Δεκάδες ζωάκια στάθηκαν τυχερά καθώς μετά από την προσωρινή παραμονή τους στο καταφύγιο μας, στάθηκαν στα πόδια τους και κατάφεραν να βρουν την νέα μόνιμη οικογένεια τους. Οι ιστορίες τους, μοναδική η καθεμιά, θα μας συντροφεύουν για πάντα και θα μας εμπνέουν για να συνεχίζουμε με ακόμη μεγαλύτερο πείσμα το έργο μας.
Όλοι οι σκύλοι γλυκαίνουν όσο μεγαλώνουν, υπάρχουν όμως και σκυλιά ενήλικα που καταλαβαίνεις πως ήταν πάντα γλυκά, από τα νιάτα τους. Ένα τέτοιο σκυλί είναι η Ευτυχία μας η γκεκούλα.
Η γλυκά της ψυχής της φαίνεται στα μάτια της. Βρέθηκε αδέσποτη να περιφέρεται στους δρόμους, με το πόδι της και την καρδιά της σπασμένα. Ένα σκυλί που ζει για τους ανθρώπους, που είχε την τύχει να την δει μια εθελόντρια που κατάλαβε την ανάγκη της, επικοινώνησε μαζί μας και έτσι η Ευτυχία ήρθε στα χέρια μας.
Πλέον είναι σε φιλοξενία, και απολαμβάνει το μαλακό κρεβάτι και την ασφάλεια ενός σπιτιού. Είναι εξαιρετική. Δεν μπορούμε να περιγράψουμε πόσο εξαιρετική. Είναι πεντακάθαρη, περιμένει την βόλτα της για να πάει τουαλετα, δεν τραβάει στο λουρί, είναι καταπληκτική στο σπίτι, και μετά τις γάτες και με τα άλλα τρία σκυλιά, και γενικά είναι ένα σκυλάκι που ξέρει ακριβώς πως να συμπεριφερθεί σαν κατοικίδιο σε ένα διαμέρισμα.
Είναι απίστευτα τρυφερό σκυλί, απίστευτα ανθρωποκεντρικό, και απίστευτα καλό, και όταν χαίρεται κάνει κάτι πηδηματάκια λες και είναι κουτάβι, με τα ποδαράκια της που μοιάζουν με βατράχου, και τα αυτιά της να πηγαίνουν κάνω κάτω. Καμμιά φορά όταν της πετάς ένα παιχνιδι, πάει διστακτικά και το πιανει για λίγο στο στόμα της, λες και δεν ξέρει αν πρέπει, λες και δεν θυμάται καλά αν έτσι έκανε όταν ήταν κουτάβι. Αν επιμείνεις αρχίζει να κάνει και τραβήγματα δειλά δειλά, και γενικά είναι σε πολύ καλό δρόμο να μάθει να παίζει και πάλι.
Η αγαλλίαση που νιώθουμε βλέποντας την να κοιμάται άνετη και ξεγνοιαστη στο κρεβάτι της δεν περιγράφεται.
Την βγάλουμε Ευτυχία γιατί θέλαμε ένα όνομα που να είναι όμορφο σαν την ψυχή της, και καλότυχο όσο ευχόμαστε να είναι και αυτή.
Η Ευτυχία θα έρθει στο σπίτι σας και θα προσαρμοστεί αμέσως, δεν θα σας δημιουργήσει κανένα πρόβλημα, και θα την αγαπήσετε με το που την δείτε. Το μόνο που θέλει είναι τρεις βόλτες την ημέρα, λίγο παιχνίδι που το λατρεύει, χάδια, καλο φαγητό και ανθρώπινη συντροφιά.
Όταν βρίσκεται στην φύση φυσικά και το κυνηγόσκυλό μέσα της ξυπνάει, και την βλέπεις σε όλο της το μεγαλείο, ωστόσο έχει προσασμοστεί πλήρως και σε αστικό περιβάλλον, και απολαμβάνει τις βόλτες στην πόλη.
Το δεξί της πόδι έχει παλιό κάταγμα που έχει πλέον δέσει κάπως στραβά, και το πόδι αυτό είναι λίγο πιο κοντό από το άλλο. Πλέον δεν πονάει όσο πονούσε στις αρχές, και είναι απόλυτα λειτουργική, περπαταέι, τρέχει και παίζει σαν να μην συμβαινει τίποτα (και πηδάει και στον καναπέ, αν και απο τον καναπέ προτιμάει το κρεβατι σκύλου ή το κρέιτ.
Ο Χουντίνι πήρε το όνομά του γιατί με κάποιο τρόπο μας θυμίζει αυτούς τους μάγους της παλιάς γενιάς που σου έδιναν την εντύπωση πως θα μπορούσαν να χωρέσουν μέσα σε ένα καπέλο και να εξαφανιστούν.
Το λιγνό, ελαφίσιο του σώμα, η λεπτή του μούρη και ο τρόπους που περπατάει που μοιάζει λες και αιωρείται επίσης μας θυμίζουν κάτι σε μάγο, σε τζίνι κτλ.
Η ιδιοκτήτριά του πέθανε και ο Χουντίνι έμεινε μόνος, και έτσι ήρθε σε εμάς.
Ήταν πολύ στρεσαριαμένος στην αρχή, μας αγρίευε και μας φαινόταν πως είναι ένα σκυλί αντικοινωνικό, αλλά με το που του περνούσες ένα λουρί στο περιλαίμιο γινόταν άλλος σκύλος και περπατούσε όλο χαρά. Μαγικό;
Άλλος ένας λόγος που το όνομά του ταιριάζει.
Πλέον έχει ηρεμήσει πολύ, έχει προσαρμοστεί στο καταφύγιο μια χαρά, και είναι απίστευτα χαρούμενος όταν μπαίνεις στο κλουβί τους για να τον πάρεις για βόλτα. Είναι ένα σκυλάκι μικρομεσαίο με μέγεθος, πολύ ιδιαίτερο στην όψη, και τεράστιο σε προσωπικότητα.
Ό,τι ακριβώς φαντάζεστε πως είναι ένα χαριτωμένο κουτάβι, αυτό είναι.
Χαίρεται, χαμογελάει, τρέχει, κάνει χοπ στα χόρτα, περπατάει με το λουρακι του σαν περήφανος κοκοβιός, τον φωνάζεις και τρέχει κατά πάνω σου με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, πέφτει ανάσκελα και κάνει κοιλιές, παίζει με τα παιχνίδια του, κουνάει την ουρά του, χωνεται μέσα στα ψηλά χόρτα με τα κοντά του τα πόδια και μετά κάνει πάλι χοπ, και όλα αυτά τα κάνει με μάτια γουρλωτά, με τα πόδια του τα κοντά, την ουρά του την περήφανη, και το σώμα το απίθανο του κοντού σκύλου με ανάστημα.
Είναι τέλειο τέλειο τέλειο σκυλάκι.
Υιοθετήθηκε απο ένα ζευγάρι και ήρθε στην Αθήνα από κάποιο νησί, το ζευγάρι χώρισε και το πρώτο πράγμα που έμεινε στα αζήτητα ήταν ο σκύλος. Αντί να τσακωθούν μεταξύ τους για το ποιος θα τον πάρει, δεν τον ήθελε κανένας από τους δύο. Ποτέ δεν θα καταλάβουμε μερικά πράγματα αλλά τέλος πάντων.
Ο Τσούκι πλέον είναι μαζί μας και ψάχνει νέα οικογένεια, αυτή την φορά παντοτινή. Θα πρέπει να έχετε θέληση και όρεξη για κουτάβι. Θα περάσετε τέλεια μαζί του, και σε αυτή την ηλικία την τρελή και την πανέμορφη, και σε όλες τις επόμενες.
Ήρθε για στείρωση μια μέρα και έμεινε σε εμάς. Δεν μπορούσαμε να επανεντάξουμε αυτό το σκυλί, μας σκίστηκε η καρδιά όταν σκεφτήκαμε πως θα βγει στον δρόμο.
Καταρχάς είναι μικρούλης, και σε ηλικία και σε μέγεθος. Μας φαίνεται μια σταλιά. Αφού τις πρώτες μέρες πριν μάθει λουρί τον παίρναμε αγκαλιά για να τον μετακινήσουμε και μας φαινόταν πως ζύγιζε ένα τίποτα.
Επίσης είναι καταπληκτικό σκυλάκι. Είχε έρθει για στείρωση και ήταν τόσο ευτυχισμένος που ήταν ανάμεσα σε ανθρώπους, μας έκανε κοιλιές, τον χαϊδεύαμε, χαιρόταν, ήταν υπέροχος. Πώς να του πεις πως αυτό ήταν, γιατί αυτές τις μέρες μόνο, τώρα φύγε.
Είναι καταπληκτικός με άλλα σκυλιά, είναι ακόμα νεαρός και δεν ξέρουμε αν αυτό θα αλλάξει με την ενηλικίωση, αλλά πρις το παρόν είναι και αυτός σαν ένα από τα κουτάβια μας.
Είναι τρυφερός και γλυκός, με δύο υπέροχα αυτιά, σαν ημίαιμο Πιτ πουλάκι μοιάζει, αν και αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η ψυχή του που είναι φτιαγμένη από αγάπη.
Είναι πολύ ανασφαλής, και ενώ διψάει η ψυχή του για ανθρώπινη συντροφιά και για χάδια, δεν πλησιάζει κάποιον που δεν ξέρει εύκολα. Προτιμάει τα παιδιά από τους ενήλικες, και λατρεύει μόνο τον Αντώνη, τον έναν φροντιστή μας.
Τον βλέπει και πέφτει κάτω ανάσκελα και τον γλύφει και τον κοιτάει στα μάτια. Κόμπο μπορεί να τον δέσει ο Αντώνης άμα θέλει, τόσο πολύ εμπιστοσύνη του έχει το σκυλί αυτό.
Και όταν βγαίνει στο προαύλιο, είναι μονίμως δίπλα στον Αντώνη, πίσω από τον Αντώνη, κάτω από τα πόδια του Αντώνη. Ο Αντώνης πλένει πιάτα, ο Ντίζελ είναι ένα μέτρο από τον νιπτήρα, ο Αντώνης είναι στην αποθήκη, ο Ντίζελ είναι ακριβώς απέξω.
Το σκυλί αυτό δεν ξέρουμε πώς έχει ζήσει και γιατί δεν έχει καθόλου αυτοπεποίθηση. Έχει όμως μια καρδιά αγνή καλά πιστή, και πολλά χρόνια μπροστά του για να καταλάβει πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή. Σε ένα σπίτι με ένα δικό του άνθρωπο θα θριαμβεύσει.
