Ξέρετε αυτό το είδος γιαγιάς, που την κοιτάς και σκέφτεσαι "πω πω αυτή στα νιάτα της θα έλυνε και θα έδενε", αλλά τώρα που έχει γεράσει, αυτό το τσαγανό έχει μετουσιωθεί σε γιαγιαδίστικη γλυκύτητα, και ίσα που αχνοφαίνεται καμιά φορά;

Τέτοια γιαγιά είναι η Θεοπούλα.

Κάθεται σαν καλό κορίτσι όταν νομίζει πως θα κερδίσει κάτι, λατρεύει τις βόλτες και την παρέα, η γερασμένη της μουσούδα εκπέμπει μια απίστευτη αγαπησιάρα αύρα, και ωστόσο κάποιες στιγμές, χωρίς να κάνει τίποτα σχεδόν, είναι σαν να βλέπεις το δυνατό και ατρόμητο σκυλί που ήταν κάποτε.

Η Θεοπούλα παραμένει δυναμική, παρά την ηλικία της, είναι πολύ κοινωνική, πολύ συνεργάσιμη, πολύ τρυφερή και πολύ ανθρωποκεντρική. Και είναι το σκυλί που σε κοιτάει στα μάτια και λιώνεις. Σε κοιτάει και νομίζεις ότι σου μιλάει.

Κάποτε ήταν αυτή και η Σοφία, δύο γιαγιάδες, που ζούσαν μαζί χρόνια, και αγαπιόντουσαν με αυτό τον τρόπο που αγαπιούνται όσοι απλά έχουν συνηθίσει την συνθήκη τού να συνυπάρχουν. Είχαν συνηθίσει και είχαν μάθει να ανέχονται η μία την άλλη, με τα κουσούρια της και της παραξενιές της.

Η Σοφία μας πέθανε πρόσφατα. Ήταν ίσως ο πιο ηλικιωμένος σκύλος του καταφυγίου, και άφησε πίσω την Θεοπούλα, που κάτι στιγμές μοιάζει πιο μόνη από ποτέ. Έτσι μοιάζει σε εμάς τουλάχιστον, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Θεοπούλα σε άλλαξε καθόλου. Είναι χωρίς την Σοφία αυτή που ήταν και μαζί με την Σοφία. Ίσως πεθάνει και αυτή στο καταφύγιο, ίσως όχι. Μπροστά της φαίνεται να έχει ακόμα πολλή ζωή, είναι ένα σκυλί γερικο μεν, αλλά δυναμικό και πολύ ζωντανό.

Είναι πραγματικά απίστευτα τρυφερή και ανθρωποκεντρικη, και αν πάει σε ένα σπίτι για να ζήσει όπως της αξίζει τα τελευταία της χρόνια, θα είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.