"Η καφέ η καλή". Έτσι την λέγαμε στην αρχή. Γυρνώντας από το δημοτικό κυνοκομείο Σπάρτης με 44 σκυλιά, όλα άρρωστα, άλλα πολύ επείγοντα, άλλα λιγότερο, μέχρι να προλάβουμε να τα βάλουμε σε μια σειρά, να φροντίσουμε για τις νοσηλείες και να τα γνωρίσουμε έστω ελάχιστα, πολλά είχαν απλά ψευδώνυμα.

Ήταν "η όμορφη" , τα δύο "πινσεράκια" , τα "λυκοσκυλάκια", η "γιαγιά με το κορδόνι", η "γιαγιά με τον όγκο" κτλ. Ε αυτή ήταν "η καφέ η καλη". Γιατί ήταν και είναι αυτό. Καλό σκυλί. Εύκολο σκυλί, ήπιο, συνεργάσιμο, ήρεμο, καλό. Τελικά την είπαμε Μαργαρίτα, αλλά καμιά φορά ακόμα την λέμε η Μαργαρίτα η καλή.

Ήρθε σε εμάς περίπου τεσσάρων ετών και είναι ένα ζώο που μας αρέσει πολύ - προφανώς το έχετε καταλάβει ήδη από όλη την παραπάνω περιγραφή. Δεν μας έχει δημιουργήσει κανένα πρόβλημα ποτέ. Από την πρώτη μέρα ήταν σαν να μην υπάρχει, έχει μια διακριτικότητα και μια ηρεμία που σχεδόν σε κάνουν να ξεχνάς πως έχεις δίπλα σου σκύλο.

Άπειρες συζητήσεις έχουμε κάνει και κάνουμε για όλα τα σκυλιά, τι χαρακτήρα έχει το ένα, τι χρειάζεται το άλλο, ποιο τα πάει καλά με ποιο, ποιο δεν τα πάει καλά με κανένα. Για αυτήν όλες οι συζητήσεις που έχουμε κάνει, αν τις γράφαμε σε χαρτί δεν θα έπιαναν ούτε μια παράγραφο. Πρόβλημα δεν προξένησε ποτέ, θέματα δεν είχε ποτέ, είναι λες έτσι απλά, ήρθε με την τελειότητά της να ζήσει μαζί μας. Και έτσι απλά, θα πάρει μια μέρα την τελειότητά της, και θα πάει να μείνει με την οικογένειά της.

Η Μαργαρίτα ψάχνει σπίτι.