Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Βρέθηκε πεταμένος σαν σκουπίδι πριν καν ανοίξει τα μάτια του. Κλασσική πρακτική που μας κάνει πραγματικά να ντρεπόμαστε πλέον. Κάπου υπάρχει μια μάνα που σε μερικούς μήνες πιθανότατα πάλι θα γεννήσει, πάλι θα κάνει κουτάβια ανεπιθύμητα, πάλι θα πεταχτούν στα σκουπίδια και οι πιθανότητες να είναι και εκείνα τυχερά είναι ελάχιστες.
Είναι πολύ δύσκολο να κρατηθούν στην ζωή τόσο μικρά κουτάβια, που πρέπει να ταΐζονται κάθε τρεις ώρες, πρέπει να τα βοηθάει κάποιος να πηγαίνουν τουαλέτα, πρέπει να τα κρατάει ζεστά και ασφαλή.
Ο Τζέρι και δύο από τα αδέρφια του που επέζησαν είχαν την τύχη να βρουν φιλοξενία σε εθελόντριά μας πού τα φρόντισε με αφοσίωση και συνέπεια, τα μεγάλωσε και πλέον είναι έτοιμα να κάνουν το πρώτο τους εμβόλιο.
Ο Τζέρι ξεκίνησε την ζωή του με τον χειρότερο τρόπο, γιατί κάποιος αποφάσισε πως δεν αξίζει τίποτα, και πως είναι απόλυτα θεμιτό να τον αφήσει να πεθάνουν βασανιστικά μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Δεν πέθανε, έζησε.
Είναι χαρούμενος και γερός, ένα γλυκύτατο κουτάβι, και είναι σχεδόν έτοιμος για το παντοτινό του σπίτι. Είναι λίγο πιο ντροπαλός από τα αδέρφια του, τουλάχιστον έτσι φαίνεται μέχρι τώρα.
Επίσης ναι φυσικά και φαίνεται να είναι τσοπάνης, και τσοπάνης σε άσπρο γκρι είναι σπάνιο πράγμα και μεγαλώνοντας θα γίνει πανέμορφος.
ΒΙΝΤΕΟ με την ιστορία του.
Η Καρμέλα έφτασε στο καταφύγιο κι από την πρώτη στιγμή ήταν σαν να θέλει να γίνει αόρατη, να μην τη βλέπει κανείς. Τόσο πολύ φοβόταν τα πάντα και τους πάντες γύρω της. Με τα υπόλοιπα σκυλιά ένιωθε κάπως ασφαλής, ειδικά μ' εκείνα που ήδη γνώριζε – αφού την πήραμε μαζί με μερικά ακόμη. Να ήταν αδέρφια της κάποια; Να ήταν οι γονείς της κάποια; Ποιος ξέρει; Και μάλλον δεν έχει και τόση σημασία. Με τους ανθρώπους όμως δεν ήθελε να έχει καμία σχέση. Κάθε φορά που κάποιος την πλησίαζε, η Καρμέλα έφευγε όσο πιο μακριά μπορούσε. Κι ο καιρός περνούσε έτσι στο καταφύγιο.
Εμείς της δίναμε τον χρόνο της. Τον χρόνο που χρειαζόταν για να συνηθίσει. Τον χρόνο που χρειαζόταν για να της φορέσουμε ένα στηθόλουρο, για να βγει μια μικρή βόλτα έξω από το προαύλιο του καταφυγίου. Με πολλή υπομονή, συνέπεια και μερικές λιχουδιές κάθε φορά που έκανε ένα βήμα μπρος, η Καρμέλα μια μέρα, αντί να τρέξει να κρυφτεί στη θέα ενός από τους ανθρώπους που τη φροντίζουν, του κούνησε την ουρά της! Μετά πλησίασε κι άλλον ένα και δεν έφυγε τρέχοντας όταν την πλησίασε κι εκείνος.
Μέχρι που κάποια στιγμή, ένας από τους φροντιστές κάθισε στο έδαφος κι εκείνη άρχισε να χοροπηδά χαρούμενη και να προσπαθεί να τον φτάσει και να τον γλύψει στο πρόσωπο.
Η Καρμέλα έχει ελπίδες, πολλές ελπίδες πλέον, να ξεδιπλώσει την προσωπικότητά της και να την χαρούμε όλοι. Να ξεκινήσει να κουνάει πιο συχνά την ουρά της και να τρέχει προς τους ανθρώπους και όχι να απομακρύνεται. Άλλωστε είναι ένα πολύ νεαρό σκυλάκι, έχει μια ζωή μπροστά της και της αξίζει να την απολαύσει με όλο τον σκυλίσιο εαυτό της. Με όλη την τσαχπινιά, την τρυφερότητα, την ενέργεια που κρύβει μέσα της και μέχρι τώρα λίγοι έχουμε το προνόμιο να βλέπουμε. Είμαστε σίγουροι πως τα γεμάτα σπιρτάδα μάτια της, τα λίγο στραβά μπροστινά της ποδαράκια και το καμαρωτό της περπάτημα κάποιον θα μαγέψουν και θα της δώσει την ευκαιρία να αναδειχθεί. Ίσως αυτός ο κάποιος να είναι καλό να μένει σε μια ήσυχη γειτονιά, σε ένα σπίτι με λίγα άτομα και με πολλή ηρεμία. Επίσης, να είναι άνθρωπος με υπομονή, με σταθερό πρόγραμμα και συνέπεια και φυσικά, να είναι ο άνθρωπος που θα δει το μέλλον της και τις δυνατότητες που έχει η Καρμέλα να μεταμορφωθεί πλήρως στο μικρό, χαρωπό και αγαπησιάρικο σκυλάκι που κρύβει μέσα της.
Ο Γκίλμπερτ ήρθε σε εμάς μαζί με τις τρεις αδερφές του.
Και τα τέσερα κουτάβια ήταν πολύ φοβικά, και δεν μας πλησίαζαν καθόλου. Πιθανότατα είχαν μεγαλώσει σε απομόνωση, χωρίς επαφή με ανθρώπους και χωρίς να βγαίνουν βόλτες.
Σιγά σιγά όλα τα κουτάβια άρχισαν να πλησιάζουν διστακτικά, και πλέον μπορούμε να τα χειριστούμε και να τα βοηθήσουμε να κοινωνικοποιηθούν.
Ο Γκίλμπερτ είναι ένα σκυλάκι που θα χρειαστεί χρόνο, υπομονή, σταθερότητα και μια σωστή ρουτίνα, ώστε να εμπιστευτεί, να ανοιχτεί και να αρχίσει να απόλαμβάνει μια ζωή κατοικιδίου.
Είναι πολύ γλυκό σκυλάκι και αν έχει κάνει μικρά βήματα στο καταφύγιο, σε ένα σπίτι θα κάνει άλματα.
Η Ζιζέλ ήρθε σε εμάς μαζί με τα τρία αδέρφια της. Και τα τέσερα κουτάβια ήταν πολύ φοβικά, και δεν μας πλησίαζαν καθόλου.
Πιθανότατα είχαν μεγαλώσει σε απομόνωση, χωρίς επαφή με ανθρώπους και χωρίς να βγαίνουν βόλτες.
Σιγά σιγά όλα τα κουτάβια άρχισαν να πλησιάζουν διστακτικά, και πλέον μπορούμε να τα χειριστούμε και να τα βοηθήσουμε να κοινωνικοποιηθούν.
Η Ζιζέλ είναι ένα σκυλάκι που θα χρειαστεί χρόνο, υπομονή, σταθερότητα και μια σωστή ρουτίνα, ώστε να εμπιστευτεί, να ανοιχτεί και να αρχίσει να απόλαμβάνει μια ζωή κατοικιδίου.
Είναι πολύ γλυκό σκυλάκι και αν έχει κάνει μικρά βήματα στο καταφύγιο, σε ένα σπίτι θα κάνει άλματα.