Είναι μερικές φορές που ψάχνουμε να βρούμε όνομα σε κάποιο σκυλί και μοιάζει σαν να μας έχει φύγει όλη η έμπνευση. Είναι και κάτι άλλες φορές, που οι συνθήκες μας οδηγούν σχεδόν αυτόματα στην επιλογή. Έτσι έγινε και με τα σκυλιά που φέραμε από το δημοτικό κυνοκομείο στα Κρέστενα.
Τα περισσότερα είχαν κάτι από τσοπανόσκυλο και τα υπόλοιπα ήταν κυνηγόσκυλα. Όχι τίποτα ράτσες αναγνωρίσιμες, μόνο κάποια βασικά χαρακτηριστικά είχαν. Σκυλιά που τα βρίσκεις παντού στην ελληνική επαρχία, που με μια πρώτη ματιά δε σου τραβάνε την προσοχή. Μέχρι που θα ασχοληθείς λίγο παραπάνω μαζί τους κι εκεί θα καταλάβεις. Σχεδόν όλα τους λοιπόν, βαφτίστηκαν με κάποιο ελληνικό όνομα, που στην πρωτεύουσα δεν πολυκυκλοφορεί. Κάποιο όνομα που δίνανε παλιά στα κορίτσια και στα αγόρια στο χωριό. Έτσι λοιπόν, η «Φωτεινή» έγινε Φωφώ: η Φωφούλα του καταφυγίου μας.
Η Φωφώ η φουντωτή, με την αφράτη, πυκνή γούνα και τα αθώα μάτια! Η Φωφούλα, που κουνάει την ουρά της και πηδάει πάνω μας όταν μας βλέπει να πλησιάζουμε με το στηθόλουρο στα χέρια. Το Φωφάκι, που είναι και λίγο ντροπαλό και λίγο τσαχπίνικο. Που εκεί που νομίζεις πως είναι διστακτική, κάνει ένα τσακ και γυρνάει ανάσκελα να της τρίψεις την κοιλιά και σε προσκαλεί να καθίσετε μαζί στο γρασίδι και να απολαύσετε τις ακτίνες του ανοιξιάτικου ήλιου μαζί. Η Φωφώκα, που το μόνο που θέλει είναι μια οικογένεια να την αγαπήσει και να δει πόσο ξεχωριστή είναι.
Η Φωφώ μας είναι ένα νεαρό, ενήλικο κορίτσι που τα πάει καλά με σκυλιά και με ανθρώπους, που απολαμβάνει τα χάδια και τις βόλτες και που σε κοιτά μέσα στα μάτια με την αφοσίωση και την τρυφερότητα που μόνο τα σκυλιά ξέρουν πώς να δείξουν.
