Reserved

Όταν η Λόνα πρωτοήρθε στο καταφύγιο ήταν ακόμη κουτάβι. Κι όμως, έμοιαζε γριά. Ένα μωρό που είχε αναγκαστεί να μεγαλώσει απότομα. Το σώμα της μικρό, το βλέμμα της κουρασμένο, είχε αρρωστήσει, είχε πεινάσει, ήταν σαν να είχε ήδη ζήσει περισσότερα απ’ όσα της αναλογούσαν. Σιγά σιγά όμως, άρχισε κάτι να αλλάζει. Όσο ανάρρωνε και δυνάμωνε, ήταν σαν να γύριζε τον χρόνο πίσω. Άρχισε να τρέχει, να παίζει, να χαίρεται και να κάνει αυτά που κάνουν τα κουτάβια όταν νιώθουν ασφάλεια και δεν έχουν λόγο να ανησυχούν. 

Η Λόνα είναι σήμερα μια κοινωνική και τρυφερή σκυλίτσα, με ένα ύφος που σε κάνει συνέχεια να χαμογελάς. Τίποτα πάνω της δεν θυμίζει τον σκύλο που είχε πρωτοέρθει. Λατρεύει τις βόλτες, την ανθρώπινη συντροφιά και το παιχνίδι, κι έχει εκείνη την παιδική ανεμελιά που σε κάνει να ξεχνάς ότι κάποτε ήταν τόσο κουρασμένη. Η διάθεσή της είναι συνέχεια θετική και η χαρά της διάχυτη. Είναι από τα σκυλιά που σου θυμίζουν γιατί αξίζει να προσπαθείς. 

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ένα σπίτι, έναν άνθρωπο και μια καθημερινότητα όπου θα της επιτρέψει να συνεχίσει να είναι αυτό που είναι σήμερα. Ένα χαρούμενο, ανέμελο σκυλί. 

Δείτε την ιστορία της εδώ. 

Καλά εντάξει, δεν φαντάζεστε τι έρωτας είναι αυτος. Τον καψουρευτήκαμε από την πρώτη στιγμή που τον είδαμε, όταν ήταν μια σταλιά μωρό, με ψώρα και αραιά μαλλιά και ύφος σοβαρό, βαρύ κι ασήκωτο. 

Για το όνομά του ζητήσαμε στα σόσιαλ μίντια να μας πουν ιδέες, και το Ναπολέων προτάθηκε δύο τρείς φορές. Το δεύτερο πιο προτεινόμενο όνομα ήταν το αχινός, αλλά δεν καταλαβαιναμε την ομοιότητα με αχινό, πραγματικά!! Το μαύρο τεντωμένο μαλλι περιμετρικά στο κεφάλι δεν μας θύμιζε τίποτα απολύτως!

Ο Ναπολέων ανάρωσε, μεγάλωσε, εμβολιάστηκε και είναι έτοιμος για ένα παντοτινό σπίτι. 

Το ύφος του αυτό το βαρύ κι ασήκωτο το ξεφορτώθηκε από την πρώτη εβδομάδα, και στην θεση του ήρθε ένα χαμόγελο που έμεινε. Στις περισσότερες φωτογραφίες είναι χαμογελαστός γιατί είναι γενικά χαμογελαστός. 

Το όνομά του προσπαθούμε να το χρησιμοποιούμε όποτε πρέπει και σωστά, αλλά μας βγαίνει ατυθόρμητα να τον φωνάζουμε μπούλη. ΓΙΑΤΙ ΕΊΝΑΙ ΜΠΟΥΛΗΣ. 

Καταρχάς είναι στρογγυλός. Πολύ στρογγυλός. Κατά δεύτερον είναι κάπως αθώος. Μόνος του δεν παίρνει εύκολα πρωτοβουλία, συνήθως μιμείται. τρέχει πχ ένα άλλο σκυλί; Τρέχει και αυτός. Περπατάμε εμεις, περπατάει και αυτός. Μόνος του αν είναι να επιλέξει, προφανώς θα περνούσε όλη την ημέρα ξάπλα. 

Είναι γενικά βαρύς τύπος, όχι σε χαρακτήρα, αλλά σε σώμα και ενέργεια. Φυσικά και είναι κουτάβι, και θα χαρεί και θα παίξει σαν κουτάβι, αλλά φαίνεται ήδη πως θα γίνει σκύλος που ψιλοβαριέται και που είναι μέτριας εκτόνωσης. 

Με το μαλλι του το πλούσιο, την στρογγυλή κοιλιά του και το φουντωτό του κεφάλι, είναι κανονικά σαν αρκουδάκι. Θες να γελάσεις, θες να τον ζουμπήξεις, θες να οτυ κάνεις όλα τα χατήρια, θες να γυρίζεις πίσω τον χρόνο κάθε εβδομάδα, ώστε να ευχαριστηθείς αυτή την ηλικία όσο δεν πάει, ξανά και ξανά. 

ΒΙΝΤΕΟ