Είναι δεν είναι τρία κιλά όλη κι όλη και όταν βρεθήκαμε έξω από κλουβί της στο δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης λυγίσαμε. Χειρότερο δεν υπήρχε.

Πέντε σκυλιά, να κολυμπάνε στα περιττώματα, το ένα νεκρό πια, και τα υπόλοιπα τέσσερα με ψώρα από πάνω έως κάτω. Ηταν η πρώτη που πήραμε από εκεί μέσα, και σηκώνοντας την μας βγήκε ένα χαμόγελο, έτσι από μόνο του. Και το χαμόγελο έμεινε.

Κάθε φορά που την κοιτάμε, και κάθε φορα που περνάμε χρόνο μαζί της, χαμογελάμε. Ακόμα και όταν ήταν αδύνατη και γεμάτη ψώρα, μέσα στην μιζέρια της, είχε μια τσαχπινιά. Την βγάλαμε Ειρήνη, και την φωνάζουμε το Ερηνάκι (με το μουσμουλί γοβάκι).

Νομίζαμε πως είναι ένα ενήλικο σκυλί, γιατί δεν μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι ενα κουτάβι θα βρισκόταν σε ένα κλουβί με άλλα τέσερα ενήλικά σκυλιά, γεμάτα ψώρα, όμως τελικά δεν ήταν ενήλικη. Το Ερηνάκι μεγάλωσε. Θα παραμείνει ένα μικροσκοπικό σκυλί, αλλά δεν είναι πλέον τρία κιλά όσο ήταν όταν την βρήκαμε.

Είναι κοινωνική, γλυκύτατη, έχει απίστευτη αυτοπεποίηθηση και όρεξη για ζωή, και είναι πολύ αστείο να βλέπεις αυτόν το χαρακτήρα σε ένα τόσο μικρό και τσαχπίνικο σωμα.