Ξέρετε αυτό το είδος γιαγιάς, που την κοιτάς και σκέφτεσαι "πω πω αυτή στα νιάτα της θα έλυνε και θα έδενε", αλλά τώρα που έχει γεράσει, αυτό το τσαγανό έχει μετουσιωθεί σε γιαγιαδίστικη γλυκύτητα, και ίσα που αχνοφαίνεται καμιά φορά;

Τέτοια γιαγιά είναι η Θεοπούλα.

Κάθεται σαν καλό κορίτσι όταν νομίζει πως θα κερδίσει κάτι, λατρεύει τις βόλτες και την παρέα, η γερασμένη της μουσούδα εκπέμπει μια απίστευτη αγαπησιάρα αύρα, και ωστόσο κάποιες στιγμές, χωρίς να κάνει τίποτα σχεδόν, είναι σαν να βλέπεις το δυνατό και ατρόμητο σκυλί που ήταν κάποτε.

Η Θεοπούλα παραμένει δυναμική, παρά την ηλικία της, είναι πολύ κοινωνική, πολύ συνεργάσιμη, πολύ τρυφερή και πολύ ανθρωποκεντρική.

Θα μπορούσε πολύ εύκολα να πάει σε ένα σπίτι και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της εκεί.

Συγκατοικεί με την καλύτερη της φίλη, την Σοφία και είναι σαν δυο αδερφές που δεν αντέχουν η μία την άλλη, αλλά που γνωρίζονται καλύτερα από τον καθένα.