Ήταν στο πιο φριχτό κλουβί από όλα στο δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης. Η Εκάβη ήταν μία φοβική σκυλίτσα, δέκα ετών, που έλιωνε από την ψώρα σε εκείνο το κλουβί. 

Δέκα ετών σημαίνει πως είχε περισσότερες ανάγκες, πως χρειαζόνταν περισσότερη φροντίδα και πως της άξιζε περισσότερος σεβασμός. Ποιος ξέρει το παρελθόν της, από που ήρθε, πως κατέληξε εκεί, τι θυμάται και τι όχι.

Η σκυλίτσα αυτή μοιάζει σαν ηρωίδα τραγωδίας. Αρχικά δεν μας πλησίαζε καθόλου και έτσι όπως την κοιτούσαμε από απόσταση, η τραγικότητα της φαινόταν σε όλο της το μεγαλείο, χωρίς να μπορεί να την κρύψει τίποτα.

Έχει πλέον αρχίσει να ανοίγεται, να πλησιάζει, να παίρνει λιχουδιές από το χέρι, και απολαμβάνει και τα χάδια από ανθρώπους που γνωρίζει καλά. Έχει μια γλυκύτητα στο βλέμμα και μια διακριτικότητα στους τρόπους της, που σε κάνει να θέλεις να ασχοληθείς μαζί της, σε κάνει να θέλεις να την βοηθήσεις να καταλάβω αυτό που ήδη έχει αρχίσει να υποπτεύεται. Πως οι άνθρωποι είναι καλοί, πως η ζωή είναι ωραία, και πως η αγάπη αξίζει την εμπιστοσύνη της.