Μερικά χρόνια πριν, μια αδέσποτη σκυλίτσα, η Άννα, γέννησε τα μωρά της σε έναν ΣΕΑ στην εθνική οδό. Οχτώ κουτάβια ήταν, το ένα πιο γλυκό απ' το άλλο. Όλη η οικογένεια ήρθε στο καταφύγιο, και η Άννα ίσα που πρόλαβε να φροντίσει τα μωρά της για λίγο καιρό σ' ένα ασφαλές μέρος, χωρίς να ψάχνει για φαγητό, χωρίς να φοβάται. Δυστυχώς, ήταν όλα τα κουτάβια ήδη άρρωστα, κι όσο και να προσπαθήσαμε να τα βοηθήσουμε, ένα-ένα άρχισαν να πεθαίνουν από τύφο. 'Όλα εκτός από αυτόν.
Για όσους δεν ξέρουν, ο τύφος είναι απίστευτα επώδυνος και σκληρός, και ουσιαστικά είναι σαν θανατική καταδίκη για τα κουτάβια. Γι' αυτό και τα λίγα που είναι αρκετά δυνατά ώστε να το ξεπεράσουν και να επιβιώσουν, τα θεωρούμε ιδιαίτερα. Είναι ζώα που κέρδισαν μια άνιση μάχη, και που φάνηκαν απίστευτα γενναία απέναντι σ' έναν πολύ δυνατό εχθρό. Ο Νόλαν είναι ένα από αυτά τα σκυλιά.
Γεννήθηκε, λοιπόν, στον δρόμο, πέρασε τη βρεφική του ηλικία στην κλινική προσπαθώντας να επιβιώσει, και μετά ήρθε στο καταφύγιο από όπου δεν έχει βγει ποτέ.
Του έχει λείψει η κοινωνικοποίηση. Δε φαντάζεται καν πόσο τεράστιος και πόσο πλούσιος είναι ο κόσμος έξω από το καταφύγιο. Πλούσιος σε εμπειρίες, σε μυρωδιές, σε συναισθήματα. Ωστόσο, είναι ένα σκυλί που φάνηκε πολύ δυνατό όχι μόνο σωματικά, αλλά έχει μέσα του και τεράστια δύναμη ψυχής.
Δεν είναι το σκυλί που θα τρέξει να σας προϋπαντήσει μόλις σας δει, αλλά δε θα κρυφτεί κιόλας. Δεν είναι ακριβώς φοβικός, αλλά είναι διστακτικός. Τουλάχιστον, με ανθρώπους που δε γνωρίζει. Του αρέσει πολύ να πηγαίνει βόλτα, και όταν βλέπει το λουρί, χοροπηδάει από τη χαρά του και κάνει σαν κουτάβι. Είναι πάρα πολύ χαδιάρης και τρυφερός και τα πάει τέλεια με τ' άλλα σκυλιά.
Αν αποφασίσετε να του δώσετε μια ευκαιρία και τον πάρετε σπίτι σας, μπορεί να του πάρει λίγο καιρό να ανοιχτεί, αλλά θα είναι αρκετά λειτουργικός από την αρχή, ώστε να μπορείτε να έχετε μια βασική επικοινωνία μαζί του. Και πάνω σε αυτή την πρώτη επικοινωνία, θα χτίσετε τη σχέση σας μαζί του. Τη βαθιά σχέση εκείνη, που θα κρατήσει για μια ζωή. (μεταξύ μας τον φωνάζαμε πάντα Ναυαγό, γιατί έτσι όπως έμεινε ο μοναδικός επιζών, μας θύμιζε αυτό. Έναν ναυαγό, που τα έχασε μεν όλα, ωστόσο επέζησε)
