Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Όταν είχε πρωτοέρθει με τα πέντε αδέρφια του ήταν πολύ φοβισμένος, όπως ήταν όλα τα μωρά. Κρυβόταν σε μια γωνία και δεν πλησίαζε, μέχρι που βγάλαμε ένα παιχνίδι και άρχισε δειλά δειλά να το μασουλάει.
Από τότε μέχρι σήμερα έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Φαίνεται και από τις φωτογραφίες και θα το καταλάβετε και όταν τον γνωρίσετε.
Παίζει με τα παιχνίδια του σαν τρελός, παίζει με τα αδέρφια του, πέφτει στην αγκαλιά σου για χάδια και γενικά είναι ένα χαρούμενο, κοινωνικό κουτάβι που σε τίποτα δεν θυμίζει το φοβισμένο πλάσμα που ήταν όταν ήρθε.
Ο Βίνο είναι γλυκό σκυλί. Γκυκό στην εμφάνιση και γλυκό και στον χαρακτήρα. Είναι σαν να είναι βελούδινος κάπως, στο τρίχωμα, στο πρόσωπο και στην προσωπικότητα. Ακόμα και τα χρώματά του είναι γλυκά, με το άρπρο και το ελάχιστο μαύρο στην μπυρη του να σβήνουν το ένα μέσα στο άλλο λες και τα έχει κάνει ζωγράφος.
Ο Βίνο είναι πλέον πλήρως εμβολιασμένος και είναι έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι.
Ήρθε στην δράση στειρώσεων που κάναμε την προηγούμενη εβδομάδα.
Πολύ νεαρή, αδύνατη αλλά ωστόσο φρέσκια, με αυτή την φρεσκάδα της νιότης που καμιά κακουχία δεν μπορεί να την κρυψει. Μόλις ναρκώθηκε ανακαλύψαμε πως ήταν καταδαγκωμένη.
Είχε πάνω στο σώμα της παντού και νέα και παλιά δαγκώματα και καταλάβαμε πόσο πολύ υπέφερε στον δρόμο και μας ήταν αδύνατον να την αφήσουμε να επανενταχθεί.
Η Μικαέλα λοιπόν έμεινε μαζί μας, όχι μόνο επειδή στον δρόμο δεν θα επιβιώνε, ή στην καλύτερη θα ζούσε μια κόλαση, αλλά και επειδή είναι μια υπέροχη, νεαρή και τρυφερή σκυλίτσα που της αξίζει να βρει μια δική της οικογένεια και να ζησει με αγάπη.
Το Μητσάκι γεννήθηκε στον δρόμο. Ήταν το μοναδικό κουτάβι που βρήκαμε, όταν πήγαμε να μαζέψουμε την μαμά του για στείρωση, για την δράση στειρώσεων που κάναμε στο καταφύγιο τον Οκτώβρη του 25.
Για τις δύο ημερες που η μαμά ανάρρωνε από την στείρωση, το Μητσάκι έμεινε σε ένα κρέιτ μαζί μας στι γραφείο. Και έτσι όπως καθόταν στο κρείτ έμοιαζε μόνο του, πάρα πολύ μόνο του.
Οπότε εμείς το βγάζαμε από το κρείτ ένας ένας κάθε λίγες ώρες και το κρατούσαμε αγκαλιά. Μια κοιμήθηκε αγκαλιά με τον έναν, μια με τον άλλον. Την τρίτη μέρα πήγαμε να το βάλουμε με την μαμά του και η καημένη του γρύλισε, και εμας μας έσπασε η καρδιά σε χίλια κομμάτια.
Και το Μητσάκι επέστρεψε στο γραφείο μαζί μας, και τότε έμοιαζει ακόμα πιο μόνο του από ποτέ.
Μητσάκι (που ΔΕΝ είναι από το Μητσος) το βγάλαμε από το επίθετο μιας από τις εθελόντριες στην αγακαλιά της οποίας κοιμήθηκε. Το λέγαμε έτσι χαϊδευτικά και του έμεινε.
Εκείνο το σαββατοκύριακο εμβολιάστηκε, και μετά την δράση στειρώσεων πήγε σε φιλοξενία, όπου ζει με άλλα σκυλιά, κοιμάται σε μαλακό κρεβάτι, και απολαμβάνει την θαλπωρή που πρωτογεύτηκε εκεινο το τετραήμερο στο καταφύγιο.
Μόλις ολοκληρώσει τον εμβολιασμό του του το Μητσάκι θα είναι έτοιμο για ένα παντοτινό σπίτι.
Υπάρχουν σκυλιά που στην αρχή περνούν απαρατήρητα και μετά, μόλις λίγο τα γνωρίσεις, αναρωτιέσαι πώς γίνεται να μην τα είχες προσέξει από την πρώτη στιγμή.
Ένα τέτοιο σκυλί είναι και η Κούλα. Ήρθε για στείρωση στη δράση του Οκτωβρίου, έτσι μικρόσωμη, διακριτική, με εκείνη τη φάτσα που σε κοιτάει γεμάτη απορία. Όσο τη βλέπαμε, τόσο καταλαβαίναμε ότι δεν ήταν σκυλί για να επιστρέψει ξανά πίσω… κι έμεινε. Και από τότε τη ζούμε καθημερινά.
Η Κούλα είναι πολύ κοινωνική. Θέλει ανθρώπους και της αρέσει η επαφή. Είναι χαδιάρα χωρίς να γίνεται φορτική, αγαπησιάρα χωρίς υπερβολές. Μένει δίπλα σου, σε ακολουθεί στον χώρο, κάθεται ήσυχα και απολαμβάνει την παρέα. Δεν έχει ένταση και νεύρο, και δεν ψάχνει φασαρία.
Στην αρχή ήταν λίγο ανασφαλής και μπερδεμένη, κάτι απόλυτα λογικό. Αυτό όμως άλλαξε γρήγορα και κάθε μέρα ανοιγόταν περισσότερο, κινούνταν πιο άνετα, δείχνοντας ξεκάθαρα ότι της αρέσει αυτή η ζωή και ότι μπορεί να προσαρμοστεί πολύ εύκολα σε ένα σπίτι. Είναι σκυλί εύκολο. Από αυτά που δεν χρειάζονται ειδική διαχείριση ή εμπειρία. Θέλει έναν άνθρωπο, την ρουτίνα της και σταθερότητα, κι εκείνη με τη σειρά της επιστρέφει τρυφερότητα και συντροφικότητα.
Η Κούλα είναι σκύλος για σπίτι, για καναπέ και για βόλτες χωρίς άγχος. Για έναν άνθρωπο που ψάχνει απλά έναν σκύλο δίπλα του, και όχι ένα “project”. Αν ψάχνετε ένα κοινωνικό, τρυφερό και ήρεμο σκυλί για να γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς σας, η Κούλα αξίζει πραγματικά να τη γνωρίσετε.
Η Μίκα δεν ήταν στα πλάνα για να μείνει μαζί μας. Ήρθε στη δράση των στειρώσεων τον Οκτώβριο, μαζί με μια ομάδα ενηλίκων, που μετά θα επέστρεφαν στο σημείο τους.
Μικρή κι αδύνατη, ήταν ξεκάθαρο πως ήταν νωρίς για να στειρωθεί. Κι έτσι έμεινε. Την πρώτη ημέρα δεν πλησίαζε κανέναν. Την επόμενη έκανε δυο τρία βήματα πιο κοντά. Όταν βγήκαν οι λιχουδιές, άρχισε να μας… εμπιστεύεται.
Η Μίκα μπορεί να μην ξεκίνησε τη ζωή της με τα καλύτερα δεδομένα, έχει όμως μία πηγαία γλύκα κι έναν χαρακτήρα που γίνεται κάθε μέρα και πιο όμορφος. Είναι μια εξερευνήτρια που ανυπομονεί να καταλάβει τον κόσμο γύρω της και ζητά τον χρόνο και την ευκαιρία. Δεν της λείπει τίποτα για να γίνει ένας υπέροχος σκύλος, χρειάζεται όμως κάποιον να της δείξει πώς είναι να μεγαλώνεις με σταθερότητα.
Τώρα που την είδαμε να ανοίγεται, να χαλαρώνει, να χαίρεται, δεν μπορούμε πια να τη φανταστούμε να επιστρέφει στην κατάσταση που ήταν πριν. Είναι έτοιμη για το σπίτι που θα την αφήσει να γίνει ο εαυτός της κι εκείνη με τη σειρά της θα σας δώσει όλη της την αγάπη. Αν είστε αυτοί, θα τη δείτε να ανθίζει μπροστά στα μάτια σας.
Ο Λάμπρος, το σέτερ που βρήκαμε παρατημένο σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, είναι μαζί μας και η καθημερινότητά του πλέον είναι ήρεμη και σταθερή. Είναι υγιέστατος, συνεργάσιμος και πολύ ισορροπημένος.
Μέσα στο σπίτι είναι πραγματικά εξαιρετικός. Καθαρός, ήσυχος, διακριτικός, πολύ καλός στη βόλτα, ξέρει να χαλαρώνει, να κάθεται κοντά σου χωρίς να απαιτεί, και να προσαρμόζεται εύκολα στον ρυθμό σου. Με τους ανθρώπους είναι γλυκός και τρυφερός, με τα άλλα ζώα φιλικός. Είναι από εκείνα τα σκυλιά που κάνουν αληθινά καλή παρέα.
Αν σκεφτεί κανείς ότι πριν λίγο καιρό περιφερόταν μόνος στους δρόμους ενός χωριού, κουρασμένος και χαμένος, αυτή η εικόνα μοιάζει σήμερα μακρινή. Ο Λάμπρος μας δείχνει καθημερινά πόσο έτοιμος είναι να ξαναεμπιστευτεί και από ένα σκυλί που από κάποιον περίσσεψε, να γίνει ένα σκυλί που θα ζήσει όπως του αξίζει.
Τα κυνηγόσκυλα συχνά κουβαλούν μια παρεξήγηση. Τα έχουμε συνδέσει με ρόλους που έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις και απόδοση. Όταν όμως βρεθούν σε ένα σπίτι, πολλά από αυτά αποδεικνύονται ήσυχα, ευαίσθητα και βαθιά συντροφικά. Σκύλοι που δεν ζητούν πολλά, αλλά δίνουν πολλά.
Ο Λάμπρος είναι 3 ετών και έχει όλη τη ζωή μπροστά του. Μια ζωή που αυτή τη φορά δεν θα μετρηθεί σε επιδόσεις, αλλά σε στιγμές… μέσα σε μία σταθερή σχέση, σε ένα σπίτι.