Ήταν δύο μηνών όταν έχασε το μάτι της στον δρομο όπου είχε γεννηθεί. Ηρθε σε εμάς απτόητη και γεμάτη όρεξη για ζωή. Τι κι αν της κρεμόταν ο βολβός από την κόγχη, συμπεριφεροταν σαν να μην συμβαίνει τίποτα, και με αυτή την αισιοδοξία αντιμετώπισε τα πάντα, λες και τίποτα δεν ήταν ικανό να την πτοησει.

Χειρουργείο, ανάρρωση, κολάρο, ράμματα, καταφύγιο, εκκένωση, μια αποτυχημένη υιοθεσία, επιστροφή στο καταφύγιο. Μέσα στους πρώτους εφτά οχτώ μήνες της ζωής της έζησε και αντιμετώπισε όλα αυτά, χωρίς να χάσει τον εαυτό της, την όρεξη της και τον ενθουσιασμό της για την ζωή ούτε στιγμή. Ούτε μια στιγμή.

Και μέσα σε αυτούς τους μήνες που ζούμε μαζί της την ιστορία της ζωής της, δεν έχουμε μπορέσει να την λυπηθουμε ούτε για ένα λεπτό. Δεν σε αφήνει να την λυπηθείς, με τίποτα. Η Κορίνα είναι ένα σκυλί με πολλή αυτοπεποίθηση, με ενέργεια και διάθεση να κατακτήσει τον κόσμο, να συμμετέχει σε αυτόν, να ζήσει. Το μυαλό της και το σώμα της μοιάζουν να είναι πάντα έτοιμα. Έτοιμα να μάθουν, να κάνουν, να θριαμβευσουν. Είναι σαν αυτά τα πολύ έξυπνα παιδιά, που δεν έχουν ποτέ καλούς βαθμούς στο σχολείο.

Όχι επειδή δεν μπορούν να καταλάβουν, το αντίθετο μάλιστα, αλλά επειδή το σχολείο μοιάζει τόσο χαμηλότερο των δυνατοτήτων τους, που προσπαθούν μόνα τους να μάθουν, εγκλωβισμένα σε ένα σύστημα που δεν δύναται να τα βοηθήσει. Χρειάζεται μια οικογένεια που θα την καθοδηγήσει σωστά, και θα την βοηθήσει να χρησιμοποιήσει τον ενθουσιασμό της δημιουργικά, με συνέπεια, πρόγραμμα και κατανόηση των δυνατοτήτων και των αναγκών της.