
Η Άννα βρέθηκε αδέσποτη, και ο δρόμος δεν ήταν για αυτήν. Για αυτή είναι μια οικογένεια που θα την αγαπήσει, και που θα της προσφέρει την ζωή που της αξίζει.
Η Λαρίσα (που βρέθηκε στην Λάρισσα) είναι ένα από τα πιο όμορφα σετερακια που έχουμε δει.
Δεν έχει την ομορφιά που σε κάνει να λες "αμάν ρε παιδιά τι πίνακας ζωγραφικής είναι αυτός;" αλλά την ομορφιά που σε γαληνεύει χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί, όπως συμβαίνει όταν δίπλα σου υπάρχει κάτι όμορφο.
Όταν την πρωτογνωρίσετε ίσως σας φανεί τρελοκομείο, αλλά αυτό θα κρατήσει μόνο πέντε λεπτά, όσο της παίρνει να ξεδωσει και να δείξει πόσο ενθουσιασμένη είναι που σε είδε.
Μετά χαλαρώνει και γίνεται το πιο τρυφερό σκυλί του κόσμου, το πιο απαλό, το πιο τέλειο.
Είναι απίστευτα αγαπησιάρα, και λατρεύει να τρέχει και να πιάνει το μπαλάκι της, το οποίο το μεταφέρει στο στόμα της για ώρα, το αφήνει κάποια στιγμή, της το ξαναπετάς και αυτή ξανατρέχει και το ξαναπιάνει.
Δεν παίζει με μανία, παίζει με χάρη και με τρόπους, και δεν είναι διεκδικητικη με τα παιχνίδια της - απλά συνήθως πιάνει πρώτη το μπαλάκι επειδή είναι η καλύτερη!
Είναι ένα μικρόσωμο Σέτερ, με υπέροχο χαρακτήρα. Έχει στο πίσω της πόδι ένα παλιό κάταγμα που έδεσε στραβά, και όταν κουράζεται το πόδι της κάποιες φορές το κρατάει
Κάθεται σε όλες τις φωτογραφίες γιατί είναι πολύ καλό κορίτσι και πάντα κάθεται.
Στην βόλτα κάθεται, στο προαύλιο κάθεται, στο γραφείο κάθεται. Κάθεται για λιχουδιά αλλά καμμία φορά κάθεται και χωρίς να έχεις λιχουδιά, γιατί δεν κάθεται για το φαγητό αλλά επειδή είναι καλό κορίτσι.
Η Ρόη βρέθηκε στον Ωρωπό, φρεσκοπαρατημένη πιθανότατα, χτυπήθηκε και από αμάξι το οποίο ευτυχώς δεν την τραυμάτισε, και ήρθε σε εμάς γιατί είναι ένα σκυλί που όχι απλά αξίζει ένα σπίτι - σπίτι αξίζουν όλα τα σκυλιά, αλλά ένα σκυλί που θα μπει σε ένα σπίτι και θα μάθει τα πάντα αμέσως.
Είναι πανέξυπνη, ειλικρινά πανέξυπνη.
Έχει την νοημοσύνη του σκύλου που είναι επικεντρωμένος σε σένα και περιμένει να την καθοδηγήσεις στο τι να κάνει ώστε να συνεργαστείτε και να ζήσετε μαζί αρμονικά.
Έχει δύο υπέροχα αυτιά που δεν έχουν αποφασίσει αν θέλουν να είναι όρθια ή όχι, οπότε έμειναν έτσι όπως τα βλέπετε, κάπως όρθια αλλά ταυτόχρονα φλου, δύο πανέξυπνα, μπιρμπιλωτά μάτια και ένα μυαλό ξυράφι.
Φανταστείτε ένα Σέτερ. Από αυτά τα ασπρόμαυρα, με το λείο τρίχωμα το βελούδινο, και τις υπέροχες βούλες που σπάνε την ασπρίλα τόπους τόπους. Τώρα προσθέστε λίγο τσοπανόσκυλο - μπουνταλόσκυλο.
Συγχαρητήρια! Μόλις φτιάξατε τον Άρτσι!
Ο Άρτσι βρέθηκε στην επαρχία όταν ήταν περίπου οχτώ μηνών, άρρωστος και μόνος. Ανάρρωσε, μεγάλωσε, μετά μεγάλωσε κι άλλο και επίσης πάχυνε τόσο όσο έπρεπε, ώστε να αναδειχτεί ο χαρακτήρας του, γιατί τέτοιος χαρακτήρας δεν ταιριάζει σε αδύνατα σκυλιά, ταιριάζει μόνο σε παχουλά!
Ο Άρτσι είναι λίγο μπουνταλάς, λίγο μπέμπης, και παρά πολύ αθώος. Τον έχουμε βγάλει εκατό φωτογραφίες, και σε κάθε μία αναδεικνύεται έστω και ελάχιστα αυτός ο χαρακτήρας του σκύλου παιδιού, που χαίρεται ακόμα και μόνος του, που ότι και να κάνει είναι ταυτόχρονα γλυκό αλλά και αστείο, και που θέλεις να το ζουμπήξεις όσο δεν πάει.
Για να καταλάβατε τον χαρακτήρα του καλύτερα, όταν είναι με άλλα σκυλιά στο προαύλιο, εμείς πετάμε το μπαλάκι, και αυτός δεν το προλαβαίνει ποτέ. Τρέχει μαζί με τα άλλα, και δεν το πιάνει ποτέ πρώτος.
Ωστόσο γυρίζει τρέχοντας χαρούμενος σαν να το έπιασε. Μετά χαίρεται μόνος του, και μετά, αν ένα άλλο σκυλί αφήσει το μπαλάκι επειδή το βαρέθηκε, αυτός το κλέβει στα μουλωχτά από το πάτωμα, χαίρεται μόνος του που το έπιασε, το πετάει και το πιάνει και μετά κάθεται και το μασουλάει σαν μπέμπης.
Αυτός είναι ο Άρτσι. Ένα αγαθό πλάσμα, τρυφερό και ταυτόχρονα αστείο, χωρίς όμως ποτέ να γίνεται γελοίο.
Είναι σαν να βλέπεις ένα παιδί να χαίρεται και να προσπαθεί να συμμετάσχει σε πράγματα που δεν καταλαβαίνει ακριβώς, αλλά που του αρέσουν.
Η Φανούλα βρέθηκε εγκαταλελειμμένη στα χωριά της Μάνης, μέσα στο καλοκαίρι, χωρίς νερο ούτε σκιά πουθενα, και χωρίς τους ανθρώπους της.
Είναι ένα σκυλί πάρα πολύ ανθρωποκεντρικό, και η εγκατάλειψη πρέπει να ήταν για αυτή τεράστιο σοκ.
Βρέθηκε από εθελόντριά μας και ήρθε στην Αθήνα, όπου είναι σε φιλοξενία. Είναι ένα σκυλάκι υπάκουο, πάρα πολύ ήσυχο, και καθαρό στο σπίτι.
Πηγαίνει την βόλτα της και μετά κάθεται ήρεμα δίπλα σου όπου και να είσαι και ό,τι και να κάνεις, και αυτό, όσο καλό και να ακούγεται, είναι και το μεγαλύτερό της πρόβλημα.
Η Φανή δένεται υπερβολικά με τον άνθρωπο που την φροντίζει, και από την αρχή κολλάει επάνω του, και αναπτύσσει σχέση εξάρτησης. Θέλει πολύ απλά να ειναι μαζί σου όλη την ώρα,απλά να κάθεται δίπλα σου και να ξέρει πως είσαι εκεί.
Είτε είστε στο σπίτι, είτε στην παραλία, είτε σε μαγαζί για ψώνια, είτε σε καφετέρεια, η Φανή κάθεται ήσυχη, απλά και μόνο επειδή είναι μαζί σου.
Στην αρχή στο σπίτι φιλοξενίας της δυσκολευόταν να μείνει μόνη της, αλλά με λίγη εκπαίδευση και σωστό χειρισμό, έμαθε να μένει ήσυχη.
Χρειάζεται έναν άνθρωπο που θα την βοηθήσει από την αρχή να τον εμπιστευτει μεν, αλλά να είναι και ανεξάρτητη, και να μπορεί να διαχειριστεί το να μείνει μόνη της κάποιες ώρες.