Η Ντείβιντ ήρθε από το δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης.

Κλεισμένος σε ένα κλουβί, ξεχασμένος από την ζωή, ήταν τόσο υποσιτισμένος που ήταν λες είχε να φάει εβδομάδες, με το τρίχωμα να κρύβει το σκελετωμένο του κορμί και τις πληγές του.

Μαζί του και ένα θηλυκό γκριφόν, η Βικτώρια, με ένα μάτι, επίσης υποσιτισμένη.

Σε ένα παραδιπλανό κλουβί βρήκαμε και δύο κουτάβια γκριφονάκια, πιθανότατα παιδιά τους, να ζούνε μεσα στα περιττώματά τους, μαζί με αμέτρητα άλλα κουτάβια. Αν τα κουτάβια γεννήθηκαν εκεί μέσα ή όχι δεν μπορούμε να το ξέρουμε, αυτό που ξέρουμε είναι ότι πήραμε μια ολόκληρη οικογένεια κατεστραμμένη. Μια οικογένεια σκύλων από αυτές που οι άνθρωποι δίνουν λεφτά για να αγοράσουν.

Αρχικά ο Ντέιβιντ δεν μας πλησίαζε εύκολα, και δεν μας εμπιστευόταν. Με τον καιρό άρχισε να πλησιάζει, και πλέον όχι μόνο πλησιάζει, αλλά τρέχει, χαίρεται, έρχεται για χάδια, για λιχουδιές, είναι χαρούμενος, κοινωνικός, και έτσι όπως έχει μακρύνει το τρίχωμά του, μοιάζει με αρκούδος με μουστάκια.