Χαμογελάει ολόκληρος, και με τη στάση του σώματός του, και με το πρόσωπό του, ακόμα και με τα μάτια του, κι ας είναι τυφλός.
Όταν ασχολείσαι μαζί του, τον πας μια βόλτα, τον χαϊδεύεις και του μιλάς, γίνεται ο πιο περήφανος σκύλος του κόσμου και κάθεται έτσι αγέρωχος και καμαρώνει.
Είναι ο αγαπημένος πολλών μας, γιατί είναι μοναδικός, και όχι επειδή είναι τυφλός. Το ότι είναι τυφλός απλώς του δίνει κάτι ακόμα πιο μοναδικό.
Αν έχει σωστή καθοδήγηση, μπορεί να γίνει το τέλειο κατοικίδιο. Έχει τόση εμπιστοσύνη στους ανθρώπους, που μπορεί να τους ακολουθήσει μέχρι την άκρη του κόσμου. Τι κι αν αυτός δεν βλέπει; Εμπιστεύεται εσένα που βλέπεις.
Είναι ένα απίστευτα τρυφερό σκυλί, που τον χαϊδεύεις και χαμογελάει, στήνεται περήφανος και αγέρωχος και μοιάζει σαν άγγελος. Αν βάζαμε ένα παιδί να ζωγραφίσει έναν άγγελο με μορφή σκύλου, θα ζωγράφιζε τον Μπάρνεϊ.
Ακόμα και μέσα στην πόλη κυκλοφορεί χωρίς πρόβλημα, κι ας είναι τυφλός. Όταν μπαίνει σε έναν νέο χώρο, τον χαρτογραφεί μόνος του, πηγαίνοντας πέρα δώθε για αρκετή ώρα, και μέσα σε μια μέρα τον έχει μάθει.
Μπορεί να ζήσει με άλλο σκύλο, αλλά θα χρειαστεί λίγη καθοδήγηση στην αρχή. Επίσης, θα πρέπει να είναι ένας σκύλος που σέβεται τα όρια του άλλου, γιατί ο Μπάρνεϊ, καθώς δεν βλέπει και δεν έχει άλλον τρόπο να επικοινωνήσει, γρυλίζει όταν κάποιο άλλο σκυλί πέσει επάνω του απότομα. Το γρύλισμά του είναι ένας τρόπος επικοινωνίας που οι περισσότεροι σκύλοι καταλαβαίνουν. Αυτό που ουσιαστικά λέει είναι «πρόσεχε, μείνε σε μια απόσταση».
Είχε φιλοξενηθεί σε σπίτι για έναν μήνα και από τη δεύτερη μέρα βρήκε τον κήπο, όπου πήγαινε πάντα τουαλέτα, και έμαθε το σπίτι απέξω κι ανακατωτά.
Αυτό που θα πρέπει να προσέξει κάποιος που υιοθετεί ένα τυφλό σκυλί είναι η σωστή καθοδήγηση έξω: σκαλιά, αλλαγές επιπέδου στο έδαφος, εμπόδια που δεν βλέπει. Ο Μπάρνεϊ έχει μάθει από εμάς τη λέξη «πρόσεχε» και μπορεί να μάθει και άλλες (δεξιά, αριστερά κ.λπ.).
Το άλλο που χρειάζεται προσοχή είναι η μετακίνηση επίπλων μέσα στο σπίτι και η τοποθέτηση αντικειμένων στο πάτωμα. Μια κούτα, π.χ., που προσωρινά δεν έχετε πού να τη βάλετε, για τον Μπάρνεϊ θα είναι ένα εμπόδιο που μπορεί να τον κάνει να πέσει, αφού θα έχει μάθει το σπίτι απέξω και θα πάει να περάσει χωρίς να υπολογίσει πως υπάρχει κάτι μπροστά του.
Τον βοηθάει πολύ να ακούει τη φωνή του χειριστή του, ειδικά όταν είναι έξω και σε μέρος που δεν γνωρίζει.
Στο καταφύγιο τον προαυλίζουμε πάντα με κουτάβια. Τα ανέχεται πολύ καλά, πράγμα σπάνιο για ενήλικο σκύλο, τα βάζει πολύ καλά στη θέση τους αν χρειαστεί, και μια φορά που δεν μας είχε καταλάβει και ήταν βραδάκι, τον είδαμε να κοιμάται με ένα από τα κουτάβια κουρνιασμένο επάνω του κανονικά.
Στο σπίτι, παρόλο που είναι χαδιάρης, είναι αρκετά ανεξάρτητος. Μένει και αράζει μόνος του και, όταν γυρνάς από τη δουλειά, μπορεί να έρθει να σε χαιρετίσει και να πάει πάλι να ξαπλώσει στη θέση του.
Πραγματικά είναι ένα υπέροχο πλάσμα. Θα ερωτευτείτε το χαμόγελό του, θα αγαπήσετε την αγνή ψυχή του και θα ζήσετε μαζί του αρμονικά και γλυκά.
