Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Η Μπαχάρ έχει όλα τα καλά και όλα τα αστεία που έχουν τα Σνάουτζερ - ένα από αυτά είναι ότι δεν βλέπεις στόμα και μάτια, αλλά συνηθίζεις να επικοινωνείς με ένα κεφάλι του οποίου βλέπεις κυρίως τις τρίχες.
Είναι πολύ χαρούμενη και ενθουσιώδης. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.
Και φυσικά, έτσι όπως χαίρεται, με τα μουστάκια της και τα φρύδια της και τα μουσια της, γίνεται ακόμα πιο αστεία.
Η Μπαχάρ έχει περάσει από κάποιου είδους εκπαίδευση, κατα την οποία έχει μάθει να κάνει κάποια πράγματα, περιμένοντας αντάλλαγμα λιχουδιά.
Ξέρει να περπατάει και να έχει το νου της σε σένα, και περιμένει λιχουδιά για επιβράβευση, αφού ήταν τόσο καλό κορίτσι. Σε ποιό σημείο έχει φτάσει η εκπαιδευσή της δεν ξερούμε, και δεν ξέρουμε αν την συμπεριφορά αυτή την διατηρεί και όταν δεν υπάρχουν λιχουδιές στην βόλτα.
Επίσης ξέρει μια δυο εντολες, να κάθεται, να ξαπλώνει, και ίσως έχει κάνει και agility, γιατί με το που της δώσεις εντολή να ανέβει κάπου, πηδάει και ανεβάινει αμέσως.
Αρπάζει τις λιχουδιές από το χέρι σαν να είναι ένας μικρός κροκόδειλος, με στόμα και δόντια και με όλη την φόρα του "δώστο εδώ, ΤΟ ΚΕΡΔΙΣΑ". Χρειάζεται μια εκπαίδευση στο να πάιρνει λιχουδιές ευγενικά, και γενικά να είναι ήρεμη όταν υπάρχει φαγητό, το οποίο λατρεύει.
Είναι σκυλί με πολύ έντονη προσωπικότητα, που θα πάει βόλτα μαζί σου και ας είσαι άγνωστος, με το στυλ "έτσι πηγαίνουν βόλτα, εγώ ξερω, δώσε μια λιχουδιά", και είναι ένα σκυλί που δεν φοβάται τίποτα, με αυτοπεποίηθηση και μια σιγουριά για τον εαυτό της.
Ο Τίτο εγκαταλείφθηκε στον δρόμο, όπου χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και το πόδι του έπρεπε να ακρωτηριαστεί, καθώς όταν βρέθηκε είχε ήδη νεκρωθει.
Και έτσι, με τρια πια πόδια, χωρίς την οικογένεια που κάποτε πιθανότατα ειχε, ο Τιτο ήρθε σε εμάς.
Παρά όλες αυτές της τεράστιες αλλαγές στην ζωή του, το άγχος, τον τραυματισμό, το χειρουργείο, ο Τίτο είναι ένα σκυλάκι καλόβολο, πολύ φιλικό, τρυφερό, επικοινωνιακό και γλυκό.
Του αρέσει πολύ η ανρθώπινη παρέα, του αρέσει να συμμετέχει σε ό,τι γίνεται, έρχεται σε σένα για ένα χάδι και μετά ξαπλώνει δίπλα σου φαρδύς πλατύς και του φτάνει που είσαι εκει.
Πιθανότατα έχει μεγαλώσει σε σπίτι και οχι σε κάποιο κήπο. Προτιμάει να περνάει χρόνο μαζί μας στην κουζίνα ή στο γραφείο, και όχι έξω στο προάυλιο, και ακόμα και αν εμείς φύγουμε από εκει, αυτός δεν ακολουθεί, αλλά μένει μέσα και αράζει.
Είναι ένα πολύ καλό πλάσμα, που η ζωή του στέρησε ό,τι ήξερε και ό,τι θεωρούσε δεδομένο, και τώρα πρέπει να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Και θα το κάνει, γιατί είναι ένα ζώο προσαρμόσιμο και καλό.
Η Φλέρυ βρέθηκε μέσα σε μια αποθήκη, σε ένα καταυλισμό Ρομά στην Αττική. Είχε μόλις γεννήσει και θήλαζε τα μωρά της. Στον λαιμό της είχε δεμένο ένα σχοινί, το οποίο της είχε μπει τόσο βαθειά στον λαιμό που είχε σχεδόν φτάσει στην τραχεία και κινδύνευε από σηψαιμία ανά πάσα στιγμή.
Μεταφέρθηκε μαζί με τα μωρά της στο κτηνιατρειο, το σχοινί αφαιρέθηκε και το τράυμα της καθαρίστηκε.
Βρίσκεται σε ανάρρωση στην κλινική μέχρι να επουλωθεί ο λαιμός της, που προς το παρόν δείχνει να πηγαίνει καλά. Είναι ευδιάθετη και χαρούμενη. Τις πρώτες δύο ημέρες ήταν πάρα πολύ προστατευτική με τα τρία μωρά της, και γρύλιζε σε όποιον τα πλησίαζε. Σιγά σιγα άρχισε να μας δέχεται, και πλέον δεν γρυλίζει καθόλου, αλλά χαίρεται με την ανρθώπινη παρουσία και την φροντίδα.
Η Φλέρυ δεν είναι ακόμα διαθέσιμη για υιοθεσία. Θα πρέπει να αναρρώσει, και να θηλάσει τα μωρά της μέχρι αυτά να απογαλακτιστούν.
Αφού τα μωρά απογαλακτιστούν, και δεδομένου ότι έχει αναρρώσει και η ίδια και δεν εχουν προκύψει άλλα προβλήμτα υγείας, θα στειρωθεί και θα είναι έτοιμη για ένα παντοτινό σπίτι.
Είναι νέος, ωραίος, και πάρα πολύ σοβαρός.
Ο Σέρτζιο μονίμως έχει το στυλ ότι σκέφτεται κάτι πολύ βαθυστόχαστο. Κοιτάει συνήθως κάπου λοξά και προς τα πάνω, έχει πολύ σοβαρό ύφος, και μαζί με τους μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια του και το βλέμμα του το βαρύ, είναι σαν φιλόσοφος ή σαν ρομαντικός ποιητής, απί αυτούς τους απαισιόδοξους, ξέρετε.
Γενικά είναι ένα σκυλί πολύ ήσυχο, που ακόμα και όταν είναι μέσα στο κλουβί, κάθεται ακίνητος και σοβαρός και κοιτάει ό,τι συμβαινει γύρω του.
Όταν έρχεται για χάδια έρχεται με σοβαρότητα - όχι όμως όταν έρχετια για λιχουδιά. Όταν πρόκειται για λιχουδιά η σοβαρότητα πάει περίπατο και ξαφνικά εμφανιζεταί δίπλα σου χοροπηδηχτός και χαρούμενος.
Του αρέσει η βόλτα, την οποία την πάει περήφανα και στητά, με τα μικρά του πόδια να κάνουν χοπ χοπ και την ουρά του ψηλά. Πάει πάντα τουαλέτα στην βόλτα του, και γενικά είναι πεντακάθαρος, και περιμένει πάντα να βγει από του κλουβί του για να λερώσει.
Και κάποιες φορές, όταν έχει παέι και βόλτα και τουαλέτα και είναι ευχαριστημένος και χαρούμενος, τον πιάνει και μια χαρά και θέλει να τρέξει και να παίξει και δεν το περιμένεις γιατί σκέφτεσαι "μα εσύ ήσουνα ένας σοβαρός ποιητής του περασμένου αιώνα"
Τον Πάρη τον βγάζουνε βόλτα δύο κορίτσια. Πλέον ζυγίζει όσο αυτές, και ναι, θα μπορούσε στην βόλτα να τις κάνει έλκηθρο, να γίνουν θέαμα, να τραυματιστούν κτλ.
Δεν το κάνει, και ο μόνος λόγος είναι ότι τις αγαπάει, τις εμπιστεύεται και τις σέβεται.
Τις περιμένει κάθε εβδομάδα, κάθεται μέσα στο κλουβί του ακίνητος, αμίλητος και σοβαρός και τις ακολουθεί με το βλέμμα του όσο κάνουν άλλες δουλειές, όσο βγάζουν αλλά σκυλιά κτλ. Ξέρει πως θα έρθει η σειρά του και δεν απαιτεί ποτέ τίποτα.
Πάει βόλτα σε όλο το κτήμα, πάει πάντα τουαλέτα έξω γιατί δεν λερώνει στο κλουβί του ποτέ μα ποτέ, μυρίζει, χαίρεται και είναι πολύ ευτυχισμένος.
Αν πάει να τραβήξει πολύ ή αν είναι κατηφόρα ή αν περάσουν από τα άλογα που θέλει να τα γαυγίσει, του λένε το όνομά του (συγκεκριμένα ακούει καλύτερα στο Παρούλη αντί στο Πάρη) και γυρνάει όλο χαρά και παίρνει μια λιχουδιά και μετά περπατάει πάλι ήρεμα χωρίς να τραβάει.
Σε ένα περιφραγμένο χώρο που έχουμε διαμορφώσει στο καταφύγιο μακριά από τα κλουβιά τον αφήνουν ελεύθερο, και εκεί κυνηγάει το μπαλάκι του, το πιάνει, το φέρνει πίσω, το αφήνει και του το ξαναπετάνε. Παίζει σαν τεράστιο κουτάβι.
Κάποιες φορές πάει και βόλτα στην παραλία όπου περπατάει στην άμμο, αγναντεύει απέναντι, πίνει θαλασσινό νερό πριν προλάβουν να του φωνάξουν ΌΧΙ ΠΑΡΟΎΛΗ ΈΧΟΥΜΕ ΠΕΙ ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΠΙΝΕΤΑΙ, και μετά γυρνάει στο κτήμα, κάθεται να ξαποστάσει στην λίμνη, κάνει το κάτσε σαν καλό παιδί, πέφτει ανάσκελα και κυλιέται και χαίρεται απίστευτα σαν κουτάβι.
Έχει προσπαθήσει να κάτσει και σταην αγκαλιά τους κάτι φορές όπως όλα τα κουτάβια, αλλά αυτό πήγε όσο καλά φαντάζεστε. Δεν χωρούσε.
Ο Πάρης είναι Κάνγκαλ. Φτιαγμένος για να ζει στα βουνά της Τουρκίας και να προστατεύει το κοπάδι από πιθανούς εχθρούς.
Είναι ένα σκυλί πολύ δυνατό, πολύ δυναμικό, που μια καλή σχέση μαζί του θα πρέπει να βασίζεται στον σεβασμό και την εμπιστοσύνη.
Αν προσπαθήσεις να του επιβληθείς με το ζόρι θα χάσεις, αν προσπαθήσεις να τον καλοπιάσεις μόνο με φαγητό επίσης θα χάσεις γιατί είναι πιο έξυπνος από εσένα και τα ένστικτα που έχει από την ράτσα του είναι πολύ πιο ισχυρά από την αγάπη του για λιχουδιές.
Έχει ζήσει σε σπίτι και ήταν εξαιρετικός.
Δεν είναι ίσως το ιδανικό σκυλί για περιβάλλον πόλης εκτός αν υπάρχει κήπος. Ο Πάρης πρέπει να εκτονώνεται σωστά, και να έχει μια ζωή ισορροπημένη όπου θα υπάρχει σεβασμός, συνέπεια, και συνεργασία.
Είναι πολύ νέος και είναι ακόμα σαν μικρό παιδί. Θα μεγαλώσει κι άλλο σε μέγεθος, και θα ωριμάσει κι άλλο στο μυαλό, προς το παρόν με όποιον αγαπάει φέρεται σαν μπέμπης.
Προσπαθούμε όσο μπορούμε να τον βοηθήσουμε να έχει μια καλή ζωή στο καταφύγιο, σύμφωνα με τις ανάγκες του. Πέρα από τις βόλτες, περνάει πολύ ώρα ελεύθερος στον μεγάλο προαυλισμό, και κάθε εβδομάδα είναι και πιο προσαρμοσμένος, και πιο χαρούμενος.
Μπορεί να ζήσει με άλλα σκυλιά, και γενικά μπορεί να ζήσει με οποιονδήποτε καταλάβει πως είναι μέλος της οικογένειάς του. Θα έχει από την φύση του μια ενστικτώδη δυσπιστία προς τους ξένους κατά πάσα πιθανότητα, αλλά εάν εμπιστεύεται τον άνθρωπό του, θα ακολουθήσει την καθοδήγηση του ανθρώπου του, και δεν θα κάνει λάθος επιλογές.
Εφόσον μπορεί να τον βγάζει βόλτα μια γυναίκα που ζυγίζει όσο αυτός χωρίς να φοβάται ότι δεν θα μπορεί να τον ελέγξει, θα μπορεί προφανώς να τον βγάλει βόλτα και ο άνθρωπος του, που θα τον εμπιστεύεται ακόμα περισσότερο εφόσον θα μένει μαζί του και θα έχουν δεθεί πολύ περισσότερο.
Είναι πραγματικά ένα εξαιρετικό σκυλί και νιώθουμε πολύ τυχεροί που είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να μάθουμε πράγματα από αυτόν και για αυτόν. Θέλουμε πολύ να τον δούμε σε ένα σπίτι. Είναι εμβολιασμένος, στειρωμένος και υγιής, και ψάχνει το παντοτινό του σπίτι.
