Η Ναταλία ήρθε μαζί με τις δύο αδερφές της και τον αδερφό της από το δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης.

Αυτά τα τέσσερα σκυλάκια υπέφεραν ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο ζώο εκεί. Όχι επειδή βρίσκονταν σε χειρότερες συνθήκες από τα υπόλοιπα, όχι επειδή ήταν πιο άρρωστα από άλλα, αλλά επειδή η ιδιοσυγκρασια τους δεν άντεχε τις συνθήκες καθόλου, ούτε λεπτό. 

Τα σκυλιά αυτά υπέφεραν ψυχικά κάθε ώρα και κάθε στιγμή, και το έδειχναν με κάθε κίνηση τού σώματός τους, με κάθε τους βλέμμα. Η αδικία, η τρομοκρατία και η παθητική κακοποίηση φαίνονταν κυριολεκτικά ζωγραφισμενες στα πρόσωπα τους και στα σώματα τους.

Νομίζαμε πως είναι κουτάβια, όμως δεν είναι. Είναι τέσσερα ενήλικα σκυλάκια, μικροσκοπικά και νεαρά, πιθανότατα αδέρφια, και έχουν την ευαισθησία και την καλοσύνη μικρού παιδιού.

Από τα τέσερα, η Ναταλία και το αγότι ήταν από την αρχή τα πιο θαραλέα. Η Ναταλία ήταν η πρώτη από τα τέσερα που μας πλησίασε, μα μύρισε, μας εμπιστεύτηκε. Μετά από αυτήν, ακολούθησαν και τα υπόλοιπα.

Πλέον είναι απίστευτα χαρούμενη και γλυκιά. Τρέχει και πάιζει και πέφτει στην αγκαλιά σου, λες και η Σπάρτη ήταν ένα κακό όνειρο, και όλα πια τα έχει ξεχάσει.